Rich Dad, Poor Dad…แต่ทำไมลูกศิษย์จีนถึงกลายเป็น Poor investor

 

Rich Dad, Poor Dad…

 

แต่ทำไมลูกศิษย์จีนถึงกลายเป็น Poor investor?

 

หนังสือ Rich Dad, Poor Dad เคยสอนคนทั้งโลกว่า

“อย่ากลัวหนี้ ถ้าหนี้นั้นเอาไปซื้อสินทรัพย์ที่สร้าง Cash Flow”

 

Robert Kiyosaki ผู้เขียนหนังสือเล่มนี้ก็ทำตามสิ่งที่ตัวเองสอนอย่างสุดทาง

 

ล่าสุดเขาบอกว่า ตัวเองมีหนี้ถึง US$1.2 billion หรือเกือบ 4 หมื่นล้านบาท 😅

 

แต่เรื่องที่น่าสนใจกว่าหนี้ก้อนโตของ Robert คือ…

 

ทำไมคนจีนจำนวนหนึ่งที่อ่านหนังสือเล่มเดียวกัน และพยายามเดินตามสูตรเดียวกัน กลับเจ็บหนักจากอสังหาริมทรัพย์?

 

 

Rich Dad, Poor Dad ตีพิมพ์ตั้งแต่ปี 1997 และดังมากในจีน หลายคนบอกว่าหนังสือเล่มนี้เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้พวกเขารู้จักการลงทุน บางคนเอาแนวคิดเรื่อง Leverage ไปซื้อบ้านและอสังหาริมทรัพย์ เพราะเชื่อว่า “ใช้เงินคนอื่นซื้อ Asset” คือเส้นทางสร้างความมั่งคั่ง

 

แต่ 5 ปีที่ผ่านมา โลกของอสังหาฯ จีนกลับพลิกไปอีกด้าน

 

ราคาบ้านตก นักลงทุนจำนวนมากติด Negative Equity ขณะที่หนี้ไม่ได้ลดลงตามราคาบ้าน จนใน Social Media จีนเริ่มมีคนออกมาบ่นแบบขม ๆ ว่า อ่าน Rich Dad แล้วทำตาม แต่สุดท้ายไม่ได้กลายเป็น Rich Dad

 

ปัญหาคือ…พวกเขาอาจกำลังทำตาม “สูตร” เดียวกัน แต่ไม่ได้เล่นอยู่ใน “เกม” เดียวกันเลย Rich Dad, Poor Dad author’s vast debts spark awe – and some bitterness – in Chin.pdf

 

 

Robert เริ่มลงทุนอสังหาริมทรัพย์มาตั้งแต่ ทศวรรษ 1970 ต้นทุนสินทรัพย์ของเขาจึงต่ำมาก และ Portfolio เน้นอสังหาริมทรัพย์ที่มีค่าเช่าสร้าง Cash Flow

 

ส่วนหนี้ US$1.2 billion ที่เป็นข่าว ก็ไม่ได้หมายความว่า Robert มีหนี้ส่วนตัวคนเดียวทั้งหมด

 

อดีตภรรยาและหุ้นส่วนธุรกิจของเขาอธิบายว่า หนี้ดังกล่าวเกี่ยวข้องกับ Portfolio อสังหาริมทรัพย์ประมาณ 1,500 ยูนิต ที่ลงทุนร่วมกับ Partner หลายราย ขณะที่ Vanity Fair ประเมินว่า Personal Debt ที่เกี่ยวกับตัว Robert จริง ๆ อาจอยู่ประมาณ US$30–60 million เท่านั้น

 

Robert ยังอ้างว่าการลงทุนของเขาสร้างรายได้ประมาณ US$3 million ต่อปี

 

ที่สำคัญ เขาใช้โครงสร้างบริษัทและ LLC แยกการลงทุนและความเสี่ยงในแต่ละโครงการ

 

นี่จึงไม่ใช่เกมเดียวกับคนธรรมดาที่กู้เงินก้อนใหญ่เพื่อซื้อคอนโดหรือบ้านหนึ่งสองหลังเลย Rich Dad, Poor Dad author’s vast debts spark awe – and some bitterness – in Chin.pdf

 

 

และนี่คือสิ่งที่ผมว่าน่าสนใจที่สุดจากเรื่องนี้

 

สูตรอาจเหมือนกัน แต่ต้นทุนไม่เหมือนกัน

Cash Flow ไม่เหมือนกัน

โครงสร้างหนี้ไม่เหมือนกัน

ความสามารถในการ Refinance ไม่เหมือนกัน

และที่สำคัญที่สุด…จังหวะเวลาที่เข้าลงทุนไม่เหมือนกัน

 

คนหนึ่งเริ่มสะสม Asset ตั้งแต่ยุค 1970s ผ่าน Property Cycle มาหลายสิบปี

 

อีกคนอ่านหนังสือแล้วเข้าไปซื้ออสังหาฯ จีนในช่วงที่ราคาผ่านการขึ้นมามหาศาล ก่อนเจอหนึ่งใน Property Downturn ที่รุนแรงที่สุดของจีน

 

 

ใช้ Leverage เหมือนกัน

แต่คนหนึ่งใช้มันตอนมีต้นทุนต่ำและ Cash Flow รองรับ

 

อีกคนใช้มันตอน Asset ราคาแพง แล้วเจอราคาสินทรัพย์วิ่งสวนทาง

 

ผลลัพธ์จึงต่างกันราวกับอ่านหนังสือคนละเล่ม

 

Robert เองยังยอมรับว่าโมเดล High Leverage + Large Scale + Long-term Investing ของเขาแทบไม่สามารถลอกเลียนแบบได้สำหรับคนทั่วไป และถึงกับเตือนว่า

 

“Don’t follow my example.” Rich Dad, Poor Dad author’s vast debts spark awe – and some bitterness – in Chin.pdf

 

สุดท้าย ผมว่าบทเรียนของเรื่องนี้อาจไม่ได้อยู่ที่ว่า Rich Dad, Poor Dad สอนถูกหรือผิด

 

แต่อยู่ที่ว่า การลงทุนไม่เคยมีสูตรสำเร็จ

 

สิ่งที่เคยใช้ได้ดีในประเทศหนึ่ง ยุคหนึ่ง หรือวัฏจักรหนึ่ง

ไม่ได้แปลว่าจะใช้ได้กับอีกประเทศ อีกยุค หรืออีกวัฏจักรหนึ่ง

 

เพราะโลกเปลี่ยน

ดอกเบี้ยเปลี่ยน

ราคาสินทรัพย์เปลี่ยน

กฎระเบียบเปลี่ยน

และ Competitive Landscape ก็เปลี่ยน

 

การลงทุนจึงไม่ใช่การเดินตามรอยเท้าของคนที่เคยประสบความสำเร็จ

 

เพราะบางครั้ง…

 

การเอา “แผนที่จากอดีต” มาใช้เดินทางใน “โลกอนาคต”

อาจไม่ได้พาเราไปถึงจุดหมายเดียวกับคนที่วาดแผนที่นั้น

 

และจาก Rich Dad

อาจจบลงที่ Poor Dad ได้เหมือนกันครับ