ชีวิตดีไปตลอดสังสารวัฏ

พวกเรามาเกิดในโลกมนุษย์ก็ด้วยบุญเก่า แต่ก็น่าเศร้าครับที่ โลกนี้เหมือนกระดานลื่นที่ลาดลงต่ำง่ายๆ มากกว่าจะเป็นกระไดให้ กัดฟันไต่ขึ้นสูง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุคเรา ขอให้พิจารณาว่ามนุษย์ 5 พันล้านคนก่อกรรมอย่างไรโดยมาก สภาพแวดล้อมและสถานการณ์ ทั้งหลายก็แปรปรวนไปให้สอดคล้องตามนั้น

เมื่อจับพลัดจับผลูได้มาเป็นหนึ่งในชนกลุ่มน้อยที่เชื่อเรื่องบุญ เรื่องกรรม ตระหนักในโทษภัยของกิเลสและการเวียนว่ายตายเกิด

ผู้มีปัญญาส่วนใหญ่จะเห็นความไม่แน่นอน เห็นตามจริงว่าแรงดึงดูด ของกิเลสนั้นต้านทานได้ยาก แม้แต่อยู่เฉยๆ ก็เท่ากับกําลังถอยหลัง เข้าคลองไปเรื่อยๆ ไม่เชื่อลองดูเถอะครับ เอาแต่พักผ่อน กินกับ นอนอย่างเดียวโดยไม่ต้องมีความรับผิดชอบใดๆ จะเห็นชัดเลยว่า จะเกิดจิตคิดฟุ้งซ่านหรือหดหู่เศร้าหมองปานใด แล้วใครจะเอาจิต ฟุ้งซ่านและจิตหดหู่ไปใช้เป็นบันไดบุญสู่สุคติได้ไหวเล่า?

พุทธศาสนิกชนผู้เห็นตามจริงว่าตนตกอยู่ท่ามกลางภยันตรายจึงมักจะปรารถนาหลักประกันในการเดินทางไกล เกิดชาติหน้าฉันใด ขออย่าได้ไถลพลาดฟาดหัวลงต่ำ เพราะแค่เห็นๆ ในชาตินี้ซึ่งมีพุทธศาสนาเป็นที่พึ่งก็สะดุดคะมาล้มลุกคลุกคลานกันนับไม่ถ้วนแล้ว

แค่ตั้งคําถามชนิดที่ปรารถนาคําตอบว่าทำอย่างไรเป็นคุณ ทำอย่างไรเป็นโทษ ท่ากรรมอย่างไรจะเป็นที่พึ่งให้ตนเองได้ เท่านี้ก็จัดเป็นกรรมชนิดหนึ่ง

พระพุทธเจ้าท่านตรัสถึงอานิสงส์ว่าจะทำให้เป็นผู้มีปัญญามาก อันนี้ขอให้ตรองดูก็จะพบความสมเหตุสมผลยิ่ง เพราะใจคุณรู้จักตั้งคําถามที่ควรทราบคําตอบเป็นที่สุด จึงได้ชื่อว่า ทํากรรมอันเป็นไปเพื่อความฉลาดสูงสุดโดยปริยาย

ฉะนั้นใครสงสัยใคร่รู้ขึ้นมาจริงๆ จังๆ ว่ากรรมใดเป็นไปเพื่อ ประโยชน์สูงสุด รวมทั้งได้คําตอบจากครูผู้รู้แจ้งเช่นพระพุทธเจ้าแล้ว รวมทั้งนําไปประพฤติปฏิบัติด้วยความมีใจศรัทธา ก็ขอแสดงความยินดีด้วยครับ เกิดใหม่คุณเป็นผู้มีความเฉลียวฉลาดปราดเปรื่องแน่นอน

