5 ของเล่นยอดฮิตในยุคก่อนสมาร์ทโฟน ที่เด็กสมัยนี้อาจไม่รู้จัก

ก่อนที่โทรศัพท์มือถือจะกลายเป็นของที่เด็กแทบทุกคนมี ความสนุกหลังเลิกเรียนไม่ได้อยู่ในหน้าจอ แต่เกิดขึ้นตามหน้าบ้าน สนามโรงเรียน ร้านขายของชำ หรือมุมเล็ก ๆ ที่เด็กหลายคนรวมกลุ่มกันเล่น ของเล่นบางชิ้นราคาไม่กี่บาท แต่สามารถทำให้เด็กนั่งเล่นกันได้นานเป็นชั่วโมง

 

วันนี้ของเล่นเหล่านั้นหลายอย่างแทบหายไปจากชีวิตประจำวัน จนเด็กยุคใหม่อาจเห็นแล้วไม่เข้าใจว่าของชิ้นนี้เอาไว้ทำอะไร

 

1. เกมยิงห่วงน้ำ ของเล่นชิ้นเล็กที่ต้องใช้ความนิ่งของมือ

 

เกมยิงห่วงน้ำเป็นของเล่นขนาดเล็กที่ไม่ต้องใช้ถ่าน ไม่ต้องต่ออินเทอร์เน็ต และไม่ต้องมีหน้าจอ เพียงกดปุ่มเพื่อดันน้ำและพยายามทำให้ห่วงพลาสติกขนาดเล็กเข้าไปอยู่บนเสาที่อยู่ด้านใน

 

ความสนุกอยู่ตรงที่ต้องกดปุ่มซ้ายขวาให้ถูกจังหวะ ยิ่งทำห่วงเข้าเสาได้มากก็ยิ่งรู้สึกว่าเก่งขึ้นเรื่อย ๆ

 

ของเล่นชนิดนี้เคยเป็นหนึ่งในของเล่นที่เด็กไทยยุคก่อนสมาร์ทโฟนรู้จักกันดี และมีการนำมาพูดถึงในบทความย้อนรอยของเล่นยุคก่อนอินเทอร์เน็ตอย่างต่อเนื่อง

 

ทุกวันนี้เกมแบบเดียวกันอาจถูกแทนที่ด้วยเกมมือถือที่มีกราฟิกสวยงามกว่า แต่เกมยิงห่วงน้ำมีเสน่ห์ตรงที่เด็กต้องใช้มือและความอดทนจริง ๆ ไม่มีระบบช่วย ไม่มีปุ่มย้อนกลับ และถ้ากดพลาดก็ต้องเริ่มใหม่ด้วยตัวเอง

 

2. ลูกแก้ว ของเล่นธรรมดาที่กลายเป็นเกมแข่งขันได้ทั้งสนาม

 

ลูกแก้วอาจดูเหมือนเพียงลูกแก้วกลม ๆ ธรรมดา แต่สำหรับเด็กในอดีตมันสามารถกลายเป็นเกมการแข่งขันได้หลายรูปแบบ

 

เด็ก ๆ สามารถนำลูกแก้วมาดีดให้ชนกัน ดีดเข้าเป้าหมาย หรือกำหนดพื้นที่เล่นขึ้นมาเอง ความสนุกไม่ได้อยู่ที่อุปกรณ์ราคาแพง แต่อยู่ที่ฝีมือและกติกาที่ตกลงกันในกลุ่มเพื่อน

 

ลูกแก้วเป็นหนึ่งในของเล่นที่ถูกกล่าวถึงซ้ำ ๆ ในการย้อนรอยวัยเด็กยุค 90 และยังถูกมองว่าเป็นของเล่นคลาสสิกที่นักสะสมบางส่วนตามหาอยู่ในปัจจุบัน

 

เด็กสมัยนี้อาจสงสัยว่าทำไมลูกแก้วไม่กี่ลูกถึงเล่นสนุกได้ แต่เด็กยุคนั้นรู้ดีว่าลูกแก้วลายสวย ๆ ยังมีคุณค่าทางใจมากกว่าของเล่นราคาแพงบางชนิดเสียอีก

 

3. โซ่หมากเก็บ ของเล่นที่ใช้แค่ชิ้นส่วนเล็ก ๆ แต่เล่นได้หลายแบบ

 

โซ่หมากเก็บเป็นของเล่นอีกชนิดที่คนรุ่นก่อนเห็นแล้วจำได้ทันที ลักษณะเป็นชิ้นส่วนขนาดเล็กหลากสีที่นำมาต่อกันและใช้เล่นตามกติกาของหมากเก็บ

 

ความสนุกของมันไม่ได้อยู่ที่ความซับซ้อน แต่เกิดจากการฝึกความเร็วของมือ สมาธิ และการเล่นแข่งกับเพื่อน ใครคล่องกว่า ใครพลาดก่อนก็ต้องเปลี่ยนคนเล่น

