7 สิ่งของที่เคยคุ้นตาในบ้านคนไทย แต่เด็กยุคนี้อาจไม่รู้จัก

ถ้าย้อนกลับไปเพียงไม่กี่สิบปี 
ของบางอย่างที่เคยคุ้นตาในสมัยก่อน  
ลองมาดูกันว่า 7 สิ่งของต่อไปนี้ มีใครยังจำได้บ้าง

1. โทรศัพท์บ้านแบบหมุน
ก่อนยุคสมาร์ตโฟน โทรศัพท์บ้านคือช่องทางสำคัญในการติดต่อสื่อสารของครอบครัว
โทรศัพท์รุ่นเก่าบางแบบใช้แป้นหมุนสำหรับกดหมายเลข การโทรแต่ละครั้งจึงต้องหมุนตัวเลขทีละตัว และถ้าหมุนผิดก็ไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ได้ง่าย ๆ
ที่น่าสนใจคือ โทรศัพท์หนึ่งเครื่องอาจเป็นของทุกคนในบ้าน ไม่ใช่ของส่วนตัวเหมือนโทรศัพท์มือถือในปัจจุบัน
เวลามีคนโทรมา ทุกคนจะรู้ว่า “โทรศัพท์บ้านดัง” และถ้าเป็นเพื่อนโทรหาเด็กในบ้าน บางครั้งคนรับสายคนแรกอาจเป็นพ่อหรือแม่ก่อนจะเรียกลูกมารับ
สำหรับเด็กยุคสมาร์ตโฟน เรื่องแบบนี้อาจฟังดูแปลกมาก

2. เครื่องเล่นเทปคาสเซ็ต
ก่อนเพลงจะอยู่ในโทรศัพท์ เพลงจำนวนมากถูกเก็บไว้ในเทปคาสเซ็ต
การฟังเพลงไม่ได้จบแค่การกดเลือกเพลง แต่บางครั้งต้องกดกรอไปข้างหน้า หรือกรอกลับเพื่อหาเพลงที่ต้องการ
บางคนมีเทปเพลงที่อัดจากวิทยุเอง บางม้วนมีเสียงดีเจพูดคั่นอยู่ระหว่างเพลง และบางบ้านมีเทปที่เขียนชื่อเพลงด้วยลายมือบนปก
สิ่งที่น่าสนใจคือ เพลงในยุคนั้นมีความเป็น “สิ่งของ” มากกว่าไฟล์ดิจิทัล
เราสามารถหยิบเทปม้วนหนึ่งขึ้นมาแล้วรู้ทันทีว่าเป็นเพลงของศิลปินคนไหน แต่วันนี้เพลงจำนวนมากอยู่ในระบบออนไลน์และไม่ได้มีวัตถุให้จับต้องเหมือนเดิม

3. วิดีโอเทป VHS
ถ้าเด็กยุคนี้อยากดูหนัง ก็อาจเปิดแอปแล้วเลือกเรื่องที่ต้องการได้ทันที
แต่ในยุค VHS การดูหนังที่บ้านมีขั้นตอนมากกว่านั้น
หลายคนต้องไปเลือกหรือเช่าวิดีโอ แล้วนำม้วนเทปกลับมาเปิดกับเครื่องเล่นวิดีโอที่บ้าน หลังดูเสร็จยังต้อง กรอเทปกลับ ก่อนนำไปคืนร้าน
VHS เป็นหนึ่งในรูปแบบวิดีโอสำหรับการรับชมภายในบ้านที่ได้รับความนิยมอย่างมาก ก่อนที่สื่อแบบแผ่นและต่อมาคือบริการดิจิทัลจะเข้ามาแทนที่
สำหรับคนที่เคยใช้ VHS คำว่า “กรอเทปก่อนคืนร้าน” น่าจะเป็นความทรงจำที่คุ้นเคยไม่น้อย

