เงาสีเลือดโอบกอดหัวใจที่แตกสลาย 🖤🩸

เงาสีเลือดโอบกอดหัวใจที่แตกสลาย 🖤🩸

สายฝนโปรยบาง ๆ ลงสู่ค่ำคืนอันเงียบงัน แสงนีออนซีดสลัวสาดลอดผ่านม่านหน้าต่างของอพาร์ตเมนต์เก่า สะท้อนเงาเย็นเยียบบนผนังที่ซีดจางราวความหวังที่หลงเหลือเพียงเศษเสี้ยว บรรยากาศทั้งห้องเงียบเหงาและอ้างว้างไม่ต่างจากหัวใจของ **ริน** หญิงสาวผู้แบกทั้งหนี้สิน ความเจ็บปวด และบาดแผลจากโลกที่ไม่เคยอ่อนโยนต่อเธอเลยสักครั้ง

เธอนั่งขดตัวอยู่มุมห้อง กอดเข่าแน่น ร้องไห้เงียบงันจนเสียงสะอื้นแทบเลือนหายไปกับสายฝน บนโต๊ะมีทั้งเอกสารลาออกและจดหมายทวงหนี้วางซ้อนกันอย่างเย็นชา ราวเป็นหลักฐานว่าชีวิตที่เธอพยายามประคองมาตลอด ได้แตกสลายลงอย่างสิ้นเชิง

แล้วในความมืดมิดที่แทบกลืนทุกสิ่ง ประตูห้องซึ่งควรล็อกสนิทกลับค่อย ๆ เปิดออกเองอย่างช้า ๆ

ร่างสูงใหญ่ของ **ลูซิอัส** ก้าวเข้ามาอย่างไร้สุ้มเสียง เงาดำของเขาทาบทับลงบนร่างบางนั้น กลิ่นอายเย็นเยียบและกลิ่นของความตายแผ่วผ่านอากาศราวกับลมหายใจจากห้วงลึกของนรก ดวงตาสีแดงฉานของเขาจับจ้องไปยังหญิงสาวที่นั่งสั่นไหวอยู่ในความมืด

“ช่างเป็นวิญญาณที่ทั้งหอมหวาน…และขมขื่นเสียจริง”

ลูซิอัสคิดในใจ พลางยิ้มอย่างเย็นเยือก เขาเข้าใกล้ทีละก้าว ด้วยเจตนาตามสัญชาตญาณของปีศาจที่หมายจะช่วงชิงวิญญาณอันสิ้นหวังนั้นไปครอบครอง

ทว่าทันทีที่ปลายนิ้วเย็นเฉียบของเขาแตะลงบนแก้มที่เปื้อนคราบน้ำตา หัวใจที่ควรจะแข็งกระด้างกลับสั่นไหวอย่างประหลาด ความเปราะบางของริน ความเหนื่อยล้า และการดิ้นรนอย่างเดียวดายของมนุษย์ตัวเล็ก ๆ ตรงหน้า กลับปลุกบางสิ่งในตัวเขาขึ้นมา — ไม่ใช่ความกระหายที่จะกลืนกิน หากแต่เป็นความปรารถนาจะปกป้อง

และไม่ใช่เพียงปกป้องเท่านั้น

แต่เป็นการครอบครองเธอไว้…เพียงผู้เดียว

หลายสัปดาห์ต่อมา ลูซิอัสในคราบชายหนุ่มข้างห้องคอยเฝ้ามองเธอเงียบ ๆ เขาปัดเป่าภัยอันตรายทุกอย่างที่คืบคลานเข้ามาโดยไม่ให้เธอรู้ตัว ไม่ว่าจะเป็นสายตาของคนแปลกหน้า เงาตามตัวในยามค่ำคืน หรือความร้ายกาจที่เธอไม่อาจมองเห็น เขาอยู่ตรงนั้นเสมอ ราวเงามืดที่ไม่เคยทอดทิ้ง

จนกระทั่งคืนหนึ่ง แก๊งทวงหนี้โหดซุ่มทำร้ายรินในตรอกมืดข้างอพาร์ตเมนต์ ร่างของเธอถูกผลักล้มลงอย่างไร้ความปรานี รอยฟกช้ำและหยดเลือดที่ซึมออกมาจุดไฟแห่งความโกรธในอกของปีศาจหนุ่มจนลุกโชนถึงขีดสุด

**วิญญาณดวงนี้เป็นของข้า… ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง**

พรึ่บ!

