6 จุดหมายดังติดโผ นักท่องเที่ยวเจอ ไม่เป็นมิตร เมืองในฝันก็ไม่รอด เหตุผลคืออะไร

 

เมื่อครู่นี้ ผู้เขียนได้อ่านบทความหนึ่งเกี่ยวกับประสบการณ์ของนักท่องเที่ยวที่เดินทางไปยังจุดหมายปลายทางชื่อดังทั่วโลก แล้วต้องยอมรับว่าเป็นเรื่องที่น่าสนใจไม่น้อย เพราะสถานที่ที่ถูกพูดถึงในครั้งนี้ ไม่ใช่เมืองหรือประเทศที่ไม่มีใครรู้จัก แต่กลับเป็นสถานที่ท่องเที่ยวระดับโลกที่อยู่ในความฝันของผู้คนจำนวนมาก

หลายคนเก็บเงินเป็นเวลานานเพื่อเดินทางไปสัมผัสกรุงปารีส เดินชมศิลปะและสถาปัตยกรรมในอิตาลี สัมผัสบรรยากาศของเยอรมนี ไปเที่ยวกรุงโซล เดินบนถนนในนิวยอร์ก หรือชมธรรมชาติของมอนเตเนโกร

แต่เมื่อไปถึงจริง นักท่องเที่ยวบางส่วนกลับพบประสบการณ์อีกด้านหนึ่ง

แทนที่จะได้รับรอยยิ้ม การพูดคุยอย่างเป็นมิตร หรือการบริการที่อบอุ่นเหมือนภาพในโฆษณาการท่องเที่ยว บางคนกลับรู้สึกว่าผู้คนพูดจาตรงเกินไป เย็นชา ไม่ค่อยอยากพูดภาษาอังกฤษ เดินชนกันโดยไม่กล่าวขอโทษ หรือดูเหมือนไม่สนใจว่าตนเองเป็นนักท่องเที่ยว

เรื่องนี้ถูกนำเสนอในรายงานเกี่ยวกับจุดหมายปลายทางที่นักท่องเที่ยวบางส่วนรู้สึกว่าไม่ได้รับการต้อนรับอย่างที่คาดหวัง โดยมีการอ้างถึงความคิดเห็นของ Jo Hayes ผู้ก่อตั้งเว็บไซต์ EtiquetteExpert.org ซึ่งทำงานเกี่ยวกับเรื่องมารยาทและความแตกต่างทางวัฒนธรรม

อย่างไรก็ตาม มีสิ่งหนึ่งที่ต้องทำความเข้าใจเสียก่อน รายชื่อดังกล่าว ไม่ใช่การจัดอันดับทางวิชาการว่าเมืองใดมีคนหยาบคายที่สุดในโลก และไม่ได้หมายความว่าประชาชนในประเทศเหล่านี้ไม่เป็นมิตร ตรงกันข้าม แหล่งข่าวเองก็ชี้ว่าหลายกรณีอาจเกิดจาก “ความแตกต่างทางวัฒนธรรม” มากกว่าความตั้งใจที่จะปฏิบัติต่อนักท่องเที่ยวอย่างไม่ดี

ดังนั้น เรื่องนี้จึงน่าสนใจตรงที่มันไม่ได้ถามเพียงว่า “ที่ไหนคนไม่เป็นมิตร” แต่ชวนให้ตั้งคำถามว่า เหตุใดพฤติกรรมเดียวกันจึงถูกมองว่าสุภาพในประเทศหนึ่ง แต่กลับถูกมองว่าหยาบคายในอีกประเทศหนึ่ง

และนี่คือ 6 จุดหมายที่ถูกพูดถึง

 

ปารีส ฝรั่งเศส เมืองแห่งความฝันที่เรื่อง “ภาษา” กลายเป็นกำแพงสำคัญ

ปารีสเป็นชื่อแรก ๆ ที่มักถูกหยิบยกขึ้นมาเมื่อพูดถึงประสบการณ์ของนักท่องเที่ยวที่รู้สึกว่าคนท้องถิ่นไม่ได้เป็นมิตรอย่างที่คาด