ทั้งนี้เพราะความแหลมคมแห่งปฏิภาณก็ดี ความลุ่มลึกแห่ง ความคิดอ่านก็ดี ล้วนแล้วแต่ยืนพื้นอยู่บนความสว่างแห่งจิตที่รู้ถูก รู้ชอบตามจริง มิใช่ยืนพื้นอยู่บนความมืดแห่งจิตที่ถูกปกคลุมด้วย ม่านบาปอันบิดเบี้ยวเลอะเทอะเกี่ยวกับความปลอดภัยในสังสารวัฏ พระพุทธเจ้าท่านตรัสไว้ ในครั้งหนึ่งว่าถ้าคิดจะท่องเที่ยวเกิดตายไปเรื่อยๆแล้ว ที่จะหนีนรกพ้นนั้นมิใช่วิสัย เมื่อเห็นท่านตรัสเช่นนี้ สิ่งที่เราควรตระหนักคือ ไม่มีอะไรประกันได้แบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาดว่าเราจะอยู่ฝ่ายดีและ มีสุขไปจนชั่วนิจนิรันดร์ เว้นแต่คุณจะหาทางออกจากวังวนแห่งการเกิดตายเสียได้นั่นแหละ

คุณต้องมองให้ออกว่ากําลังอยู่ในเกมแบบไหน กติกาคร่าวๆ ของเกมที่พวกเรากําลังเล่นกันอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่ คือ

1. การตายแล้วเกิดใหม่คือการล้างไพ่ ทุนรอนที่คุณจะใช้ใน เกมใหม่คือกรรมเก่าที่สั่งสมมา
2. การตายแล้วเกิดใหม่คือการลืม คุณจะไม่รู้เห็นอะไรมาก ไปกว่าสภาพแวดล้อมใหม่ที่กรรมเก่าส่งคุณไปอยู่
3. เกิดใหม่ในสวรรค์คือการตกรางวัล เกิดใหม่ในนรกคือ การลงโทษ เกิดใหม่ในมนุษย์คือโอกาส ทั้งในแง่ของการต่อบุญ และในแง่ของการแก้ตัว

เมื่อทําความเข้าใจกับกติกาหลักๆทั้ง ๓ ข้อนี้แล้ว ก็จะได้ ตั้งโจทย์เพื่อเตรียมเสบียงให้ตัวเองอย่างถูกต้องต่อไป คือ

1.ทําอย่างไรจึงจะไปเกิดกับพ่อแม่ที่ดี? คําตอบคือทำแต่ กรรมที่ดีๆ เพราะพระพุทธเจ้าตรัสว่าพวกเรามีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มี กรรมเป็นแดนเกิด ฉะนั้นอย่าน้อยใจและอย่าชะล่าใจกับกรรมเก่าที่ส่งเรามาอยู่กับพ่อแม่ดีหรือไม่ดีในชาติปัจจุบัน อยากมีพ่อแม่แบบไหนในครั้งหน้า ก็ขอให้ประพฤติตัวแบบนั้นมากๆ ไปจนชั่วชีวิตก็แล้วกัน กรรมที่คุณทําเป็นอาจิณนั่นแหละตัวเลือกแดนเกิด ตัวเลือก เผ่าพันธุ์ใหม่ให้

2.ทําอย่างไรจึงจะพบผู้ชี้นําทางถูกทางตรง? คําตอบคือ ยอมรับผู้สอนการไม่เบียดเบียนเป็นสรณะ ใครสอนให้เบียดเบียน ก็หลีกเลี่ยงเขาเสีย โดยถือหลักการพิจารณาว่า การเบียดเบียนกันคือการก่อทุกข์ให้ผู้อื่นก่อน แล้วตอนหลังเรานั่นเองที่จะต้องเสวย ทุกข์นั้นด้วย นอกจากนี้ก็ต้องตั้งคําถามอย่างไม่งมงายอีกข้อหนึ่ง ว่าอะไรคือประโยชน์สูงสุด จากนั้นกําหนดใจเป็นแม่นมั่นว่าผู้ใดสอน เรื่องประโยชน์ขั้นสูงสุด เราจะคล้อยตามท่านผู้นั้น สําหรับชาวพุทธ คงฟังเรื่องประโยชน์สูงสุดที่พิสูจน์ได้ในปัจจุบันชาติกันมามาก นั่นคือ การเข้าถึงความดับทุกข์ดับร้อนอย่างสนิท ไม่กลับกำเริบอีก หากเราศึกษาแก่นสารของพุทธศาสนาได้อย่างถ่องแท้ ศรัทธาในพระพุทธเจ้า ก็จะตั้งมั่น และจะส่งผลให้ได้ไปพบพระพุทธเจ้าองค์ต่อๆ ไปอีก หรือ อย่างน้อยถ้าถือกำเนิดในกาลที่ว่างจากพุทธศาสนา ก็เป็นต้องได้พบศาสดาผู้สอนการไม่เบียดเบียน ยอมคล้อยตามท่าน และประพฤติปฏิบัติตนตามท่าน เป็นพื้นฐานให้มั่นคงแน่นหนายิ่งๆ ขึ้นไป

