เปิดจังหวัดค่าแรงขั้นต่ำไม่สูง แต่ทำไมกลับมีคนรวยเยอะ? เบื้องหลังความมั่งคั่งที่ไม่ได้วัดจากเงินเดือน

    เวลาพูดถึงจังหวัดที่มีค่าแรงขั้นต่ำไม่สูง หลายคนอาจนึกภาพตามทันทีว่า ผู้คนในจังหวัดนั้นน่าจะมีรายได้น้อยและใช้ชีวิตอย่างลำบาก แต่ในความเป็นจริง ค่าแรงขั้นต่ำไม่ได้สะท้อนฐานะ ของคนทั้งจังหวัด
   เพราะตัวเลขค่าแรงขั้นต่ำเป็นเพียงอัตราค่าจ้างสำหรับลูกจ้างตามกฎหมาย ขณะที่คนจำนวนไม่น้อยมีรายได้จากการทำธุรกิจ เกษตรกรรม การค้าขาย อสังหาริมทรัพย์ หรือมีทรัพย์สินที่สะสมมานาน จึงเกิดภาพที่น่าสนใจว่า บางจังหวัดมีค่าแรงขั้นต่ำไม่สูงนัก แต่กลับมีครอบครัวที่มีฐานะดีอยู่ไม่น้อย

   1. จังหวัดน่าน
น่านเป็นจังหวัดที่มีค่าจ้างขั้นต่ำอยู่ในกลุ่มอัตราต่ำ โดยอัตราที่ประกาศใช้ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 2568 อยู่ที่ 345 บาทต่อวัน

แต่เศรษฐกิจของคนในพื้นที่ไม่ได้มีเพียงการทำงานรับค่าจ้าง หลายครอบครัวมีที่ดินทำกิน ทำสวน ทำเกษตร หรือประกอบกิจการส่วนตัว
คนที่มีที่ดินจำนวนมาก และถือครองมานาน อาจมีทรัพย์สินมูลค่าสูง แม้ไม่ได้มีเงินเดือนสูงเหมือนคนทำงานในเมืองใหญ่ นี่จึงเป็นตัวอย่างของ “คนมีทรัพย์สิน แต่ไม่ได้มีเงินเดือนสูง”

   2. จังหวัดแพร่
แพร่เป็นอีกจังหวัดที่ค่าแรงขั้นต่ำอยู่ที่ 345 บาทต่อวันตามประกาศดังกล่าว.แต่รายได้ของคนในพื้นที่ไม่ได้ขึ้นอยู่กับค่าแรงเพียงอย่างเดียว

ซึ่งมีทั้งการค้าขาย ธุรกิจครอบครัว งานด้านเกษตร และกิจการที่สืบทอดกันมาหลายรุ่น ล้วนสร้างรายได้ให้กับครอบครัวได้
บางบ้านอาจไม่มีเงินเดือนหลักแสน แต่มีบ้าน ที่ดิน ร้านค้า หรือทรัพย์สินที่สะสมมาหลายสิบปี

   3. จังหวัดพะเยา
พะเยา มีค่าจ้างขั้นต่ำ 345 บาทต่อวันเช่นเดียวกัน แต่ความน่าสนใจคือ ชีวิตของคนต่างจังหวัดจำนวนมากไม่ได้ใช้ระบบ “เงินเดือนอย่างเดียว” เหมือนมนุษย์เงินเดือนในเมือง บางครอบครัวมีทั้งรายได้จากการเกษตร การค้าขาย และกิจการเล็ก ๆ ของตัวเอง

   หากมีที่ดินเป็นของตนเองและไม่มีภาระค่าเช่าที่สูง ต้นทุนการดำรงชีวิตก็ อาจแตกต่างจากคนที่ต้องเช่าบ้านและเดินทางในเมืองใหญ่