4. วิทยุทรานซิสเตอร์
ก่อนที่โทรศัพท์มือถือจะกลายเป็นศูนย์รวมความบันเทิง วิทยุเป็นหนึ่งในอุปกรณ์สำคัญสำหรับรับข่าวสาร เพลง และรายการต่าง ๆ
วิทยุทรานซิสเตอร์มีข้อดีคือสามารถใช้งานได้โดยไม่ต้องพึ่งระบบความบันเทิงที่ซับซ้อน และวิทยุแบบใช้แบตเตอรี่ยังสามารถนำออกไปใช้นอกบ้านได้
สำหรับคนรุ่นก่อน วิทยุจึงไม่ใช่แค่เครื่องใช้ไฟฟ้า แต่เป็นช่องทางที่เชื่อมบ้านเข้ากับโลกภายนอก
ทุกวันนี้หน้าที่เหล่านั้นถูกแบ่งไปอยู่ในโทรศัพท์ อินเทอร์เน็ต และบริการสตรีมมิง จนเด็กจำนวนไม่น้อยอาจไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมี “กล่องหนึ่งเครื่อง” ไว้สำหรับฟังเสียงจากสถานีต่าง ๆ

5. เตารีดถ่าน
นี่อาจเป็นของที่เด็กยุคใหม่เห็นแล้วสงสัยที่สุดอย่างหนึ่ง
เตารีดถ่าน หรือที่มีชื่อเรียกว่า “อุดเตา” เป็นเตารีดโบราณที่ใส่ถ่านร้อนเข้าไปด้านในเพื่อสร้างความร้อนสำหรับรีดผ้า
ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธรระบุว่าเตารีดชนิดนี้ทำจากทองเหลือง มีน้ำหนักมาก และออกแบบให้มีช่องสำหรับใส่ถ่านร้อน ก่อนที่เตารีดไฟฟ้าจะกลายเป็นทางเลือกที่สะดวกกว่าในเวลาต่อมา
ลองคิดดูว่า การรีดผ้าในวันนี้เพียงเสียบปลั๊กแล้วรอให้เครื่องร้อน แต่สมัยก่อนต้องเตรียมเชื้อเพลิงและควบคุมความร้อนด้วยตัวเอง
ของชิ้นนี้จึงสะท้อนให้เห็นชัดว่า เทคโนโลยีไม่ได้เปลี่ยนแค่สิ่งของ แต่เปลี่ยนแรงงานที่เราต้องใช้ในชีวิตประจำวันด้วย

6. กล้องถ่ายรูปฟิล์ม
ทุกวันนี้เราถ่ายรูปได้เป็นสิบเป็นร้อยภาพ แล้วค่อยเลือกภาพที่ดีที่สุดทีหลัง
แต่กล้องฟิล์มมีข้อจำกัดที่ทำให้การถ่ายภาพแตกต่างออกไป
ฟิล์มหนึ่งม้วนมีจำนวนภาพจำกัด และเราไม่สามารถเปิดดูภาพที่เพิ่งถ่ายได้ทันที การถ่ายภาพจึงต้องคิดมากขึ้นว่า “ภาพนี้ควรถ่ายไหม”
หลังจากถ่ายหมดม้วน ยังต้องนำฟิล์มไปล้างและอัดภาพก่อนจึงจะเห็นผลลัพธ์
นั่นทำให้การถ่ายรูปในอดีตมีความรู้สึกคล้ายกับการ รอลุ้น
บางภาพออกมาสวยอย่างที่คิด แต่บางภาพอาจเบลอ หลับตา หรือมีคนเดินผ่านหน้ากล้องโดยที่เราเพิ่งรู้หลังจากล้างฟิล์มแล้ว

7. สมุดโทรศัพท์
ก่อนที่โทรศัพท์มือถือจะบันทึกเบอร์ให้เราได้เป็นร้อยเป็นพันหมายเลข หลายบ้านมีสมุดเล่มเล็ก ๆ สำหรับจดหมายเลขโทรศัพท์โดยเฉพาะ
ในสมุดอาจมีเบอร์บ้านของญาติ เพื่อน โรงเรียน ที่ทำงาน ร้านอาหาร หรือร้านค้าที่โทรสั่งของเป็นประจำ
สิ่งที่น่าสนใจคือ คนสมัยก่อนจึงมีโอกาส จำหมายเลขโทรศัพท์ได้มากกว่าเราในปัจจุบัน
เมื่อโทรศัพท์สามารถบันทึกชื่อและหมายเลขให้ทั้งหมด ความจำของเราก็ไม่จำเป็นต้องรับภาระตรงนี้อีกต่อไป

ใครทันอันไหนกันบ้างเอ่ย??