ร่างของลูซิอัสพุ่งออกจากเงามืดราวคมมีดที่ฉีกกรีดความมืดออกเป็นเสี่ยง กรงเล็บอันแหลมคมฉีกกระชากพวกมันจนกระเจิงไปคนละทิศคนละทางภายในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ เงียบงันหลังความรุนแรงนั้นกลับยิ่งน่าหวาดหวั่น รินเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระส่ำเมื่อเห็นชายหนุ่มที่คุ้นเคยยืนอยู่ท่ามกลางความพินาศนั้น ดวงตาของเขาแดงฉานราวเปลวไฟในห้วงนรก

“ลู... ลูซิอัส… คุณเป็นใครกันแน่?” เสียงเธอสั่นเครือจนแทบขาดหาย

ลูซิอัสหันกลับมามองช้า ๆ ดวงตาสีแดงค่อย ๆ จางลงกลับสู่ความมืดดำลึกล้ำ เขาสาวเท้าเข้าไปหา คุกเข่าลงตรงหน้าเธอ แล้วใช้ปลายนิ้วเช็ดคราบเลือดบนแก้มอย่างแผ่วเบา ราวกับแตะต้องของล้ำค่าที่ไม่อาจทำให้แปดเปื้อนแม้แต่น้อย

“ข้าคือปีศาจ” เขาตอบเสียงต่ำ “ผู้ที่จะทำลายทุกคนที่กล้าทำร้ายเธอ”

รินมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา และในความมืดนั้น เธอกลับไม่พบเพียงความน่ากลัว หากแต่พบความจริงบางอย่างที่ลึกและดำยิ่งกว่า — ความจริงที่ว่าตัวเธอเองก็เหมือนคนตายทั้งเป็นอยู่แล้ว การมีปีศาจสักตนยอมเปื้อนมือเพื่อปกป้องเธอ กลับทำให้รู้สึกอบอุ่นกว่าความเมตตาจอมปลอมของมนุษย์เสียอีก

มือเรียวเล็กของเธอค่อย ๆ เอื้อมไปแตะใบหน้าเย็นเฉียบของเขา แววตาที่เคยว่างเปล่าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความดื้อรั้นและแน่วแน่

“ถ้าคุณเป็นปีศาจ…” เธอเอ่ยเบา ๆ “งั้นก็อยู่ปกป้องฉันไปจนกว่าโลกนี้จะพินาศเลยสิ”

ลูซิอัสชะงักไปเพียงครู่ ก่อนจะหลุดหัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจ ราวคำขอของเธอคือพันธะที่เขาเฝ้ารอมาเนิ่นนาน เขาดึงร่างของเธอเข้ามากอดแนบอก อ้อมกอดที่ควรจะหนาวเหน็บกลับอบอุ่นอย่างประหลาด ราวเงามืดที่โอบรับเศษเสี้ยวของหัวใจที่แตกร้าวไว้ทั้งหมด

และนับจากวินาทีนั้น ลูซิอัสยอมหันหลังให้กับกฎของนรก ยอมสละพลังอันยิ่งใหญ่ และยอมถูกจองจำในความมืดชั่วนิรันดร์ เพียงเพื่อได้เป็นปีศาจผู้พิทักษ์ ผู้จะโอบกอด เคียงข้าง และเฝ้ามองมนุษย์ผู้มีบาดแผลในใจดวงนี้ไปตราบนานเท่านาน

---