   4. จังหวัดแม่ฮ่องสอน
แม่ฮ่องสอนเป็นจังหวัดที่มีค่าจ้างขั้นต่ำ 347 บาทต่อวัน แม้ตัวเลขค่าจ้างแรงงานจะไม่สูง แต่ไม่ได้หมายความว่าคนทุกคนในจังหวัดมีฐานะยากจน

    รายได้ของคนในพื้นที่มีความหลากหลาย ทั้งเกษตรกรรม การค้าขาย ธุรกิจท้องถิ่น และการท่องเที่ยว โดยเฉพาะครอบครัวที่มีที่ดิน หรือทำกิจการของตนเองมานาน ย่อมมีฐานะทางทรัพย์สินแตกต่างจากคนที่ต้องพึ่งพาเงินเดือนเพียงอย่างเดียว

   5. จังหวัดราชบุรี
ราชบุรีมีค่าจ้างขั้นต่ำ 347 บาทต่อวันตามอัตราที่ประกาศใช้ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม 2568 จังหวัดราชบุรี มีทั้งภาคเกษตร การค้าขาย โรงงานอุตสาหกรรม และตลาดกลางสินค้าเกษตรขนาดใหญ่ และธุรกิจอีกหลากหลายประเภท

ดังนั้น แม้ลูกจ้างบางกลุ่มจะได้รับค่าจ้างตามอัตราขั้นต่ำ แต่เจ้าของกิจการ เกษตรกรที่มีพื้นที่จำนวนมาก หรือผู้ประกอบการที่มีธุรกิจของตัวเอง ย่อมมีรายได้และทรัพย์สินในอีกระดับหนึ่ง

   ทำไม “ค่าแรงต่ำ” แต่ยังมีคนรวย?

คำตอบง่าย ๆ คือเพราะคนรวยไม่ได้จำเป็นต้องรวยจากเงินเดือน อาจจะมาจากรู้จักเก็บใช้ รู้จักพอเพียง หรือ บางคนมีรายได้จากธุรกิจ บางคนมีรายได้จากที่ดิน บางคนมีสวนหรือฟาร์ม บางคนมีร้านค้า
   บางคนมีอสังหาริมทรัพย์ บางคนได้รับทรัพย์สินจากครอบครัว และบางคนสะสมทรัพย์สินมานานหลายสิบปี

   ดังนั้น หากเรามองเพียงตัวเลขค่าแรงขั้นต่ำ อาจเห็นเพียง “รายได้จากการทำงานของลูกจ้าง” แต่ไม่เห็นความมั่งคั่งที่อยู่ในรูปของ ที่ดิน บ้าน ธุรกิจ เงินออม และทรัพย์สินอื่น ๆ

    ซึ่งเงินเดือนน้อย ไม่ได้แปลว่าทรัพย์สินน้อย นี่คือเหตุผลว่าทำไมบางครั้งเราจึงเห็นคนที่ไม่ได้มีเงินเดือนสูง แต่มีบ้านหลังใหญ่ มีที่ดินหลายไร่ มีสวน มีร้านค้า หรือมีธุรกิจของครอบครัว และในทางกลับกัน คนที่มีเงินเดือนสูงในเมืองก็อาจมีภาระค่าเช่าบ้าน ค่าผ่อนรถ ค่าใช้จ่าย และหนี้สินจำนวนมาก เหตุนี้เองจึงไม่สามารถตัดสินฐานะของใครจาก “เงินเดือน” เพียงอย่างเดียวได้
จากบทความนี้ จะทำให้เห็นว่า ความมั่งคั่งของคนคนหนึ่งไม่ได้วัดจากค่าแรงขั้นต่ำของจังหวัด แต่วัดจากรายได้หลายทาง ทรัพย์สินที่ถือครอง หนี้สิน และระยะเวลาที่สามารถสะสมความมั่งคั่งได้

    นี่จึงเป็นเหตุผลว่า ทำไมจังหวัดที่ค่าแรงขั้นต่ำไม่สูงมากนัก ก็ยังสามารถมี “คนรวยเงียบ ๆ” อยู่เป็นจำนวนไม่น้อย