สฟิงซ์ตัวที่สองใต้กิซ่า เรื่องจริงแค่ไหน เมื่อข้อมูลเรดาร์ยังไม่ใช่หลักฐานยืนยันการค้นพบทางโบราณคดี

สฟิงซ์ตัวที่สองใต้กิซ่า ยังเป็นสมมติฐาน ไม่ใช่การค้นพบที่ยืนยันแล้ว

ช่วงปี 2026 มีข่าวเรื่อง “สฟิงซ์ตัวที่สอง” กลับมาร้อนอีกครั้ง เพราะมีนักวิจัยด้านเรดาร์เสนอว่า การประมวลผลข้อมูลจากดาวเทียมเหนือที่ราบสูงกิซ่าอาจเห็นรูปแบบใต้ผิวดินที่ผิดไปจากธรรมชาติ บางจุดถูกตีความว่าเป็นโครงสร้างขนาดใหญ่ ทางเดิน หรือช่องแนวตั้ง และมีการโยงตำแหน่งของเนินทรายบางแห่งเข้ากับแนวเรขาคณิตของพีระมิดกับมหาสฟิงซ์ที่เห็นอยู่ในปัจจุบัน

คำสำคัญคือ “อาจ” เพราะตอนนี้ยังไม่มีการขุดค้นที่เปิดให้ตรวจสอบจนเห็นรูปสลักอีกตัวจริงๆ ไม่มีประกาศรับรองจากหน่วยงานโบราณคดีอียิปต์ และยังไม่มีหลักฐานทางโบราณคดีที่ผ่านการตรวจสอบอิสระแล้วว่าสิ่งใต้ดินนั้นคือสฟิงซ์ ดังนั้นประโยคว่า “ค้นพบสฟิงซ์ตัวที่สองแล้ว” จึงไปไกลกว่าสิ่งที่หลักฐานรองรับอยู่มาก

แล้วทำไมแนวคิดเรื่องสฟิงซ์คู่ถึงฟังดูมีที่มา?

ตรงกลางระหว่างอุ้งเท้าของมหาสฟิงซ์มีศิลาจารึกที่มักเรียกว่า “ศิลาจารึกแห่งความฝัน” ตั้งขึ้นในสมัยฟาโรห์ทุตโมสที่ 4 ราวคริสต์ศตวรรษที่ 15 ก่อนคริสตกาล ภาพด้านบนของศิลามีสฟิงซ์สองตัววางแบบสมมาตร จึงถูกหยิบมาอ้างอยู่เรื่อยๆ ว่าอาจสะท้อนการมีสฟิงซ์เป็นคู่

แต่ในศิลปะอียิปต์โบราณ การจัดภาพแบบสมมาตรไม่ได้แปลตรงๆ ว่าสิ่งที่วาดต้องมีอยู่จริงสองชิ้น ณ สถานที่นั้น ภาพสามารถทำหน้าที่เชิงพิธีกรรมหรือสัญลักษณ์ได้ด้วย นักอียิปต์วิทยาจึงไม่ถือภาพสฟิงซ์คู่บนศิลาจารึกเป็นหลักฐานว่ากิซ่าเคยมีรูปสลักยักษ์สองตัว

ยิ่งกว่านั้น พื้นที่กิซ่าถูกสำรวจ ขุดค้น และทำแผนที่มานานมาก บทความจากผู้เชี่ยวชาญอียิปต์ที่เผยแพร่ในปี 2026 ระบุว่า ยังไม่เคยพบร่องรอยทางโบราณคดีของสฟิงซ์ตัวที่สอง หรือหลักฐานของตำแหน่งที่เหมาะสมซึ่งเคยรองรับรูปสลักขนาดใกล้เคียงกัน

เรดาร์เห็นอะไรได้แค่ไหน?

ตรงนี้เป็นจุดที่เรื่องเริ่มซับซ้อน เทคโนโลยีสำรวจใต้พื้นดินมีหลายแบบ ตั้งแต่เรดาร์ทะลุพื้น การวัดความต้านทานไฟฟ้า ไปจนถึงการถ่ายภาพด้วยอนุภาคมิวออน แต่ละเทคนิคมีข้อจำกัดด้านความลึก ความละเอียด และชนิดวัสดุ ไม่สามารถเห็นใต้ดินเหมือนกล้องถ่ายรูปแล้วบอกได้ทันทีว่า “นี่คือหัวสฟิงซ์ นี่คืออุ้งเท้า”

งานของฟิลิปโป บิออนดี และคอร์ราโด มาลังกา ที่เผยแพร่เป็นพรีพรินต์ตั้งแต่ปี 2022 เสนอวิธีประมวลผลข้อมูลเรดาร์ช่องเปิดสังเคราะห์ เพื่อสร้างภาพโครงสร้างภายในและใต้พีระมิดจากการวิเคราะห์การเคลื่อนไหวระดับเล็กมากของโครงสร้าง วิธีนี้เป็นแนวทางที่ผู้เสนอเชื่อว่าสามารถให้ข้อมูลใหม่ได้ แต่การตีความโครงสร้างใต้กิซ่าขนาดมหึมาจากวิธีดังกล่าวยังเป็นประเด็นถกเถียง และไม่ได้เท่ากับการยืนยันทางโบราณคดี

มีตัวอย่างที่ดีว่า “ค้นพบด้วยเทคโนโลยี” ควรยืนยันกันแบบไหน
โครงการสแกนพีระมิดส์เคยตรวจพบช่องว่างขนาดใหญ่ภายในมหาพีระมิดคูฟูด้วยอนุภาคมิวออน ผลนั้นมีน้ำหนักเพราะใช้เครื่องตรวจจับต่างชนิดหลายชุดและมีการวิเคราะห์ยืนยันซ้ำ ก่อนเผยแพร่ผลการค้นพบ วิธีคิดแบบนี้ต่างจากการเห็นสัญญาณผิดปกติชุดหนึ่งแล้วตั้งชื่อสิ่งนั้นทันทีว่าเป็นรูปสลักโบราณ

• สิ่งที่มีจริง คือมหาสฟิงซ์แห่งกิซ่า รูปสลักหินปูนขนาดมหึมาที่อยู่ในภูมิทัศน์เดียวกับกลุ่มพีระมิดราชวงศ์ที่ 4

• สิ่งที่มีจริง คือภาพสฟิงซ์คู่บนศิลาจารึกแห่งความฝัน และแนวคิดเรื่องสฟิงซ์คู่ที่มีการถกเถียงมานาน

• สิ่งที่ยังไม่ยืนยัน คือการมีสฟิงซ์ขนาดใหญ่ตัวที่สองฝังอยู่ใต้ทรายบริเวณกิซ่า

• สิ่งที่จะเปลี่ยนสถานะเรื่องนี้ได้ คือข้อมูลดิบที่ตรวจสอบซ้ำได้ การสำรวจภาคสนามหลายวิธี และสุดท้ายคือหลักฐานทางโบราณคดีจากพื้นที่จริง

กิซ่ายังมีสิ่งให้ค้นอีกเยอะจริง มีการตรวจพบช่องว่างและความผิดปกติใต้ดินด้วยเทคโนโลยีสมัยใหม่หลายครั้ง แต่คำว่า “ยังมีของซ่อนอยู่” กับ “สิ่งที่ซ่อนอยู่คือสฟิงซ์อีกตัว” เป็นคนละประโยคกันแบบชัดเจน ตอนนี้หลักฐานพาไปได้ถึงประโยคแรก ส่วนประโยคหลังยังต้องรอการพิสูจน์จากพื้นทรายจริงๆ