Jo Hayes ให้ความเห็นว่า คนปารีสบางส่วนอาจมีท่าทีไม่เป็นมิตร โดยเฉพาะกับผู้ที่ไม่สามารถพูดภาษาฝรั่งเศสได้ ขณะที่นักท่องเที่ยวจำนวนมากเดินทางมาจากต่างประเทศและคุ้นเคยกับการใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษากลาง

ปัญหาจึงอาจเริ่มตั้งแต่ช่วงแรกของการสนทนา

นักท่องเที่ยวบางคนอาจเดินเข้าไปในร้านอาหาร ร้านค้า หรือถามทาง แล้วเริ่มต้นด้วยภาษาอังกฤษทันที แต่ในสายตาของคนท้องถิ่นบางส่วน การเริ่มต้นบทสนทนาด้วยคำทักทายภาษาฝรั่งเศส เช่น “Bonjour” อาจสะท้อนถึงความเคารพต่อวัฒนธรรมของเจ้าบ้านมากกว่า

Hayes ยังแยกให้เห็นด้วยว่า ประสบการณ์ดังกล่าวไม่ควรนำไปเหมารวมคนฝรั่งเศสทั้งหมด เพราะความรู้สึกที่เธอได้รับจากพื้นที่อื่นนอกกรุงปารีสอาจแตกต่างออกไปอย่างมาก

นี่จึงเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนว่า บางครั้งสิ่งที่นักท่องเที่ยวตีความว่า “หยิ่ง” หรือ “เย็นชา” อาจมีที่มาจากความคาดหวังเรื่องภาษาและมารยาทที่ไม่ตรงกัน

คนหนึ่งอาจคิดว่า “ฉันเป็นนักท่องเที่ยว ภาษาอังกฤษก็เป็นภาษาสากล ทำไมจึงไม่พูดด้วย”

ขณะที่อีกฝ่ายอาจคิดว่า “เมื่อมาเยือนประเทศของเรา อย่างน้อยควรทักทายด้วยภาษาของเราเสียก่อน”

เพียงความคาดหวังที่ต่างกัน ก็สามารถเปลี่ยนการสนทนาสั้น ๆ ให้กลายเป็นความประทับใจที่ติดอยู่ในใจไปตลอดทริปได้

อิตาลี ประเทศในฝันที่นักท่องเที่ยวจำนวนมากหลงรัก แต่ความแออัดก็มีอีกด้าน

อิตาลีเป็นหนึ่งในประเทศที่แทบไม่ต้องโฆษณาตัวเองมากนัก เพราะมีทั้งกรุงโรม เมืองแห่งประวัติศาสตร์ เวนิส เมืองแห่งคลอง ฟลอเรนซ์ที่เต็มไปด้วยศิลปะ ตลอดจนอาหารและสถาปัตยกรรมที่ดึงดูดนักเดินทางจากทั่วโลก

แต่ความนิยมมหาศาลก็มีด้านที่หลีกเลี่ยงได้ยาก นั่นคือ “คนจำนวนมาก”

นักท่องเที่ยวบางรายสะท้อนประสบการณ์เกี่ยวกับการต่อแถว การเบียดเสียด และการปฏิสัมพันธ์กับผู้คนในเมืองท่องเที่ยว โดยเฉพาะพื้นที่ที่มีนักเดินทางจำนวนมากในเวลาเดียวกัน

เมื่อคนในพื้นที่ต้องพบกับนักท่องเที่ยวเป็นจำนวนมากทุกวัน ความอดทนและจังหวะการให้บริการอาจไม่เหมือนกับสถานที่ที่มีนักท่องเที่ยวเพียงเล็กน้อย

ลองนึกภาพร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ต้องรับลูกค้าต่อเนื่องตั้งแต่เช้าจนค่ำ ถนนสายหนึ่งที่เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยว หรือสถานีรถไฟที่มีคนลากกระเป๋าเดินทางผ่านไปมาไม่หยุด

