รีวิวหนังสือ เรียน MBA ข้างถนนกับ JACK WELCH

เรียน MBA ข้างถนนกับ JACK WELCH หรือ The Real-Life MBA ไม่ใช่เนื้อหาเกี่ยวข้องกับหลักสูตรการบริหารธุรกิจ MBA โดยตรง ตรงกันข้าม มันคือการแนะนำสิ่งที่ Jack Welch ประสบพบเจอและได้ให้คำปรึกษากับคนอื่น จนกระทั่งนำปัญหาขององค์กรต่างๆมาเขียนในหนังสือเป็นกรณีศึกษา ซึ่งมักจะเป็นปัญหาที่เกิดขึ้นในการบริหารจัดการในฐานะผู้นำ ผู้ประกอบการ CEO ที่ใช้วิธีแก้ปัญหาผิดวิธีจนทำให้ปัญหายังคงรุนแรงต่อไป

หนังสือเล่มนี้จึงไม่ใช่การเรียน MBA แบบนับหนึ่งถึงปลายทาง แต่เป็นเล่าสู่กันฟังแบบมีสาระสไตล์ Jack Welch & Suzy Welch แบบเขียนให้อ่าน เล่าให้ฟังตามใจฉัน ซึ่งมันก็คือ MBA ในชีวิตจริงนั่นแหละ แค่มันไม่ได้ Lecture สอนละเอียดสำหรับคนที่ไม่มีภูมิรู้มาก่อน

ความรู้ความประทับใจในมุมมองของครีเอเตอร์

1.บางครั้งพันธกิจกับพฤติกรรมที่แสดงออกมาก็ไม่ได้มีความเชื่อมโยงกัน เช่น บริษัทอาจมีพันธกิจคือการให้ความสําคัญกับลูกค้า แต่พนักงานที่ต้องติดต่อกับลูกค้ากลับเกลียดลูกค้าของตัวเอง อันที่จริงพวกเขาอาจไม่ได้เกลียด แค่ไม่ชอบที่ลูกค้ามักขัดขวางพวกเขาจากการทําสิ่งที่อยากทําอย่างการได้กลับบ้านตอนห้าโมงเย็น หรือบริษัทอาจมีพันธกิจคือการเข้าสู่ตลาดด้วยความรวดเร็ว แต่บรรดาผู้บริหารกลับใช้ระบบที่ก่อให้เกิดขั้นตอนยุ่งยาก หรือบริษัทอาจมีพันธกิจคือการส่งมอบนวัตกรรม แต่พวกผู้บริหารกลับลดตําแหน่งหรือไล่พนักงานที่กล้าทําอะไรใหม่ ๆ ซึ่งลงเอยด้วยความล้มเหลวออก นี่ไม่ใช่เรื่องดีเลย

2.ถ้าจะให้ดีที่สุด พันธกิจและพฤติกรรมต้องมีความสอดคล้องกัน ถ้าพันธกิจของบริษัทคือการให้ความสําคัญกับลูกค้า พนักงานก็ต้องมีความเข้าอกเข้าใจ โดยบอกหมายเลขโทรศัพท์มือถือของตัวเองให้ลูกค้า ไว้ติดต่อหลังเวลาทําการ และมองว่าเสียงบ่นเรื่องการบริการที่ย่ำแย่เป็นปัญหาที่พวกเขาต้องแก้ไข นอกจากนี้ ถ้าเป็นไปได้พวกเขาควรนํา ผลิตภัณฑ์ของบริษัทกลับไปลองใช้ที่บ้าน เพื่อให้แน่ใจว่ามันใช้งานได้อย่างสมบูรณ์แบบ

3.การวางกลยุทธ์ที่มีประสิทธิภาพต้องเชื่อมโยงกับอนาคตและตลาด ต้องเชื่อมโยงกับลูกค้าและคู่แข่งในวันนี้ วันพรุ่งนี้ และอีกหนึ่งปีต่อจากนี้ ต้องเชื่อมโยงกับเทคโนโลยีที่กําลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า ผลิตภัณฑ์ที่ยังไม่มีใครคิดค้นขึ้น ต้องเชื่อมโยงกับเหตุการณ์ทางสังคม และการเมืองที่เริ่มมีเค้าลางว่าจะเกิดขึ้น รวมถึงเรื่องอื่น ๆ อีกมากมาย เรียกได้ว่ามันต้องเชื่อมโยงกับทุกเรื่องตราบใดที่เรื่องราวเหล่านั้นเกิดขึ้นนอกบริษัท

