เหตุผลที่คุณหมดรัก กับภาพในหัวเกี่ยวกับใครสักคน

เหตุการณ์นี้เป็นไปได้สองแบบ

แบบแรก คุณสูญเสียบางสิ่งจึงหาสิ่งอื่นมาแทนที่ ปรากฏว่ามันดีกว่า สิ่งที่คุณสูญเสียไป คุณก็เลยมีความสุข

แบบที่สอง คุณสูญเสียบางสิ่ง แต่รู้สึกว่ามันยังไม่หายไปไหนแม้คุณ จะหาสิ่งอื่นมาแทนที่ คุณสูญเสียมันไปแล้วแต่รู้สึกไม่ต่างอะไรจากตอนที่ยังมีมันอยู่

คุณอาจเคยได้ยินว่าสิ่งที่คนเราไม่อาจลืมคือสิ่งที่ถูกกําหนดให้อยู่ใน หัวใจ นี่เป็นผลลัพธ์อันเรียบง่ายของการรักใครสักคนอย่างลึกซึ้ง คุณยึดติดกับ คนที่ควรจะเป็นของคุณ

เราถูกสอนให้เชื่อว่าการไม่สามารถปล่อยวางสิ่งที่สูญเสียพิสูจน์ว่าเรารักสิ่งนั้นมากแค่ไหน แต่ฉันไม่เชื่อแบบนั้น เมื่อคุณยังคงคิดถึงอดีตคนรักโดยสร้างภาพในหัวขึ้นมาเพื่อเติมเต็มช่องว่างในใจหรือสร้างความรู้สึกมั่นคง ก็เท่ากับคุณกําลังใช้ภาพในหัวเกี่ยวกับ คนคนนั้นเพื่อแก้ปัญหาบางอย่างของตัวเอง

เราชอบการอกหักและชอบทำให้ตัวเองอกหักด้วย เราโหยหาสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมากกว่าจะรู้สึกขอบคุณและอยู่กับสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว เราเริ่มคิดถึง สิ่งที่ไม่เคยครอบครอง แถมนั่นยังเป็นสิ่งที่เราสร้างขึ้นมาเองในหัว ซึ่งคือความเป็นจริงที่ผิดเพี้ยนไป

สิ่งที่ถูกแทนที่ได้ง่ายมักเป็นสิ่งที่คุณไม่ให้ความหมายกับมัน พูดอีกอย่างก็คือ คุณไม่ต้องพึ่งพามันเพื่อรับรู้ถึงตัวตนของตัวเอง การที่บางสิ่งยังวนเวียนอยู่ในหัวของคุณไม่ได้แปลว่ามันคือสิ่งที่กําหนดมา” แต่แปลว่าคุณยังไม่อาจยอมรับมันด้วยตัวเอง

รู้ไหมว่าความรักที่ไร้เงื่อนไขคืออะไร ความรักที่ไร้เงื่อนไขคือการรัก ใครสักคนแม้เขาจะไม่รักคุณอย่างไร้เงื่อนไขกลับมา นี่แหละคือความรักแบบ ไม่เสแสร้งทีเราอ้างว่ากําลังมองหา แต่แทบไม่เข้าใจมันเลย

คนส่วนใหญ่ชอบอยู่กับคนที่ทําให้รู้สึกมีความสุข สเปกและมาตรฐาน ที่มีอยู่ในใจเป็นสิ่งที่พิสูจน์ว่าเรากําลังมองหาใครสักคนมารับบทบาทบางอย่าง และอาการอกหักจะเกิดขึ้นเมื่อคนคนนั้นแตกต่างจากภาพในหัวของคุณ จู่ ๆ พวกเขาก็ไม่ยอมทําในสิ่งที่คุณคิดว่าควรทํา พวกเขาจึงเป็นฝ่ายผิด การไม่อาจปล่อยวางหมายถึงการยึดติดกับความคิดที่ว่าทุกสิ่งช่างสมบูรณ์แบบและลงตัวทั้งที่มันไม่เป็นเช่นนั้น

การตกหลุมรักคนที่กลายเป็นอดีตไปแล้วไม่ต่างอะไรกับการตกหลุมรักหนังสือ (ตัวอย่างนี้อาจฟังดูงี่เง่า แต่คนเราตกหลุมรักหนังสือได้จริง ๆ) ประเด็นคือ คุณจะรักพวกเขามากแค่ไหนก็ได้ แต่เรื่องราวของคุณกับ พวกเขาจะไม่มาบรรจบกันอีก สุดท้ายแล้วก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง มันเป็น เพียงความทรงจําที่คุณไม่อาจแก้ไข เรื่องราวจบลงอย่างที่มันควรจบไปแล้ว

เพื่อนของฉันเคยบอกว่าเคล็ดลับของการค้นหาความรักไม่ได้อยู่ที่การมองหามัน แต่อยู่ที่การกําจัดอุปสรรคที่ขัดขวางไม่ให้คุณมองเห็นหรือได้รับ ความรัก ซึ่งฉันคิดว่าอุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดคือการตั้งคําถามว่า “ความรักครั้งนี้ จะแก้ไขอะไรได้บ้าง”

การมีคนคนนี้อยู่เคียงข้างจะทําให้ฉันรู้สึกดีขึ้นอย่างไร ฉันต้องการให้พวกเขาพูดอะไรกับฉันและพิสูจน์อะไร ฉันอยากให้พวกเขาดูดีในสายตาใคร พวกเขาสนองความทะนงตนของฉันอย่างไร

ประเด็นนี้ยังใช้ได้กับอีกหลาย ๆ เรื่อง ไม่ใช่แค่ความรัก เราสับสน ระหว่างความรักที่แท้จริงกับความรู้สึกเบาสบาย มีความสุข และเป็นอิสระ

ซึ่งเราสัมผัสเพียงไม่กี่วินาที ไม่กี่วัน หรือไม่กี่เดือนเมื่อได้สนองความทะนงตนของตัวเอง นี่ช่วยอธิบายว่าทําไมความรู้สึกเช่นนั้นถึงไม่ยั่งยืน และทําไมเราถึง ยืดติดกับภาพในหัวของสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้วและสิ่งที่อยากให้เป็น ภาพในหัวเกี่ยวกับใครสักคนทําให้เรารู้สึกปลอดภัย และยิ่งเรายึดติดกับเศษเสี้ยวเหล่านั้น ของพวกเขามากเท่าไหร่ มันก็จะยิ่งกลายเป็นความฝันที่ทําให้เราไขว้เขวจาก ปัจจุบัน และเราก็จะลงเอยด้วยการใช้ชีวิตอยู่กับความทรงจําที่ถูกเรียบเรียงใหม่จนกลายเป็นความหวังที่ช่วยให้ชีวิตดําเนินต่อไป จากนั้นก็รวบรวมความหวังเหล่านั้นไปวางไว้บนบ่าของคนที่เราคิดว่ารักเรามากพอที่จะทําให้เรารักตัวเอง

ถ้าไม่ระวัง คนคนนั้นจะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของคุณมากขึ้นเรื่อย ๆ และกลายเป็นคนที่คุณรักในที่สุด

______________