ครอบครัวลิงในดินแดนชัยปุระ ที่สนิทกับมนุษย์อย่างมาก

ลิงเลิงล่าท่ามกลางป่าเขา  เมื่อเจอเรานั้นมันคิดว่าคือผู้มาให้อาหาร 

เก็บไรให้คนนั้นกินยิ่งผูกพัน  มองหน้ากันนั่งชมวิวขนปลิ้วพริ้วไหว

    เราเองเดินทางในตอนเช้านี้เรานั้นจะไปปีนเขาเพื่อที่จะขึ้นไปดูในส่วนของสถานที่หากว่าเรานั้นพูดในภาษาเรานั้นน่าจะคือเส้นทางการดูพระราชวังใหญ่ ซึ่งแต่ก่อนนั้นคือหมู่บ้านที่มีในส่วนของความเจริญ  แม่น้ำที่ไหลลงมานั้นคือแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถที่จะเลี้ยงคนได้ทั้งประเทศ  ต้นแม่น้ำที่เชื่อว่าเป็นน้ำที่ให้ความสุข แต่เมื่อระยะเวลาผ่านไป กลายเป็นสถานที่ที่ไม่มีคนอาศัยอยู่ 

    ระหว่างทางคือเพื่อน เมื่อเรานั้นเดินขึ้นไปถึงในส่วนของด้านบนเรานั้นจะเห็นเจ้าลิง หรือว่าครอบครัวของลิงนั้นกำลังพากันหาเหา เล่นกันแม่ลูก บางตัวนั้นมานั่งมองเรา บางตัวนั้นเดินมาจับเสื้อของเรา และจะนั่งในริมบริเวณ หากว่าเรานั้นสังเกตในส่วนของขนลิงนั้นจะยาว และเรียงกันยาวไม่เหมือนในส่วนของขนลิงในบ้านเรานั้นจะค่อนข้างที่จะสั้นมากกว่า หากว่าเรานั้นมองใบหน้าของลิงนั้นจะมีความแตกต่างจากบ้านเรา 

    ในบริเวณที่ลิงที่บ้านของเรานั้นอาศัยอยู่ จะค่อนข้างที่จะเข้าถึงคนมากกว่าที่นี่ ที่นี่นั้นลิงจะเดินห่างจากคนไปมาก เขาจะอยู่ในบริเวณที่คิดว่าตนเองนั้นปลอดภัย ขนปกคลุมและหากว่าเรานั้นมองเจ้าลิงที่นี่จะค่อนข้างที่จะตัวใหญ่และสมบูรณ์เพราะว่ามีอาหารในป่า ที่ค่อนข้างสมบูรณ์  การเดินทางมาของคนนั้นลิงจะไม่ได้สนใจเพราะว่าเคยชินแล้ว

    เมืองในหุบเขาที่มีในส่วนของทุกอย่าง  เหมือนวัดในหุบเขา เส้นทางในส่วนของชีวิตนั้นไม่ว่าจะสัตว์ตัวไหนหรือจะเป็นตัวเล็กก็ยังมีความชอบที่จะอยู่อย่างสงบ ทุกการเดินทางนั้นหลายอย่างยืนอยู่เสมอ 

   สีสันในสิ่งที่เรานั้นเห็นในมุมของความสุขที่เจ้าลิงนั้นมีความอิสระไม่ว่าจะวิ่งหรือว่าป่ายปีนไปในที่ไหน นั้นยังคงสนุกเหมือนการท่องโลกกว้าง  การเดินทางนั้นมีการสิ้นสุดลงเสมอ หากว่าเส้นทางของมันนั้นไม่สามารถที่จะเดินต่อได้ เหมือนสถานที่แห่งนี้นั้นมีทางเข้าเพียงทางเดียว เพื่อความปลอดภัยไม่สามารถที่จะเดินออกทางไหนได้เพราะว่าหุบเขานั้นล้อมรอบ จึงไม่ต้องมีรั้ว มีเพียงในส่วนของรั้วธรรมชาติ