4.แต่ถ้าคุณอยากจุดประกายการเติบโตในองค์กรของคุณ คุณต้องทิ้งสิ่งที่บุคคลเหล่านั้นบอกเกี่ยวกับนวัตกรรมไปก่อน อย่าคิดว่านวัตกรรมคือสิ่งที่สร้างขึ้นโดยอัจฉริยะผู้โดดเดี่ยว หรือต้องเป็นการค้นพบครั้งใหญ่ที่สั่นสะเทือนวงการ การคิดแบบนั้นจะสร้างมาตรฐานไว้สูงเกินไป แถมยังกีดกันคนจํานวนมากเกินไปด้วย โดยทําให้พวกเขาคิดว่า “นวัตกรรมเป็น หน้าที่ของคนอื่น ไม่ใช่ของฉัน ฉันอาจฉลาดแต่ก็ไม่ได้ฉลาดขนาดนั้น”

5.นวัตกรรมมีโอกาสเกิดขึ้นในแวดวงธุรกิจมากที่สุดก็ต่อเมื่อมันถูกนิยามว่าเป็นการพัฒนาแบบค่อยเป็นค่อยไป นี่เป็นหน้าที่ของทุกคน มันควรเป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง และควรเป็นวิธีคิดที่กระตุ้นให้ พนักงานทุกคนในทุกระดับขององค์กรคิดว่า “วันนี้ฉันจะคิดหาวิธีที่ช่วยให้ทำงานได้ดีขึ้น” เมื่อพวกเขาเดินเข้ามาในบริษัททุกเช้า

6.กลยุทธ์อย่างสุดท้ายในการกระตุ้นการเติบโตที่ต้องอาศัยการลงแรงอย่างหนักก็คือ หว่านล้อมผู้ที่ต่อต้านการเติบโต คุณต้องระบุ ตัวคนเหล่านั้น ปลดอาวุธพวกเขา และโน้มน้าวให้พวกเขาเปลี่ยนใจ บางครั้งการพูดคุยเกี่ยวกับพันธกิจและพฤติกรรมแบบตรงไปตรงมาก็ได้ผล แต่วิธีที่ได้ผลอย่างแน่นอนก็คือ การข่มขู่ด้วยการเชื่อมโยงโบนัสก้อนโตของบรรดาพนักงานหัวเก่าเข้ากับความสําเร็จของโครงการด้านการเติบโต ในสถานการณ์แบบนี้ เรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ จะช่วยให้ผู้คนรู้ว่าอะไรคือ สิ่งสําคัญ แต่ถ้าวิธีนี้ไม่ได้ผล ผู้ต่อต้านก็ต้องออกจากบริษัท เพราะพวกเขาทำลายการเติบโต

7.นวัตกรรมมีโอกาสเกิดขึ้นในแวดวงธุรกิจมากที่สุดก็ต่อเมื่อมันถูกนิยามว่าเป็นการพัฒนาแบบค่อยเป็นค่อยไป นี่เป็นหน้าที่ของทุกคน มันควรเป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง และควรเป็นวิธีคิดที่กระตุ้นให้ พนักงานทุกคนในทุกระดับขององค์กรคิดว่า “วันนี้ฉันจะคิดหาวิธีที่ช่วยให้ทำงานได้ดีขึ้น” เมื่อพวกเขาเดินเข้ามาในบริษัททุกเช้า

8.กลยุทธ์อย่างสุดท้ายในการกระตุ้นการเติบโตที่ต้องอาศัยการลงแรงอย่างหนักก็คือ หว่านล้อมผู้ที่ต่อต้านการเติบโต คุณต้องระบุตัวคนเหล่านั้น ปลดอาวุธพวกเขา และโน้มน้าวให้พวกเขาเปลี่ยนใจ บางครั้งการพูดคุยเกี่ยวกับพันธกิจและพฤติกรรมแบบตรงไปตรงมาก็ได้ผล แต่วิธีที่ได้ผลอย่างแน่นอนก็คือ การข่มขู่ด้วยการเชื่อมโยงโบนัสก้อนโตของบรรดาพนักงานหัวเก่าเข้ากับความสําเร็จของโครงการด้านการเติบโต ในสถานการณ์แบบนี้ เรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ จะช่วยให้ผู้คนรู้ว่าอะไรคือ สิ่งสําคัญ แต่ถ้าวิธีนี้ไม่ได้ผล ผู้ต่อต้านก็ต้องออกจากบริษัท เพราะพวกเขาทําลายการเติบโต

9.การจะเป็นผู้ประการได้นั้นคุณต้องมีแนวคิด และต้องเป็นแนวคิดที่ยิ่งใหญ่ มีคุณค่า น่าตื่นเต้น รวมถึงสร้างความเปลี่ยนแปลงทางความคิด สรุปคือคุณต้องมีแนวคิดที่แตกต่างและดีกว่าแนวคิดทั้งหมดที่มีอยู่ในตลาด