สำหรับนักท่องเที่ยว นี่คือวันหยุด

แต่สำหรับคนท้องถิ่น นี่คือชีวิตประจำวัน

ความแตกต่างเพียงประการนี้ก็อาจทำให้ทั้งสองฝ่ายมองสถานการณ์ไม่เหมือนกัน

นักท่องเที่ยวอาจคิดว่าพนักงานพูดห้วน ขณะที่พนักงานอาจกำลังพยายามรับมือลูกค้าจำนวนมหาศาลให้ทันเวลา

เพราะฉะนั้น การมองอิตาลีผ่านประสบการณ์ของนักท่องเที่ยวเพียงบางรายจึงอาจไม่เพียงพอที่จะสรุปว่าคนทั้งประเทศไม่เป็นมิตร

เยอรมนี ความตรงไปตรงมาที่นักท่องเที่ยวบางคนตีความว่าแข็งกระด้าง

เยอรมนีมีภาพลักษณ์ด้านความเป็นระเบียบ ความตรงต่อเวลา และการสื่อสารอย่างตรงไปตรงมา

แต่สิ่งที่คนในสังคมหนึ่งมองว่าเป็นความชัดเจน อาจถูกคนอีกวัฒนธรรมหนึ่งมองว่าเป็นความแข็งกระด้าง

นักท่องเที่ยวบางรายเล่าถึงประสบการณ์ที่พบว่าการสนทนากับคนเยอรมันบางคนไม่ได้มีลักษณะเหมือนที่ตนคุ้นเคย ไม่ว่าจะเป็นการพูดสั้น การไม่พูดคุยเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ หรือการไม่แสดงอารมณ์ผ่านรอยยิ้มมากนัก

สำหรับคนที่คุ้นเคยกับการทักทายด้วยรอยยิ้ม การพูดอ้อมเพื่อรักษาน้ำใจ หรือการพูดคุยเรื่องทั่วไปก่อนเข้าสู่ประเด็นสำคัญ พฤติกรรมดังกล่าวอาจทำให้รู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่พอใจ

แต่ในอีกมุมหนึ่ง การไม่พูดมากไม่ได้แปลว่าไม่ชอบหน้า และการไม่ยิ้มตลอดเวลาก็ไม่ได้หมายความว่าไม่ต้อนรับ

นี่เป็นเรื่องที่นักเดินทางควรระวังอย่างยิ่ง เพราะการนำมาตรฐานทางสังคมของประเทศตัวเองไปตัดสินพฤติกรรมของคนต่างชาติ อาจทำให้เกิดความเข้าใจผิดได้ง่าย

เกาหลีใต้ โดยเฉพาะกรุงโซล เมืองที่ทุกอย่างเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

เกาหลีใต้เป็นอีกประเทศที่ได้รับความนิยมอย่างสูงจากนักท่องเที่ยว โดยเฉพาะกรุงโซล ซึ่งเต็มไปด้วยแหล่งชอปปิง ร้านอาหาร ระบบขนส่งสาธารณะ และสถานที่ท่องเที่ยวที่เชื่อมต่อกันอย่างหนาแน่น

แต่เมืองใหญ่ย่อมมาพร้อมกับจังหวะชีวิตที่รวดเร็ว

นักท่องเที่ยวบางคนรายงานว่ารู้สึกว่าผู้คนในกรุงโซลพูดจาแข็งหรือเร่งรีบ บางคนเล่าถึงการถูกเบียดหรือชนในพื้นที่สาธารณะ และรู้สึกว่าคนที่เดินผ่านไม่ได้สนใจว่าจะทำให้อีกฝ่ายไม่สบายใจหรือไม่

แต่หากพิจารณาสภาพแวดล้อมของมหานครอย่างกรุงโซล การเดินทางในช่วงเวลาเร่งด่วน สถานีรถไฟใต้ดิน ห้างสรรพสินค้า หรือถนนที่มีผู้คนหนาแน่น ล้วนเป็นพื้นที่ที่ผู้คนต้องเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