 

สื่อไทยหลายแห่งยังจัดให้โซ่หมากเก็บเป็นหนึ่งในของเล่นที่โดดเด่นของยุค 90 ซึ่งสะท้อนว่าของเล่นชิ้นเล็ก ๆ สามารถกลายเป็นความทรงจำร่วมของเด็กจำนวนมากได้

 

ปัจจุบันอาจไม่ค่อยเห็นเด็กนั่งเล่นกันตามโรงเรียนเหมือนเมื่อก่อน เพราะของเล่นและกิจกรรมบนหน้าจอเข้ามาแทนที่ แต่หลักการของมันยังน่าสนใจ เพราะเป็นเกมที่ไม่ได้ต้องการอุปกรณ์ราคาแพงเลย

 

4. โยโย่ ของเล่นที่ใครเล่นเป็นก็กลายเป็นคนดังประจำกลุ่ม

 

โยโย่ไม่ใช่เพียงของเล่นที่เอาไว้ปล่อยลงแล้วดึงกลับขึ้นมา เพราะช่วงหนึ่งมันเคยกลายเป็นกระแสที่เด็กจำนวนมากพยายามฝึกท่าต่าง ๆ เพื่อเอาไปโชว์เพื่อน

 

การเล่นโยโย่ต้องอาศัยจังหวะของมือ การควบคุมเชือก และการฝึกซ้ำ ๆ จนสามารถทำท่าที่ซับซ้อนขึ้นได้ บางคนเริ่มจากการปล่อยให้หมุนขึ้นลง ก่อนจะฝึกท่าที่ต้องควบคุมทิศทางและความเร็ว

 

โยโย่จึงเป็นตัวอย่างของของเล่นที่ดูธรรมดา แต่สามารถเปลี่ยนเป็นกิจกรรมแข่งขันด้านทักษะได้ และยังถูกจัดอยู่ในกลุ่มของเล่นย้อนยุคที่คนไทยพูดถึงเมื่อนึกถึงวัยเด็กยุค 90

 

5. ตุ๊กตากระดาษ ของเล่นที่เด็กต้องสร้างเรื่องราวขึ้นมาเอง

 

ก่อนที่เด็กจะสามารถเปลี่ยนเสื้อผ้าตัวละครบนหน้าจอได้ด้วยการแตะเพียงไม่กี่ครั้ง เด็กผู้หญิงจำนวนมากเคยเล่นตุ๊กตากระดาษ

 

ตัวตุ๊กตาจะมีเสื้อผ้าและเครื่องแต่งกายหลายแบบให้ตัดหรือถอดเปลี่ยน บางคนสะสมเสื้อผ้าไว้เป็นชุด ๆ แล้วนำมาเล่นเป็นเรื่องราวร่วมกับเพื่อน

 

จุดสำคัญของตุ๊กตากระดาษจึงไม่ได้อยู่ที่ตัวตุ๊กตาเพียงอย่างเดียว แต่คือจินตนาการ เด็กสามารถกำหนดเองได้ว่าตัวละครจะไปไหน แต่งตัวอย่างไร หรือจะสร้างเรื่องราวแบบไหนขึ้นมา

 

ตุ๊กตากระดาษยังถูกจัดอยู่ในรายชื่อของเล่นยอดนิยมในยุค 90 จากหลายแหล่งข้อมูลไทย และเคยเป็นของเล่นที่ราคาไม่แพงแต่สร้างความสนุกได้นาน

 

เมื่อย้อนกลับไปดูของเล่นเหล่านี้ สิ่งที่น่าสนใจไม่ใช่แค่ความเก่า แต่คือวิธีที่เด็กสมัยก่อนสร้างความสนุกขึ้นมาจากของธรรมดา ลูกแก้วไม่กี่ลูกสามารถกลายเป็นการแข่งขัน เกมยิงห่วงน้ำสามารถเล่นซ้ำได้เป็นชั่วโมง ส่วนตุ๊กตากระดาษก็เปลี่ยนกระดาษแผ่นหนึ่งให้กลายเป็นโลกจินตนาการได้

 

ในยุคที่เด็กสามารถเปิดโทรศัพท์แล้วเข้าถึงเกมนับพันเกมได้ภายในไม่กี่วินาที ของเล่นเหล่านี้อาจดูเรียบง่ายเกินไป แต่เสน่ห์ของมันคือ เด็กไม่ได้เป็นเพียงผู้เล่น แต่ต้องลงมือสร้างกติกา ฝึกทักษะ และใช้จินตนาการด้วยตัวเอง

 

นี่อาจเป็นเหตุผลว่าทำไมของเล่นบางชิ้นถึงหายไปจากตลาด แต่ยังไม่เคยหายไปจากความทรงจำของคนที่เคยเล่นมัน