เริ่มชินกับการอยู่คนเดียว

การใช้ชีวิตคนเดียวในช่วงแรกอาจเต็มไปด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ ทั้งการต้องตื่นขึ้นมาโดยไม่มีเสียงคนในบ้านคอยปลุก การต้องคิดเองว่าวันนี้จะกินอะไร จะไปเรียนอย่างไร หรือแม้แต่เวลาที่ไม่สบายก็ต้องคอยดูแลตัวเองโดยไม่มีใครเดินเข้ามาถามว่าเป็นอะไร แต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายวัน หลายสัปดาห์ สิ่งที่เคยรู้สึกว่าแปลกกลับค่อยๆกลายเป็นเรื่องธรรมดา และฉันเองก็เริ่มรู้สึกว่าการอยู่คนเดียวไม่ได้ยากเหมือนวันแรกอีกแล้ว

ฉันเริ่มมีตารางชีวิตของตัวเอง ตื่นในเวลาที่ต้องตื่น รีบอาบน้ำแต่งตัว เตรียมของไปเรียน กลับห้องมาก็จัดการกับสิ่งที่ต้องทำก่อนจะปล่อยตัวเองให้ได้พัก และในแต่ละวันก็เริ่มมีเรื่องเล็กๆที่ต้องรับผิดชอบมากขึ้น ตั้งแต่การซักผ้า ล้างจาน กวาดห้อง ซื้อของใช้ ไปจนถึงการจัดการเงินที่ต้องคิดให้รอบคอบกว่าเดิม เพราะเมื่อไม่มีพ่อแม่คอยจัดการให้เหมือนตอนอยู่บ้าน ทุกอย่างจึงกลายเป็นหน้าที่ของฉันเองทั้งหมด

สิ่งที่เปลี่ยนไปอย่างหนึ่งคือฉันเริ่มรู้จักความเงียบมากขึ้น ห้องที่เคยรู้สึกว่าเงียบจนทำให้คิดถึงบ้าน กลับกลายเป็นสถานที่ที่ฉันใช้พักจากความวุ่นวายของแต่ละวันได้ดีขึ้น บางคืนฉันนั่งอยู่บนเตียงโดยไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ เปิดเพลงเบาๆแล้วปล่อยให้เวลาผ่านไป ในตอนนั้นเองที่ฉันเริ่มรู้สึกว่าความเหงาไม่ได้หายไปไหน เพียงแต่ฉันเริ่มอยู่กับมันได้โดยไม่ต้องพยายามหนีอีกต่อไป

ถึงอย่างนั้นก็ยังมีบางวันที่คิดถึงบ้านมากเป็นพิเศษ โดยเฉพาะวันที่เหนื่อยจากการเรียน วันที่เจอเรื่องไม่ดี หรือวันที่รู้สึกว่าตัวเองทำอะไรไม่สำเร็จอย่างที่ตั้งใจ ในวันที่แบบนั้นฉันมักจะคิดถึงอาหารที่บ้าน คิดถึงเสียงคนในครอบครัว และคิดถึงความรู้สึกที่ว่าไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหน เมื่อกลับถึงบ้านก็ยังมีใครบางคนอยู่ตรงนั้นเสมอ แต่ตอนนี้เมื่อเปิดประตูห้องเข้ามา สิ่งที่รออยู่มีเพียงความเงียบและห้องเล็กๆที่ฉันต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยตัวเอง

บางครั้งฉันก็แปลกใจที่ตัวเองสามารถผ่านแต่ละวันมาได้โดยไม่มีใครคอยบอกว่าต้องทำอะไร เพราะเมื่อก่อนฉันเคยคิดว่าการออกมาใช้ชีวิตคนเดียวคงเป็นเรื่องยากมาก แต่พอได้ลองจริงๆ กลับพบว่ามนุษย์เราสามารถปรับตัวเข้ากับสิ่งต่างๆ ได้เร็วกว่าที่คิด และบางทีการที่ฉันเริ่มชินกับการอยู่คนเดียวก็ไม่ได้หมายความว่าฉันไม่คิดถึงบ้านอีกแล้ว แต่มันหมายความว่าฉันเริ่มเรียนรู้ที่จะดูแลตัวเองและยอมรับว่าการเติบโตอาจต้องแลกมาด้วยการต้องอยู่ห่างจากสิ่งที่เราคุ้นเคย

วันนี้ฉันยังเป็นนักศึกษาคนเดิมที่จากบ้านมาเรียนในที่ที่ไม่คุ้นเคย แต่ความรู้สึกกลับไม่เหมือนวันแรกอีกแล้ว ฉันเริ่มรู้ว่าต้องจัดการชีวิตตัวเองอย่างไร เริ่มรู้ว่าเงินควรใช้กับอะไร เริ่มรู้ว่าห้องควรจัดตอนไหน และเริ่มรู้ว่าถ้าวันหนึ่งเกิดเรื่องอะไรขึ้น ฉันจะต้องเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นมาแก้ปัญหาให้ตัวเอง และบางทีสิ่งเหล่านี้อาจเป็นบทเรียนที่ไม่มีห้องเรียนไหนสอน เพราะการใช้ชีวิตเพียงลำพังทำให้ฉันได้เรียนรู้ว่าการโตขึ้นไม่ได้หมายถึงการมีอิสระมากขึ้นเพียงอย่างเดียว แต่มันหมายถึงการต้องรับผิดชอบกับอิสระที่ตัวเองได้รับด้วย

ฉันยังคิดถึงบ้านเหมือนเดิม เพียงแต่ตอนนี้ความคิดถึงไม่ได้ทำให้ฉันอยากกลับบ้านทุกครั้งเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เพราะฉันเริ่มมีชีวิตอีกแบบหนึ่งที่นี่ มีห้องเล็กๆที่เป็นของตัวเอง มีเส้นทางที่ต้องเดิน มีเรื่องราวที่ต้องพบเจอ และมีตัวฉันในเวอร์ชันที่ค่อยๆ เติบโตขึ้นจากการใช้ชีวิตเพียงลำพังทีละวัน....

ขอให้โชคดี