สิ่งที่นักท่องเที่ยวรู้สึกว่า “คนไม่สุภาพ” จึงอาจเกิดจากบริบทของเมืองและความแตกต่างด้านพฤติกรรมในพื้นที่สาธารณะด้วย

อีกประเด็นหนึ่งคือวัฒนธรรมและลำดับอาวุโสของเกาหลีใต้ ซึ่งมีรายละเอียดทางสังคมที่แตกต่างจากประเทศตะวันตกอย่างมาก

เมื่อนักท่องเที่ยวไม่ทราบธรรมเนียมบางอย่าง การปฏิสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นอาจถูกตีความผิดได้ทั้งสองฝ่าย

ดังนั้น การเดินทางไปเกาหลีใต้จึงไม่ใช่เพียงการรู้ว่าจะไปเที่ยวที่ไหน แต่ควรรู้ด้วยว่าควรปฏิบัติตัวอย่างไรในพื้นที่สาธารณะ

นิวยอร์ก เมืองที่คนเดินเร็ว พูดตรง และมีเวลาน้อย

หากพูดถึงเมืองที่มีชื่อเสียงเรื่องผู้คนเร่งรีบ นิวยอร์กย่อมเป็นหนึ่งในชื่อที่หลีกเลี่ยงได้ยาก

นิวยอร์กเป็นมหานครขนาดใหญ่ที่ผู้คนจากทั่วโลกมาอาศัย ทำงาน และเดินทางผ่านกันในแต่ละวัน ชีวิตของผู้คนจำนวนมากจึงผูกอยู่กับเวลา

ต้องขึ้นรถไฟให้ทัน ต้องไปทำงานให้ทัน ต้องเดินให้เร็ว ต้องต่อคิว และต้องตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

สำหรับนักท่องเที่ยวที่คุ้นเคยกับสังคมที่ผู้คนมีเวลาหยุดพูดคุยหรือให้ความช่วยเหลือมากกว่า บรรยากาศแบบนี้อาจดูแข็งกระด้าง

และนิวยอร์กยังมีข้อมูลการสำรวจที่น่าสนใจรองรับภาพจำดังกล่าวด้วย

ในปี 2019 Business Insider ร่วมกับ SurveyMonkey สำรวจผู้ใหญ่ชาวอเมริกันจำนวน 2,092 คน โดยให้เลือกเมืองที่พวกเขามองว่าหยาบคายที่สุดจากรายชื่อ 50 เมืองใหญ่ในสหรัฐฯ

ผลสำรวจพบว่า 34.3% เลือกนิวยอร์ก ขณะที่ลอสแอนเจลิสอยู่ที่ 19.7% วอชิงตัน ดี.ซี. 18.9% และชิคาโก 18.6%

แต่ตัวเลขนี้ต้องอ่านอย่างระมัดระวัง เพราะมันสะท้อน “การรับรู้ของผู้ตอบแบบสอบถาม” ไม่ใช่การพิสูจน์ว่าชาวนิวยอร์ก 34.3% เป็นคนหยาบคาย

ที่สำคัญ ข้อมูลดังกล่าวเป็นผลสำรวจในปี 2019 จึงไม่ควรถูกนำเสนอว่าเป็นผลสำรวจใหม่ของปี 2569

ความแตกต่างตรงนี้สำคัญมาก เพราะบทความข่าวที่ดีควรแยกให้ชัดว่าอะไรคือข้อมูลปัจจุบัน อะไรคือข้อมูลเก่า และอะไรเป็นเพียงความคิดเห็นของผู้คน

มอนเตเนโกร ประเทศเล็กที่นักท่องเที่ยวบางรายรู้สึกว่าผู้คนค่อนข้างห่างเหิน

มอนเตเนโกรอาจไม่ใช่ชื่อแรกที่คนไทยนึกถึงเมื่อพูดถึงจุดหมายปลายทางยอดนิยม แต่ประเทศเล็กแห่งนี้กำลังได้รับความสนใจจากนักเดินทางมากขึ้น