3.ทําอย่างไรจึงจะสํานึกผิดได้ง่าย? คำตอบคือให้ไต่สวนโทษของตนเองบ่อยๆ อย่าหมั่นเพ่งโทษผู้อื่นจนติดเป็นนิสัย หรือเมื่อใดจําเป็นต้องเพ่งโทษผู้อื่น ก็ควรน้อมมาพิจารณาว่าเขาช่วย เป็นกระจกเงาส่องให้เราเห็นตนเองหรือไม่ ถ้าเห็นว่าน่าเกลียดน่าชัง อย่างไรก็อย่าทําอย่างนั้น หรือทําอย่างนั้นอยู่ก็เลิกเสีย แน่นอน ว่าการกระทําผิดคือเรื่องปกติของมนุษย์ทุกคน แต่การสํานึกผิดคือ เรื่องไม่ธรรมดาของมนุษย์บางคนที่จะได้ยกระดับขึ้นเรื่อยๆ เท่านั้น

เฉพาะข้อสุดท้ายนี้ต้องขยายความกันอีกเล็กน้อย ว่าเหตุใดจึงเป็นเสบียงสําคัญกับเขาด้วย ขอให้พิจารณาว่าทุกครั้งที่สํานึกผิดอย่างแท้จริง คุณจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นคนดีมากขึ้นเรื่อยๆ แม้จะทีละนิดทีละหน่อยแบบหยอดเหรียญลงกระปุก ในที่สุดก็กลายเป็น ความดีกองใหญ่ขึ้นมาได้ และกลไกธรรมชาติอันใดทําให้เราดีขึ้นได้ กลไกธรรมชาตินั้นย่อมน่าได้รับการยกย่องให้มีคุณค่าสูงสุดมิใช่หรือ?

อย่างไรก็ตาม แม้การสํานึกผิดจะเป็นของดี แต่ความรู้สึกผิดนานๆ นั้นไม่ดี โดยเฉพาะที่รู้สึกผิดซ้ำซากชนิดแกะความทรมานใจไม่ออกนั้น แย่เลยครับ ขอเพียงมีความสํานึกผิดที่แท้จริงวูบเดียว ล้วตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่ทําผิดเช่นนั้นอีก ก็เป็นการเพียงพอแล้ว นอกจากนี้ก็ควรหมั่นก่อแต่เรื่องดี แม้ความคิดอันดีงาม เล็กๆ น้อยๆ ก็ไม่ควรดูเบา ควรสั่งสมเพิ่มพูนให้มาก และแม้ ความคิดชั่วเล็กๆ น้อยๆ ก็ไม่ควรชะล่า ควรตัดรอนลดละให้น้อยลง ผมนับดูแล้วไม่มีอะไรเป็นเรื่องเล็กสักอย่าง ถ้าคุณไม่รู้ตัวว่าคิด พูด ทําอะไรเหลวแหลกเล็กๆ น้อยๆ อยู่บ้าง ก็เท่ากับคุณกําลังเสี่ยงเท้า ยื่นลงไปในปากเหวนรกแล้ว เพราะคุณจะไม่มีวันทราบเลยว่าความเหลวแหลกเล็กๆ น้อยๆ นั้น มันจะแปลงร่างจากมดเล็กเป็นยักษ์ ใหญ่ขึ้นมาเมื่อใด กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็จมลงในหนองน้ำแห่งบาปมิดหัวกันเสียแล้วครับ