พบรักที่ชานชาลา

เสียงประกาศรอบสุดท้ายของสถานีรถไฟดังแทรกเสียงหัวใจที่เต้นระส่ำของ ‘ธ린’ เขาไม่ได้สนใจตารางเวลาหรือประกาศใดๆ อีกแล้ว สายตากวาดมองฝูงชนที่กำลังเร่งรีบก้าวขึ้นขบวนรถไฟอย่างลนลาน ความวุ่นวายรอบกายราวกับถูกกดเสียงให้เบาลงเหลือเพียงความเงียบงัน เมื่อร่างหนึ่งก้าวสวนทางออกมาจากความโกลาหลนั้น

‘มีน’... หญิงสาวเจ้าของรอยยิ้มที่เขาแอบมองมาตลอดสามเดือนเต็มในเส้นทางรถไฟสายเดิม ยืนอยู่ตรงหน้าเขาพอดี

ในมือของมีนถือตั๋วรถไฟโดยสารปลายทางเดียวกันกับเขา แต่ด้วยความบังเอิญหรือพรหมลิขิตก็ไม่รู้ได้ ที่ทำให้ที่นั่งของพวกเขากลับถูกจองไว้ในตู้โดยสารติดกันอย่างไร้รอยต่อ

“อ้าว... บังเอิญจังเลยนะคะ” มีนเอ่ยทักขึ้นก่อน พร้อมกับรอยยิ้มบางที่ทำเอาโลกทั้งใบของธ린สว่างวาบขึ้นมาทันที

“ครับ... บังเอิญมากเลย” ธ린พยายามบังคับเสียงตัวเองไม่ให้สั่น มือที่กำสายสะพายเป้ชื้นเหงื่อด้วยความประหม่า

เสียงหวูดรถไฟดังสนั่นเป็นสัญญาณเตือนครั้งสุดท้าย ประตูตู้โดยสารกำลังจะปิดลง แรงผลักเบาๆ จากผู้โดยสารคนอื่นทำให้ธ린เซเข้าไปใกล้มีนโดยไม่ตั้งใจ ระยะห่างที่ใกล้เพียงคืบทำให้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าลอยแตะจมูก หัวใจของทั้งคู่เต้นรัวรากับมีกลองชุดย่อมๆ ซ่อนอยู่ข้างใน

“ระวังนะคะ” มีนเอื้อมมือมาแตะแขนเขาเบาๆ เพื่อพยุงไม่ให้ล้ม ผิวสัมผัสอุ่นร้อนนั้นส่งกระแสไฟแปลกๆ แล่นริ้วไปทั่วร่างของธ린 รอยยิ้มเขินอายที่ระบายบนใบหน้าของเธอในวินาทีนั้น ชัดเจนเสียยิ่งกว่าภาพวิวทิวทัศน์ใดๆ ที่รถไฟกำลังจะพาเคลื่อนผ่าน

รถไฟเริ่มเคลื่อนตัวออกจากชานชาลาอย่างช้าๆ แรงกระชากเบาๆ ทำให้ทั้งสองต้องก้าวตามจังหวะก้าวเดียวกัน ธ린มองออกไปนอกหน้าต่างกระจกที่เงาสะท้อนภาพของเขากับเธอกำลังยิ้มให้กันท่ามกลางแสงไฟยามเย็นของสถานีที่ค่อยๆ ถอยห่างออกไป

ชานชาลาแห่งเดิม... แต่ความรู้สึกไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

ในพื้นที่จำกัดบนโบกี้รถไฟที่กำลังมุ่งหน้าสู่ขอบฟ้าไกล เรื่องราวความรักครั้งใหม่ของคนสองคนเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น พร้อมกับหัวใจที่รู้ตัวแล้วว่า การเดินทางครั้งนี้จะไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป