วัดถ้ำจำปากันตสีราวาส "มองธรรมชาติที่สานต่อชีวิตกิ้งกือ"

วัดวาคือสถานที่ในการอนุรักษ์  แถมยังถือว่ามีจิตรู้จักอภัยทาน 

ฝนตกชุ่มฉ่ำหน่ำสายตา  มีทั้งส่วนของป่า ส่วนของเส้นทางให้เรานั้นเดิน 

เมื่อเดินเข้ามาเงียบสงบและสดชื่น มุ่งมั่นตื่นรู้ในทุกเมื่อที่ย่างก้าว 

มีเพื่อนรักเดินออกมานอนทักทายกัน น่าจะเป็นในช่วงของการผสมพันธุ์เบิกบานใจ 

     ความชอบของนักเดินป่า ทำให้เรานั้นนึกถึงในตอนที่เรานั้นยังเป็นสาวๆ นักเรียน เรานั้นได้เดินทางไปวัดในช่วงของการเข้าพรรษา จะเจอในส่วนของธรรมชาติที่ดีต่อใจมาก ในยามเช้านอนในป่า  ในตอนนั้นเราเองไปนอนกลางป่า ในยามค่ำคืนมีการปฏิบัติภาวนาในเต้น ตอนเช้าตื่นตั้งแต่เช้ามืดออกมาเดินจงกรม แม้ว่าจะเป็นการนอนน้อยแต่ว่ากลับมีความสุขใจสงบ และพอใจมากในการที่จะทำ 

   การพักผ่อนของเรานั้นมีหลากหลายแบบ ไม่ใช่เพียงแต่การนอนอย่างเดียว การนั่งนิ่งๆ แต่ว่าเรานั้นรู้ตัวทั่วพร้อมเรานั้นก็เหมือนว่าได้พักผ่อนเช่นเดียวกัน ก่อนหน้านั้นเราเองเป็นคนที่ไม่ชอบที่จะนอนเหมือนกัน พอเรานั้นมาถึงในส่วนของตรงนี้นั้นเราเองจึงมีความชอบในการที่จะนั่งสมาธิและการภาวนามากกว่าการนอน ทำให้จิตนั้นนิ่งอย่างมาก 

   ความรักของธรรมชาตินั้นไม่ได้ทำร้ายใคร ธรรมชาตินั้นสร้างหลากหลายอย่างขึ้นมาเพื่อที่จะบอกว่าให้ดำรงอยู่ และใช้ชีวิตบนโลกใบนี้ เมื่อถึงเวลานั้นก็จะละทิ้งทุกอย่างนั้นไปอย่างไม่สามารถที่จะนำในส่วนของสิ่งใดนั้นมาด้วย  ชีวิตของเจ้าสัตว์น้อยที่แสดงว่าธรรมชาติของที่นี่นั้นมีความอุดมสมบูรณ์ขนาดไหนนั้น  ตัวของเขานั้นค่อนข้างใหญ่มาก ใหญ่จนเท่ากับนิ้วมือนิ้งที่ใหญ่ที่สุดของเราเลย 

    เรามองแล้วเราตกใจและมีในส่วนของความเอ็นดูด้วยรวมกันไป น่ารักและพร้อมที่จะดำรงชีวิตในความสุขก่อนที่จะเพิ่มจำนวนขึ้นมา หากว่าเรานั้นไปเจอในบริเวณบ้านหรือว่าในห้องนอน  ความรู้สึกนั้นอาจจะแตกต่าง แต่ตรงนี้คือที่ของเขา  เขาสามารถที่จะมีอิสระอย่างเต็มที่ในบริเวณไหนได้ทั้งหมด เรานั้นมาหาเขาเราจะต้องหลบหลีกให้สถานที่ของเขา 

    บางครั้งเราเองยังสงสัยหากว่าเรานั้นเกิดมาบนโลก  ทุกอย่างอยู่บนโลกเหมือนกัน จะมีวันสิ้นสุดหรือไม่ หากว่าระยะเวลานั้นเดินไปเรื่อยๆ  ตามเส้นทางของมัน หลายคนนั้นเดินทางไปจำต้องหยุดการเดินทางในโลกใบนี้แล้วก้าวสู่โลกใบใหม่  คนที่อยู่เพียงแต่นึกถึงหรือว่าแสดงในส่วนของความรู้สึกเสียใจได้ไม่นาน จากนั้นระยะเวลานั้นจะพาลให้เขานั้นลืมไปเพราะสิ่งที่ให้คิดนั้นมีมากมายขึ้นตลอด

   เหมือนเช่นในการที่เรานั้นเดินขึ้นบันได เรามองไปที่เป้าหมายด้านหน้า คงยากที่จะมีคนเดินกลับลงมาเพื่อที่จะเริ่มใหม่ เพราะว่ากว่าที่จะเดินขึ้นบันไดขึ้นได้นั้นต้องเจอในส่วนของความพยายามมากเท่านั้น ก่อนที่ทุกอย่างจะระยะเวลาอาจจะเปลี่ยนในส่วนของบันไดนั้นจากสีขาวกลายเป็นสีเขียว แต่ว่าจะไม่เปลี่ยนเส้นทาง หรือว่าลดในส่วนของความศรัทธาของคนนั้นลงได้ 

    ในทุกครั้งที่เรานั้นว่างหรือว่าต้องการที่จะผ่อนคลาย ลองเดินเข้าไปในป่าหรือว่าเข้าไปในวัดป่าที่ให้ธรรมชาติสมบูรณ์ เราจะได้รับในส่วนของออกซิเจนที่มีคุณค่ามาก ที่สุด ต่อยอดในส่วนของความสุขในการดำรงชีวิตของเรานั้นเนิ่นนานไป