เค เสฺวยฺ สฺวรฺค โผง (พนมวัน) ศิลปะที่งดงามมากกว่าที่เรานั้นคิดเสมอ

ชีวิตกับเส้นทางปราสาทเก่าที่เรานั้นเดิน  เรื่องราวที่เผชิญกับการเล่าขานตำนานที่เห็น

ในบางครั้งเรานั้นคิดว่าไม่ได้เห็นและไม่ได้เป็น  แต่สุดท้ายสิ่งที่เห็นนั้นคือความงดงามที่ไม่มีสิ่งใดปาน

      ครั้งนี้จะมาเล่าเรื่องราวที่เรานั้นได้มีโอกาสที่จะเดินทางไปในปราสาทหนึ่ง หากว่าเรานั้นมองในครั้งแรกมีความเหมือนปราสาทในเสียมเรียบหลายปราสาท ในครั้งนั้นเราเองไม่ได้คิดว่าจะไปที่ปราสาทนี้  แต่เหมือนว่ามีเรื่องบังเอิญให้เรานั้นได้เข้าไปเที่ยวในปราสาทนี้ ตอนแรกนั้นเราเองพยายามจะกลับบ้านแต่พอมาถึงในบริเวณด้านหน้าของถนน รถของเรานั้นไม่สามารถที่จะขับต่อไปได้  ไม่มีสาเหตุ เราเองพยายามบอกคนที่มาช่วยว่าเรานั้นไม่ได้ทำอะไร หรือว่ารถเรานั้นไม่ได้มีส่วนหรือว่าสัญญาณไหนบอกเลย 

   เย็นแล้วพระอาทิตย์เริ่มจะลับขอบฟ้า คนที่มาช่วยเรานั้นเขาไปเจอกับคนในบริเวณนั้น  เขาบอกว่าลองให้เจ้าของรถซึ่งเป็นเรานั้นเดินเข้าไปที่ปราสาท พนมวันซึ่งห่างจากตรงนั้นไม่ไกลมาก เข้าไปกราบกรานท่านสักครั้งลองดู แล้วลองขอพรหรือว่าบอกให้ท่านช่วยให้มันราบรื่นไป  

   พอเรานั้นได้ยิน จึงคิดว่าจะทำตามเพราะว่าไม่มีสิ่งไหนที่เรานั้นจะทำแล้ว จึงเดินเข้าไปไม่ไกลมาก ครั้งแรกที่เห็นปราสาทนั้นคือสวยงามมาก เพราะว่ามีความสมบูรณ์ในหลากหลายบริเวณ หลายครั้งเราเองผ่านมาที่นี่ แต่กลับไม่เคยรู้ว่าเข้ามาทางนี้จะถึงเร็วกว่าที่เรานั้นอ้อมเข้าอีกทาง เราเดินรอบเข้าไปแล้วไปกราบในบริเวณปราสาทด้านใน ความเงียบในบางครั้งคือความสงบ 

   เหมือนว่าเรานั้นเดินในสถานที่ที่เรานั้นเคยมาแล้ว แต่ความจริงนั้นเราเองไม่เคยที่จะเดินทางมาปราสาทนี้เลยสักครั้ง ระหว่างที่เรานั้นรอที่บ้านมารับ กลับออกไปเพื่อที่จะเอาของที่รถ เลยคิดว่าลองที่จะขับรถเผื่อว่ามันได้ แต่เพียงครั้งแรกเท่านั้นรถของเรานั้นเหมือนไม่ได้เป็นอะไร ขับไปได้กลับบ้านอย่างสบาย ขนาดว่าช่างที่เดินทางมาเพื่อที่จะช่วยเรานั้นยังหาสาเหตุไม่ได้ 

   บางครั้งในความเชื่อในสิ่งที่เรานั้นไม่สามารถที่จะมองเห็นได้ นั้นถือว่าเป็นสิ่งที่ดีเหมือนกัน เรื่องที่เรานั้นมองไม่เห็นแต่มันคือความจริงที่เรานั้นพยายามมองหา  ปราสาทนี้ยังคงเป็นเรื่องความทรงจำของเรา ที่ไม่ว่าเรานั้นไปยังปราสาทไหนเราเองคิดเสมอว่า มีบางอย่างอาศัยหรือว่าคงอยู่ที่นั่นตลอด  และคอยมองคอยช่วยคนดี