ชีวิตตั้งแต่เช้าจรดค่ำของพระพุทธเจ้าสมัยทรงบวช

รุ่งอรุณ-ตื่นก่อนแสง ตรึกแห่งความจริง

ก่อนที่ดวงอาทิตย์จะขึ้นเหนือขอบเขา  พระสิทธัตถะตื่นบรรทมแล้วท่ามกลางป่าหิมพานต์  เสียงสัตว์ป่าเงียบลง  ทรงนั่งสมาธิ ตรึกตรองถึงทุกข์ของมนุษย์  ความแก่  ความเจ็บ  ความตายที่ทรงเห็นเมื่อครั้งยังไม่ออกผนวช ทรงทิ้งวัง ทิ้งมเหสีและพระโอรสเพื่อแสวงหาความหลุดพ้น

ทรงชำระพระวรกายด้วยน้ำจากลำธาร ไม่มีเครื่องทรงสวยงามนอกจากจีวรเก่าๆ

เวลาเช้า-เส้นทางบิณฑบาตร

  เมื่อแสงแดดส่องลงมา ทรงถือบาตร เดินเข้าไปยังเมืองใกล้เคียง  ทรงยืนเงียบไปที่ประตูเรือน  ผู้คนถวายอาหารด้วยความเคารพ พระองค์ทรงรับทุกอย่างด้วยความเมตตา ไม่เลือกที่รักมักที่ชัง ไม่เพ่งเล็งรสชาติหรือปริมาณ  หลังบิณฑบาตรเสร็จทรงกลับสู่ป่า นั่งบนพื้นดิน กินอาหารอย่างสงบ ไม่เร่งรีบ ตรึกว่า อาหารนี้มีไว้เพื่อบรรเทาความหิวไม่ใช่เพื่อความอร่อย

กลางวัน-บำเพ็ญเพียร ต่อสู้กับกิเลส

ท่านเคยศึกษากับอาจารย์ชื่อดังแต่พบว่าคำสอนนั้นยังไม่ถึงที่สุด ท่านเคยทรงบำเพ็ญทุกรกิริยา อดอาหาร แต่ไม่ใช่คำตอบ

จนวันหนึ่ง ทรงพบว่าความทุกข์เกินไปก็ไม่ใช่ทาง  ความสุขสบายก็ไม่ใช่ทาง  ทางสายกลางคือคำตอบ

*เย็นถึงค่ำ-สมาธิ  คำสอน และคืนแห่งความตรัสรู้

 เมื่อพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า  ทรงนั่งสมาธิ ทรงแผ่เมตตาไปยังสรรพสัตว์  ทรงตรึกถึงสิ่งที่เรียนรู้  จนกระทั่งคืนวันเพ็ญเดือนหก ทรงนั่งใต้ร่มมหาโพธิ์  ทรงเอาชนะมาร ผู้ทรงล่อให้หลงด้วยลาภ ยศ สรรเสริญ ความรักความโกรธแต่พระองค์ทรงไม่หวั่นไหว

ดวงดาวขึ้นสู่ท้องฟ้า ทรงตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงทราบความจริงว่า  เกิดมาเพื่ออะไร  ทุกช์เกิดจากไหน จะดับทุกข์ได้อย่างไร  ความเงียบสงบที่แท้จริงเกิดในพระทัย

หลังตรัสรู้ทรงประทับอยู่ที่ต้นโพธิ์7สัปดาห์ จากนั้นทรงออกเดินทางเพื่อสั่งสอน  สร้างศาสนา  พระภิกษุสงฆ์เพื่อให้ผู้อื่นได้รู้ในทางเดียวกัน ทุกการกระทำของพระองค์เพื่อต้องการค้นพบหนทางดับทุกข์ที่แท้จริง  นั่นคือการปล่อยวาง