รักวุ่นวายของนายเย็นชา

## ตอนที่ 1: น้ำแข็งกับไฟ
"เลิกวุ่นวายกับฉันสักที... รำคาญ"
เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของ **'ปกรณ์'** (หรือที่เพื่อน ๆ ในคณะวิศวะฯ ขนานนามว่า *'เจ้าชายน้ำแข็ง'*) ดังขึ้นเรียบ ๆ โดยที่เขาแทบจะไม่เงยหน้าขึ้นมาจากชีทสรุปในมือด้วยซ้ำ
ดวงตากลมโตของ **'พะแพง'** สาวน้อยปีหนึ่งคณะบริหารฯ ที่ขึ้นชื่อเรื่องความตื๊อระดับสิบกะรัต เบะลงเล็กน้อยอย่างไม่สะทกสะท้าน เธอกอดอกแล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้โต๊ะในห้องสมุดจนหน้าแทบจะชนกับแว่นตาของเขา
"รำคาญแปลว่าสนใจ ถ้ารำคาญแปลว่าจำ แสดงว่าพี่จำฉันได้แล้วสิคะ!" พะแพงสวนกลับด้วยรอยยิ้มกว้าง พาเอาคนฟังถึงกับขมวดคิ้วมุ่นอย่างจนปัญญา
ปกรณ์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปิดสมุดชีทเสียงดัง **ปัง!** จนเด็กโต๊ะข้าง ๆ สะดุ้ง เขามองหน้าหญิงสาวเจ้าปัญหาที่ตามตื๊อเขามาสามสัปดาห์เต็ม ๆ ตั้งแต่วันที่เธอทำกาแฟหกใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงของเขาหน้าคณะ
*ผู้หญิงอะไร... หน้ามึนเป็นบ้า*
## ตอนที่ 2: แผนปฏิบัติการละลายใจ
วันต่อมา พะแพงมาพร้อมกับกล่องเบนโตะรูปหมีแพนด้าหน้าตาน่ารัก เธอนั่งแปะลงตรงข้ามกับปกรณ์ที่กำลังนั่งรอเพื่อนในโรงอาหารคณะ
"อะนี่! ข้าวผัดไข่ดาวฝีมือฉันเอง กินซะจะได้มีแรงมาดุฉันต่อ" เธอดันกล่องข้าวไปตรงหน้าเขา
ปกรณ์ปรายตามองกล่องข้าวสลับกับหน้ายิ้มแย้มของเธอ "บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเอาของมาให้ และฉันก็ไม่กินของพวกนี้"
"ไม่กินก็ต้องกิน เพราะฉันอุตส่าห์ตื่นตีห้ามาทำเพื่อพี่โดยเฉพาะเลยนะ! ถ้าพี่ไม่กิน ฉันจะนั่งเฝ้าจนกว่าจะถึงเวลาเรียนบ่ายสองนี่แหละ" พะแพงยื่นคำขาด พร้อมกับเท้าคางส่งสายตาวิบวับ
เวลาผ่านไปสิบนาที... ยี่สิบนาที...