ประเทศมีทั้งภูเขา ชายฝั่งทะเล เมืองเก่า และทิวทัศน์ธรรมชาติที่สวยงาม

อย่างไรก็ตาม นักเดินทางบางรายกลับบอกว่า ประสบการณ์ด้านการปฏิสัมพันธ์ในชีวิตประจำวันค่อนข้างเป็นกลางหรือห่างเหิน

ตัวอย่างที่ถูกนำเสนอคือ นักท่องเที่ยวรายหนึ่งบน Reddit ซึ่งมองว่าประเทศสวยงาม แต่บางครั้งรู้สึกว่าการบริการหรือการพูดคุยกับคนในพื้นที่ไม่ได้แสดงความเป็นมิตรอย่างที่คาดหวัง

นักเดินทางรายดังกล่าวเล่าถึงประสบการณ์ในเมือง Žabljak ว่า หลังจากรับประทานอาหารเช้าและให้ทิปด้วยการปัดเศษราคา เมื่อกลับไปซื้อของในวันถัดมา พนักงานคนเดิมไม่ได้แสดงท่าทีทักทายหรือรับรู้เขาเป็นพิเศษ

แต่เรื่องนี้ก็ยังเป็นเพียงประสบการณ์ของนักเดินทางรายหนึ่ง

จึงไม่ควรนำเหตุการณ์ดังกล่าวไปสรุปว่าคนมอนเตเนโกรทั้งหมดไม่เป็นมิตร

เพราะคำว่า “ห่างเหิน” ก็ไม่ได้มีความหมายเดียวกับ “เกลียดนักท่องเที่ยว” เสมอไป

บางสังคมไม่ได้มีธรรมเนียมการแสดงความเป็นมิตรกับคนแปลกหน้ามากเท่ากับบางประเทศ และการไม่พูดคุยก็อาจเป็นเพียงพฤติกรรมปกติของคนในพื้นที่

แล้วโปแลนด์ ฮังการี และสาธารณรัฐเช็กอยู่ตรงไหน?

ประเด็นนี้เป็นสิ่งที่ควรแก้ไขให้ถูกต้องจากข้อมูลต้นฉบับ

หลายบทความกล่าวถึงโปแลนด์ ฮังการี และสาธารณรัฐเช็กด้วย แต่ทั้งสามประเทศไม่ได้เป็น “อันดับที่ 7, 8 และ 9” ต่อจาก 6 จุดหมายหลัก

รายงานที่เผยแพร่โดย VnExpress ระบุ 6 จุดหมายหลักคือ นิวยอร์ก ปารีส อิตาลี เยอรมนี เกาหลีใต้ และมอนเตเนโกร

ส่วนโปแลนด์ สาธารณรัฐเช็ก และฮังการี ถูกกล่าวถึงเพิ่มเติมในบริบทของยุโรปกลาง โดย Jo Hayes อธิบายว่า นักท่องเที่ยวจากนอกยุโรปบางส่วนอาจตีความท่าทีที่ค่อนข้างสงวนหรือเย็นชาว่าไม่เป็นมิตร

นี่เป็นจุดที่น่าสนใจ เพราะ Hayes ชี้ว่าพฤติกรรมที่คนจากสหราชอาณาจักร สหรัฐฯ หรือออสเตรเลียอาจมองว่า “เย็นชา” อาจเป็นเรื่องปกติสำหรับผู้คนในบางวัฒนธรรม

กล่าวง่าย ๆ คือ เขาไม่ได้แสดงความเป็นมิตรแบบที่เราคุ้นเคย ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่ชอบเรา

ดังนั้น หากไปเที่ยวประเทศเหล่านี้แล้วพบว่าคนไม่ได้ยิ้มให้หรือไม่ได้พูดคุยกับเรามากนัก ก็อาจไม่ใช่สัญญาณของการไม่ต้อนรับเสมอไป

ทำไมเรื่องเดียวกันจึงกลายเป็น “มารยาทดี” ในประเทศหนึ่ง แต่ “หยาบคาย” ในอีกประเทศหนึ่ง?

