Promise แห่งรักที่หัวหิน

promise แห่งรักที่หัวหิน

แสงแดดยามบ่ายส่องกระทบผืนน้ำทะเลประกายระยิบระยับ เสียงคลื่นซัดสาดเข้าหาฝั่งเบา ๆ เคล้าคลอไปกับเสียงหัวเราะของนักท่องเที่ยวบนชายหาดหัวหิน

"พิมพ์" (พิมพ์พรรณ) หญิงสาวชาวไทยเจ้าของผิวสีน้ำผึ้งเนียนสวยและรอยยิ้มสดใส กำลังง่วนอยู่กับการจัดแต่งจานเบเกอรี่โฮมเมดในคาเฟ่เล็ก ๆ ของเธอ คาเฟ่แห่งนี้ชื่อว่า “Baan Rim Lay” เป็นความฝันที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างมันขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อทุกหยด

ขณะที่เธอกำลังยกถาดเค้กไปเสิร์ฟ ลูกค้าหนุ่มชาวต่างชาติร่างสูงโปร่ง เรือนผมสีน้ำตาลทองยุ่งเหยิงเล็กน้อย และดวงตาสีฟ้าใสราวมหาสมุทร ก็ก้าวเข้ามาในร้าน

"สวัสดีครับ ขอลาเต้เย็นแก้วหนึ่ง กับ... บลูเบอร์รี่ชีสพายครับ" น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นเป็นภาษาไทย แม้สำเนียงจะติดฝรั่งชัดเจน แต่ความพยายามที่จะพูดทำให้พิมพ์อดอมยิ้มไม่ได้

"ยินดีค่ะ สักครู่เดียวนะคะคุณ..." พิมพ์ตอบรับ

"ผม เดวิด ครับ" ชายหนุ่มยิ้มกว้างจนดวงตาสีฟ้าเป็นประกาย

นับจากวันนั้น เดวิด ซึ่งเป็นสถาปนิกหนุ่มชาวอังกฤษที่เดินทางมาพักผ่อนและรับงานออกแบบรีสอร์ทระยะยาวในไทย ก็กลายมาเป็นลูกค้าประจำของร้าน Baan Rim Lay ทุก ๆ บ่าย เดวิดมักจะมานั่งโต๊ะริมหน้าต่าง วาดรูปสถาปัตยกรรมบ้าง หรือก้มหน้าพิมพ์งานบนแล็ปท็อปบ้าง แต่สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนคือการชวนพิมพ์คุยเรื่องราวสนุก ๆ ทั้งเรื่องวัฒนธรรมไทยที่เขากำลังเรียนรู้ และเรื่องราวชีวิตของเขา

จากความคุ้นเคยในฐานะลูกค้าและเจ้าของร้าน พัฒนาไปเป็นเพื่อนคุยยามเย็น พิมพ์พาเดวิดไปตะลุยชิมสตรีทฟู้ด ตลาดโตรุ่ง พาไปกินส้มตำปูปลาร้าที่เขาเผ็ดจนน้ำตาเล็ดแต่ก็ยังบอกว่าอร่อย และในทางกลับกัน เดวิดก็คอยช่วยเหลือพิมพ์เรื่องการจัดการระบบบัญชีร้านและการตลาดออนไลน์

ความใกล้ชิดค่อย ๆ ถักทอความรู้สึกบางอย่างขึ้นมาในใจของทั้งสองคนอย่างเงียบเชียบ... ความรู้สึกที่เรียกว่า "ความรัก" โดยไม่ต้องมีคำบอกรัก

กระทั่งเย็นวันหนึ่ง ท้องฟ้าที่หัวหินเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพูสวยงาม เดวิดชวนพิมพ์ไปเดินเล่นริมหาด ลมทะเลพัดเอื่อย ๆ บรรยากาศโรแมนติกจนหัวใจของพิมพ์เต้นไม่เป็นจังหวะ

"พิมพ์ครับ..." เดวิดหยุดเดินแล้วหันมามองหน้าเธอ ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นสะท้อนภาพของเธอไว้อย่างชัดเจน

"คะ...?" พิมพ์เงยหน้าขึ้นมอง

"สัญญาจ้างงานของผมที่นี่ใกล้จะหมดลงแล้ว... ผมต้องกลับลอนดอนเดือนหน้า" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของพิมพ์หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความหนับหน่วงเข้าเกาะกุมหน้าอก ความจริงที่ว่าโลกของพวกเขามีระยะทางกั้นกลางกำลังจะพุ่งชน

เดวิดเอื้อมมือมาจับมือของพิมพ์ไว้ทั้งสองข้าง ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านเข้ามา

"แต่ผมไม่อยากกลับไปคนเดียว... พิมพ์ครับ ผมตกหลุมรักเมืองไทย ตกหลุมรักร้านกาแฟเล็ก ๆ นี้ และที่สำคัญที่สุด... ผมตกหลุมรักเจ้าของร้าน" เดวิดสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้พิมพ์น้ำตาซึม "คุณจะยอมไปสร้างบ้านหลังใหม่ที่ลอนดอนกับผม... หรือจะให้ผมทิ้งตั๋วเครื่องบินแล้วมาลงหลักปักฐานทำคาเฟ่ส้มตำที่นี่กับคุณดีครับ?"

พิมพ์หัวเราะออกมาทั้งน้ำตา เธอซบหน้าลงกับอกแกร่งของเดวิด สัมผัสได้ถึงอ้อมกอดที่อบอุ่นและมั่นคงที่สุดในชีวิต

"ไม่ต้องทิ้งตั๋วหรอกค่ะ..." พิมพ์เงยหน้าขึ้นสบตาเขา พร้อมรอยยิ้มกว้าง "แต่เรามาตกลงกันใหม่... ลอนดอนก็แค่ปากซอย ส่วนหัวหินคือบ้านของเรา ตกลงไหมคะ?"

เดวิดยิ้มกว้างด้วยความดีใจ เขาโน้มตัวลงจุมพิตหน้าผากของหญิงสาวอย่างทะนุถนอม ท่ามกลางเสียงคลื่นที่ซัดสาดและแสงอาทิตย์อัสดงที่แต่งแต้มขอบฟ้า เป็นสักขีพยานว่าความรักไม่มีพรมแดนและระยะทางใด ๆ ขวางกั้นหัวใจที่ตรงกันได้