น้ำขึ้นน้ำลงนั้นทำให้หลายชีวิตที่เผลอไปกลับไม่ทันสินะ

ทุกเช้าของเรานั้นที่ทะเล คงจะเดินมาเจอเพลาที่น้ำนั้นลงในตอนเช้า 

ชีวิตหลายอย่างที่หลงเหลือในหาดทรายผืนเก่า คือรากเหง้าของท้องทะเลที่พัดมา

บางวันนั้นเห็นปะการังที่ขาดวิ่น ทั้งที่ดินนั้นเปรอะเปื้อนให้สงสัย 

ตอนที่น้ำนั้นขึ้นไม่ได้เตรียมตัวสำหรับน้ำนั้นลงในทันใด

จึงทำให้นั้นกลับไม่ทันเหมือนกับทุกสิ่งที่วิ่งกลับไปทัน

     หลายครั้งในหลากหลายความหมาย วันเวลานั้นเคยบอกเราเสมอว่า ไม่ว่าเรานั้นจะเดินทางอย่างไร สุดท้ายแล้วเรานั้นไม่สามารถที่จะเดินทางคนเดียวได้ เว้นแต่ว่าเรานั้นจะไม่มีลมหายใจเท่านั้นเอง เราถึงจะต้องเดินทางคนเดียวไม่มีใครยอมที่จะหมดลมหายใจแล้วเดินทางไปพร้อมกันกับเรา สิ่งนี้คือเรื่องจริง 

   วันนี้เรานั้นมีโอกาสที่จะเดินทางมาที่ทะเลซึ่งครั้งนี้เรานั้นนอนใกล้กับทะเล สามารถที่จะเดินลงไปในตอนกลางคืนหรือว่าตอนเช้านั้นเพียงเวลาไม่นาน เว้นแต่ว่าเรานั้นจะไม่อยากที่จะลงมา เพราะว่าตอนนั้นอากาศคือในตอนกลางคืนนั้นถือว่าน่ากลัวเพราะว่าไม่ค่อยที่จะมีแสงไฟ  เรานั้นเลือกที่จะเดินลงไปเพื่อที่จะดูน้ำขึ้นแต่ว่าไม่ถึงเพราะว่ามันน่ากลัว

    จนมาถึงในส่วนของตอนเช้าที่เรานั้นเดินทางมากับเพื่อนตอนเช้ามืด เรานั้นเห็นน้ำทะเลนั้นกำลังที่จะเดินทางลงไปอย่างช้าๆ ทิ้งร่องรอยหลายอย่างไว้เสมอ เพราะว่าร่องรอยที่เรานั้นประสบเจอส่วนมากนั้นจะเป็นเปลือกหอยหรือว่าแม้กระทั่งดอกไม้ทะเลที่เมื่อมันนั้นขึ้นมานอกสถานที่ที่มันอยู่ เจอแดดก็กลับจากสวยงามนั้นกลายเป็นไม่น่ามอง เหมือนต้นหญ้าที่มานอนอยู่กลางทะเลทราย

    สิ่งบางสิ่งนั้นเมื่อไหร่ที่ไม่สามารถที่จะประคองตนเองกลับไปในที่ที่ตนนั้นมาได้ก็ย่อมไม่เหมือนเช่นเดิมอย่างแน่นอน บางสิ่งที่ไม่ได้นั้นจะต้องยอมสละไป เพื่อที่จะพบในส่วนของสิ่งที่ใหม่กว่า 

    สัตว์บางชนิดนั้นหากว่ากลับไปพร้อมกับน้ำทะเลนั้นจะงดงามในท้องทะเล แต่หากว่านอนในส่วนของทรายหาดนั้นอาจจะไม่ได้งดงาม และอาจจะเป็นสิ่งที่น่ากลัวสำหรับคนที่พบเห็น ไม่ใช่ว่าจะมองว่ามันไม่เหมาะสมแต่ว่าบางอย่างนั้นอาจจะมีเหตุผลเสมอ 

    ความสวยงามนั้นจะคงอยู่แต่หากว่าไม่ตลอดไปแน่นอน เหมือนกันกับคนเราหากว่าเวลานั้นผ่านไปหลายอย่างนั้นจะมีการเปลี่ยนแปลง เพื่อที่จะสร้างหลายอย่างขึ้นมาใหม่ที่ดีกว่าเสมอ โลกใบนี้นั้นหมุนไปเท่าไหร่ บางอย่างก็ไม่มีทางที่จะคงเดิมแม้แต่ใจของคน