คำตอบอยู่ที่คำว่า “วัฒนธรรม”

ลองนึกภาพง่าย ๆ คนไทยจำนวนมากคุ้นเคยกับการพูดจานุ่มนวล การหลีกเลี่ยงการปะทะตรง ๆ และการรักษาน้ำใจคู่สนทนา

แต่ในบางประเทศ การพูดตรงประเด็นถือเป็นเรื่องดี เพราะทำให้สื่อสารได้ชัดเจนและประหยัดเวลา

คนไทยอาจได้ยินแล้วรู้สึกว่า “ทำไมพูดแรงจัง”

ขณะที่เจ้าของภาษาอาจคิดว่า “ฉันก็พูดตามปกติ”

ไม่มีใครจำเป็นต้องเป็นฝ่ายผิด เพียงแต่ทั้งสองฝ่ายใช้กติกาทางสังคมคนละชุด

เรื่องภาษาก็เช่นกัน

นักท่องเที่ยวอาจคิดว่าภาษาอังกฤษเป็นภาษาสากล จึงไม่จำเป็นต้องเรียนภาษาท้องถิ่น

แต่เจ้าของพื้นที่อาจรู้สึกว่า หากผู้มาเยือนกล่าวคำทักทายง่าย ๆ ในภาษาของตนเองก่อน ย่อมแสดงถึงความเคารพ

ความแตกต่างเล็ก ๆ เหล่านี้สามารถสร้างความประทับใจที่แตกต่างกันอย่างมาก

นักท่องเที่ยวล้นเมือง อีกหนึ่งปัจจัยที่ไม่ควรมองข้าม

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา หลายเมืองท่องเที่ยวทั่วโลกต้องรับมือกับนักท่องเที่ยวจำนวนมาก

สำหรับนักท่องเที่ยว การมีคนจำนวนมากหมายถึงร้านค้าเปิดมากขึ้น โรงแรมมากขึ้น ร้านอาหารมากขึ้น และสถานที่ท่องเที่ยวคึกคัก

แต่สำหรับคนที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ สิ่งเดียวกันอาจหมายถึงถนนที่แน่นขึ้น รถสาธารณะที่แออัด ค่าเช่าที่พักที่สูงขึ้น เสียงดังมากขึ้น และพื้นที่สาธารณะที่ต้องแบ่งให้กับผู้มาเยือน

เมื่อความกดดันสะสมมากขึ้น ความรู้สึกเหนื่อยล้าต่อนักท่องเที่ยวก็อาจเกิดขึ้นได้

ดังนั้น นักท่องเที่ยวที่เจอคนท้องถิ่นมีสีหน้าเหนื่อย ไม่ยิ้ม หรือพูดจาสั้น ๆ จึงไม่ควรรีบตีความว่า “คนที่นี่เกลียดนักท่องเที่ยว”

ในบางครั้ง อีกฝ่ายอาจเพียงกำลังเหนื่อยจากการทำงานและการใช้ชีวิตในเมืองที่มีผู้คนหนาแน่น

เที่ยวต่างประเทศอย่างไรไม่ให้เกิดความเข้าใจผิด?

การเดินทางไปต่างประเทศไม่ควรเตรียมเพียงหนังสือเดินทาง ตั๋วเครื่องบิน และเงินเท่านั้น แต่ควรเตรียม “ความเข้าใจ” ไปด้วย

ก่อนเดินทาง ควรศึกษามารยาทพื้นฐานของประเทศปลายทางเสียก่อน

เรียนรู้คำทักทายง่าย ๆ

รู้ว่าที่ไหนต้องต่อแถว

รู้ว่าการให้ทิปเป็นธรรมเนียมหรือไม่

รู้ว่าร้านอาหารหรือสถานที่สาธารณะมีข้อปฏิบัติอะไร

รู้ว่าควรพูดคุยกับคนท้องถิ่นอย่างไร

และที่สำคัญ อย่าเอาทุกอย่างไปเทียบกับประเทศไทย

เพราะการพูดว่า “บ้านเราไม่ทำแบบนี้” ไม่ได้หมายความว่าคนอีกประเทศหนึ่งทำผิด

การเดินทางที่ดีจึงไม่ใช่การไปบังคับให้สถานที่อื่นดำเนินชีวิตเหมือนบ้านของเรา แต่คือการเรียนรู้ว่าจะอยู่ร่วมกับความแตกต่างนั้นอย่างไร