10.ทุกบริษัทติดตามกระแสเงินสดอยู่ 3 อย่างด้วยกัน อย่างแรกคือ กระแสเงินสดจากกิจกรรมด้านการดำเนินงาน ซึ่งเป็นเงินที่ใช้จ่ายออกไปเพื่อการดําเนินงานทางธุรกิจตามปกติ โดยพื้นฐานแล้วมันหมายถึงการนำรายได้ไปลบรายจ่ายล่าสุดทุกรายการ

ถัดมาคือกระแสเงินสดจากกิจกรรมด้านการลงทุน ซึ่งส่วนมากจะสะท้อนถึงสินทรัพย์หลัก ๆ ที่บริษัท ซื้อหรือขาย รวมถึงผลกำไรขาดทุนที่บริษัททําได้ในตลาดการเงิน อย่างที่ สามคือกระแสเงินสดจากกิจกรรมด้านการเงิน ซึ่งหมายถึงหุ้น เงินสด ปันผล และการเปลี่ยนแปลงในภาวะหนี้สินของบริษัท

11.เรื่องสําคัญที่คุณต้องรู้เกี่ยวกับกระแสเงินสดคือมันไม่เคยโกหก โดย แสดงตัวเลขออกมาตามตรงว่าเงินออกไปเท่าไหร่ เข้ามาเท่าไหร่ และมีเหลืออยู่เท่าไหร่

นั่นคือสาเหตุที่ผู้จัดการและนักลงทุนหลายคนชอบใช้ กระแสเงินสดมากกว่ารายได้สุทธิเพื่อวัดความสามารถในการทํากําไร รายได้สุทธิมาจากงบกําไรขาดทุนซึ่งขึ้นอยู่กับสมมุติฐานและดุลพินิจ ในทางตรงกันข้าม กระแสเงินสดทําให้คุณรู้สึกว่าบริษัทสามารถจัดการเงิน อย่างไรก็ได้ ไม่ว่าจะนําเงินสดไปจ่ายให้ผู้ถือหุ้น จ่ายหนี้ กู้ยืมมากขึ้น เพื่อจะได้เติบโตเร็วขึ้น หรือทําสิ่งเหล่านี้ผสมกัน กระแสเงินสดช่วยให้คุณเข้าใจและควบคุมชะตากรรมของตัวเองได้

12.ความจริงแล้วในองค์กรที่มีระบบประเมินผลงานที่มีประสิทธิภาพ พนักงานที่ทําผลงานได้ไม่ตรงตามเป้ามักได้รับการเตือนล่วงหน้าอย่างน้อย 6 เดือน และด้วยความช่วยเหลือจากองค์กรหลายคนจะหางานใหม่ได้ตั้งแต่เนิ่นๆ ก่อนที่จะต้องออกจากบริษัท น่าเสียดายที่เรื่องแบบนี้แทบไม่เกิดขึ้นเลย บริษัทจำนวนมากแจ้งข่าวร้ายแก่พนักงานพร้อมบอกให้พวกเขาเก็บของภายในวันเดียวกัน การทําแบบนี้ถือว่าแย่มากเว้นแต่ว่าพนักงานคนนั้นไม่ซื่อสัตย์ต่อองค์กร ซึ่งเราเกลียดคนที่มีพฤติกรรมแบบนี้ แต่ไม่ว่านั่นจะเป็นสิ่งที่เกิดขึ้น ในบริษัทของคุณหรือไม่ จงจำไว้ว่าผู้นําที่ดีจะรักพนักงานทุกคนที่กําลังออกจากบริษัทไป

13.ไม่ว่ารายการตรวจสอบการจ้างคนของคุณจะมีทักษะ และพฤติกรรมที่ช่วยขับเคลื่อนพันธกิจอยู่กี่ข้อ จงทําให้แน่ใจว่าหนึ่งในนั้นมีระดับไอคิวด้วย ในสภาพแวดล้อมทางธุรกิจทุกวันนี้ สนามแข่งไม่ได้ยุติธรรม แต่เอนเอียงไปยังทีมที่มีสมาชิกที่ชาญฉลาดที่สุด

เท่าที่อ่านจนจบ รู้สึกว่าคนที่ไม่ได้ทำงานสายบริหารการจัดการหรือไม่ได้เป็นผู้มีอำนาจตัดสินใจจะอ่านแล้วไม่อินกับมัน แต่อย่างน้อยถ้าเราเป็นมนุษย์เงินเดือน นี่คือหนังสืออีกเล่มที่ทำให้เราเข้าใจความคิดของผู้บริหาร โดยเฉพาะความคิดเรื่องการปลดคนที่ทำงานไม่มีประสิทธิภาพออกไปจากองค์กร