ปกรณ์พยายามทำเป็นเมินแต่ทนสายตาที่จ้องมองมาอย่างมีความหวังไม่ไหว สุดท้ายเขาก็หยิบช้อนตักข้าวผัดเข้าปากไปหนึ่งคำเพื่อตัดรำคาญ
*...อร่อยชะมัด*
รสชาติกลมกล่อมผิดคาดทำเอาคนปากแข็งชะงักไปชั่วครู่ แต่เขาก็ยังตีหน้าตายแล้ววางช้อนลง "งั้น ๆ แหละ"
"งั้น ๆ แต่หมดเกลี้ยงเลยนะคะนั่น!" พะแพงตาโตชี้ไปยังกล่องข้าวที่พร่องไปครึ่งกล่อง ปกรณ์รีบเบือนหน้าหนีด้วยความเขินที่ตีตื้นขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ
## ตอนที่ 3: กำแพงที่เริ่มละลาย
เย็นวันนั้น ฝนฟ้าที่ไม่เป็นใจดันตกลงมาอย่างหนักหน่วง พะแพงที่ไม่ได้พกร่มมายืนทำหน้ามุ่ยอยู่ตรงหน้าตึกคณะวิศวะฯ
จู่ ๆ ร่มสีดำสนิทก็กางคลุมเหนือหัวเธอ ร่างสูงโปร่งของปกรณ์ยืนอยู่ข้าง ๆ โดยที่ใบหน้ายังคงนิ่งสนิทตามสไตล์
"ยืนบื้ออะไรอยู่ จะกลับไหม" เขาเอ่ยเสียงห้วน
"อ้าว! ไหนบอกว่ารำคาญฉันไง ทำไมใจดีจู่ ๆ ล่ะคะเนี่ย" พะแพงแอบแซวพลขยับเข้าไปใกล้เพื่อไม่ให้โดนละอองฝน
"ไม่ได้ใจดี รำคาญเสียงบ่น กลัวคนแถวนี้ไม่สบายแล้วมาโทษกู... เอ้ย... มาโทษฉันอีก" ปกรณ์เกือบหลุดคำหยาบออกมาแก้เขิน เขาซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อไว้ใต้เงาร่ม
ระหว่างทางเดินไปป้ายรถเมล์ ทั้งคู่เดินเคียงกันโดยไม่มีใครพูดอะไร แต่บรรยากาศกลับไม่ได้อึดอัดเหมือนเคย หัวใจของเจ้าชายน้ำแข็งเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่ไหล่ของพวกเขาเฉียดกัน
## ตอนที่ 4: ละลายจนหมดใจ
หนึ่งเดือนผ่านไป จากความรำคาญในวันนั้น กลับกลายเป็นความเคยชินที่ขาดไม่ได้ วันไหนที่พะแพงไม่โผล่มาตื๊อ ปกรณ์กลับรู้สึกหงุดหงิดเสียเองจนเพื่อนในกลุ่มเริ่มแซวว่า *'น้ำแข็งขั้วโลกกำลังจะละลายกลายเป็นทะเลสีชมพู'*
เย็นวันหนึ่ง ปกรณ์ตัดสินใจดักรอพะแพงที่หน้าคณะบริหารฯ ทันทีที่เธอเดินออกมา เขาก็ดึงข้อมือเล็กให้เดินตามไปยังมุมตึกที่ลับตาคน
"พี่ปกรณ์! ลากฉันมาทำไมเนี่ย เจ็บนะ" พะแพงโวยวาย
ปกรณ์ปล่อยมือเธอแล้วถอนหายใจยาว ก่อนจะจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้น
"เลิกตามตื๊อฉันได้แล้ว"
คำพูดนั้นทำให้รอยยิ้มของพะแพงหุบลงทันที หัวใจเธอหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม ความน้อยใจตีตื้นขึ้นมาจนจมูกแสบผ่าว "อ... อ๋อ รู้แล้วค่ะ ถ้ารำคาญมาก งั้นฉัน..."
"เลิกตามตื๊อ... แล้วเปลี่ยนมาเป็นแฟนกันแทนได้ไหม"
พะแพงชะงักกึก อ้าปากค้าง สมองประมวลผลคำพูดเมื่อครู่ไม่ทัน "หา? ว่าไงนะพี่?"
ปกรณ์เสมองไปทางอื่น ใบหูของเขาแดงแจ๋จนลามไปถึงต้นคอ "ก็บอกว่า... เลิกเป็นคนตามตื๊อได้แล้ว มาเป็นแฟนกันซะที ฉันขี้เกียจรอให้เธอมาจีบทุกวันแล้ว"
พะแพงกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนที่รอยยิ้มกว้างจะระบายเต็มใบหน้า เธอหัวسเราะคิกคักแล้วเขย่งเท้าเข้าไปใกล้คนปากแข็ง
"ที่แท้ก็แพ้ความน่ารักของฉันนี่เอง เจ้าชายน้ำแข็ง!"
"เออ... ยอมรับก็ได้ ยัยตัวแสบ" ปกรณ์ดึงตัวเธอเข้ามากอดแนบอกซ่อนรอยยิ้มอบอุ่นที่ไม่เคยให้ใครเห็นมาก่อน ท่ามกลางเสียงหัวเราะและบรรยากาศแสนหวานที่ช่วยละลายความเย็นชาในใจเขาจนหมดสิ้น