ถ้าเจอคนพูดไม่ดี อย่าเพิ่งเหมารวมทั้งประเทศ

นี่อาจเป็นข้อสรุปที่สำคัญที่สุดของเรื่องนี้

คนหนึ่งคนไม่ได้เป็นตัวแทนของคนทั้งเมือง

ร้านอาหารหนึ่งร้านไม่ได้เป็นตัวแทนของทั้งประเทศ

ประสบการณ์หนึ่งครั้งไม่ได้เป็นหลักฐานว่าคนทั้งสังคมมีนิสัยเหมือนกัน

นักท่องเที่ยวสองคนสามารถไปสถานที่เดียวกันในวันเดียวกัน และกลับมาพร้อมความรู้สึกที่ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

คนหนึ่งอาจบอกว่า “ประทับใจมาก ทุกคนช่วยเหลือดี”

อีกคนอาจบอกว่า “ไม่กลับมาอีกแล้ว”

ทั้งสองประสบการณ์สามารถเกิดขึ้นพร้อมกันได้

เพราะการท่องเที่ยวเป็นเรื่องของผู้คน สถานการณ์ เวลา ภาษา และความคาดหวังที่มาประกอบกัน

ในมุมมองของผู้เขียนเห็นว่า

รายชื่อ 6 จุดหมายนี้น่าสนใจ แต่ควรอ่านในฐานะ “ข้อมูลเกี่ยวกับการรับรู้ของนักท่องเที่ยว” มากกว่าจะอ่านเป็นคำตัดสินว่า ประเทศไหนมีคนหยาบคายหรือประเทศไหนไม่ต้อนรับคนต่างชาติ

สิ่งที่น่าสนใจที่สุดไม่ใช่การถามว่า “ที่ไหนแย่ที่สุด” แต่คือการทำความเข้าใจว่า เหตุใดเราจึงรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่เป็นมิตร

เพราะบางครั้งต้นเหตุอาจไม่ได้มาจากนิสัยของคนเลย

อาจเป็นภาษา

อาจเป็นความแตกต่างทางวัฒนธรรม

อาจเป็นจังหวะชีวิตของมหานคร

อาจเป็นความเหนื่อยล้าจากนักท่องเที่ยวจำนวนมาก

หรืออาจเป็นเพียงวันที่เรากับอีกฝ่ายต่างกำลังมีวันที่ไม่ดี

สำหรับผู้เขียนแล้ว การเดินทางไปต่างประเทศก็เหมือนการเข้าไปเยือนบ้านของคนอื่น เมื่อเราเป็นแขก สิ่งที่ควรทำคือศึกษากติกาของเจ้าของบ้านและให้เกียรติวิถีชีวิตของเขา

หากเราเรียนรู้คำง่าย ๆ อย่าง “สวัสดี” “ขอบคุณ” และ “ขอโทษ” ในภาษาท้องถิ่นได้ ก็ยิ่งช่วยลดกำแพงระหว่างคนสองวัฒนธรรม

และหากพบคนที่พูดจาไม่ดี ก็อาจลองคิดอีกมุมว่า เหตุการณ์นั้นเป็นเพียงพฤติกรรมของ “คนหนึ่งคน” ไม่ใช่ตัวแทนของคนทั้งชาติ

เพราะท้ายที่สุดแล้ว โลกกว้างเกินกว่าที่เราจะตัดสินผู้คนนับล้านจากประสบการณ์เพียงไม่กี่นาที

