เล่ห์รักทานตะวัน ตอนที่ 5

เล่ห์รักทานตะวันตอนที่ 5

ไวยาภัทรจับนารารินกดลงที่เตียงแล้วมองหน้าอันขาวเนียนสวยแต่งแต้มด้วย  ลิปสีแดงสดของนารารินแล้วพูดพร้อมทั้งใช้สายตาดุดัน

"ผมเตือนคุณแล้วนะทำไมคุณไม่ฟัง คุณควรตัดใจได้แล้วนะ เพราะเค้าสองคนรักกัน เค้าก็เลยแต่งงานกัน เค้าไม่ได้รักคุณ คุณเข้าใจใหม "

นารารินได้ยินอย่างนั้นดวงตากลมโตสวยๆก็มีน้ำใหลออกมา แล้วก็ยังยืนยันคำเดิม

"ไม่ ฉันไม่ยอม เพราะน้องตัวดีของคุณเป็นนางจิ้งจอกที่ชอบยั่วยวนแฟนคนอื่นให้หลงใหล ทำเป็นนิ่ง ไม่มีพิษสงค์ ที่แท้ก็ร้ายสุดสุด ไปคบกันตอนใหนหรอ พอบอกเลิกฉันแล้ว ก็ไปหาเตรียมตัวแต่งงานกันเลยนะ จะไม่ให้แค้นใจได้ไง ฉันไม่หยุดแค่นี้หรอก ปล่อยฉัน ฉันบอกให้ปล่อยฉัน "

แล้วนารารินก็ดิ้นสุดฤทธิ์

ไวยาภัทรดันแขนของนารารินไว้แน่น มองนารารินด้วยสายตาอยากกินเนื้อ

"คุณว่าไงนะ น้องผมคือนางจิ้งจอกงั้นหรอ... คุณกล้าว่าน้องผมขนาดนี้เลยหรอ คุณกล้ามาก ที่พูดต่อหน้าผม ผมดูแลน้องผมมาอย่างดีตั้งแต่พ่อแม่จากไป คุณกล้ามากที่จะมาทำลายความสุขของน้องผม ตกลงแล้ว คุณจะไม่หยุดใช่ใหม ....ได้... ได้เลย"

ไวยาภัทรเดินไปหาเชือก แล้วหยิบเชือกมา ดึงแขนของนาราริน จับมัดไว้  และนำเชือกมามัดเท้า

นารารินตะโกนลั่นให้คนช่วย พร้อมทั้งหาคำด่าสารพัดและดิ้นจนมือหลุดจากการจับของไวยาภัทร แล้วใช้มือข่วนหน้าขาวขาวหล่อหล่อเป็นรอยแผล

ไวยาภัทรรีบจับมือของนารารินมามัดอย่างรวดเร็วแล้วยังหาผ้ามามัดปากนารารินไว้ แล้วลุกขึ้นออกจากเตียง

"ตั้งสติ ปรับสภาพใจในนี้ไปก่อนนะ เดี๋ยวงานจบจะมาปล่อย "

ไวยาภัทรพูดจบก็เปิดประตูเดินออกไปทิ้งไว้ให้นารารินนั่งน้ำตาคลอเบ้า อยู่บนเตียง

"ฝากไว้ก่อนเถอะ ฉันต้องคิดบัญชีกับนายแน่ คอยดู"

อ่านตอนต่อไป