ปารีสยังคงมีศิลปะและสถาปัตยกรรมที่คนทั่วโลกอยากเห็น

อิตาลียังคงมีประวัติศาสตร์และอาหารที่ดึงดูดผู้คน

เยอรมนียังคงมีเมืองและวัฒนธรรมที่น่าสนใจ

เกาหลีใต้ยังคงเป็นจุดหมายยอดนิยมของนักเดินทาง

นิวยอร์กยังคงเป็นมหานครระดับโลกที่ผู้คนจากทุกมุมโลกเดินทางไปสัมผัส

และมอนเตเนโกรก็ยังคงมีธรรมชาติและภูมิประเทศที่สวยงาม

สิ่งที่เปลี่ยนไปอาจไม่ใช่สถานที่เหล่านั้น แต่อาจเป็น “วิธีที่เราเข้าใจคนที่นั่น”

ดังนั้น หากมีโอกาสเดินทางไปยังจุดหมายเหล่านี้ อย่าเพิ่งเดินทางไปพร้อมกับภาพจำว่า “ที่นี่คนไม่เป็นมิตร”

แต่ควรเดินทางไปพร้อมกับความรู้ว่า คนแต่ละสังคมมีวิธีแสดงความสุภาพและความเป็นมิตรไม่เหมือนกัน

เมื่อเข้าใจตรงนี้แล้ว สิ่งที่เคยคิดว่าเป็นความเย็นชา อาจกลายเป็นเพียงความแตกต่างทางวัฒนธรรม และทริปที่เกือบจะกลายเป็นความทรงจำที่ไม่ดี ก็อาจกลายเป็นบทเรียนดี ๆ ที่ทำให้เราเข้าใจโลกมากขึ้นกว่าเดิม

แหล่งที่มาของข้อมูล :

• VnExpress รายงานวันที่ 16 กันยายน 2569 ระบุ 6 จุดหมายหลักที่นักท่องเที่ยวบางส่วนรู้สึกว่าไม่เป็นมิตร ได้แก่ นิวยอร์ก ปารีส อิตาลี เยอรมนี เกาหลีใต้ และมอนเตเนโกร พร้อมอธิบายว่าความแตกต่างทางวัฒนธรรมอาจเป็นสาเหตุสำคัญของการรับรู้ดังกล่าว
• Jo Hayes ผู้ก่อตั้ง EtiquetteExpert.org เป็นแหล่งความคิดเห็นหลักที่ถูกอ้างถึงในรายงานเกี่ยวกับพฤติกรรมและมารยาทของคนในจุดหมายต่าง ๆ โดยเฉพาะประเด็นเรื่องภาษาและความแตกต่างทางวัฒนธรรมในกรุงปารีส รวมถึงยุโรปกลาง
• 20minutos รายงานสรุปประเด็นเดียวกัน โดยกล่าวถึงปารีส อิตาลี เยอรมนี เกาหลีใต้ นิวยอร์ก และมอนเตเนโกร พร้อมระบุว่าโปแลนด์ ฮังการี และสาธารณรัฐเช็กถูกกล่าวถึงเพิ่มเติมในรายงาน ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของ 6 จุดหมายหลัก
• Business Insider/SurveyMonkey ผ่านรายงานของ Miami Herald ระบุว่าในปี 2019 มีผู้ใหญ่ชาวอเมริกัน 2,092 คนเข้าร่วมการสำรวจเกี่ยวกับเมืองที่ถูกมองว่าหยาบคายที่สุดจาก 50 เมืองใหญ่ในสหรัฐฯ โดย 34.3% เลือกนิวยอร์ก ข้อมูลดังกล่าวเป็น “การรับรู้ของผู้ตอบแบบสอบถาม” และเป็นข้อมูลปี 2019 ไม่ใช่ผลสำรวจใหม่ในปี 2569
• รายงานเกี่ยวกับมอนเตเนโกรอ้างประสบการณ์ของนักเดินทางรายหนึ่งบน Reddit ซึ่งกล่าวถึงการปฏิสัมพันธ์ในชีวิตประจำวันที่รู้สึกเป็นกลางหรือห่างเหิน ประเด็นนี้จึงควรถือเป็น ประสบการณ์ส่วนบุคคล ไม่ใช่หลักฐานแทนประชากรทั้งหมดของประเทศ