จากเงินราว 1,000 บาท สู่ FUBU แบรนด์แฟชั่นที่วัยรุ่นทั่วโลกรู้จัก

หมวกไหมพรมธรรมดาที่ขายตามถนนในราคาใบละ 20 ดอลลาร์ ทำให้ชายหนุ่มชื่อ เดย์มอนด์ จอห์น (Daymond John) เกิดคำถามว่า ทำไมเขาจะทำแบบเดียวกันในราคาที่ถูกกว่าไม่ได้?

เขาจึงใช้เงินเพียง 40 ดอลลาร์ ซื้อผ้ามาลองตัดเย็บ หากเทียบแบบคร่าว ๆ มักถูกเล่าต่อว่าเป็นเงินราวหนึ่งพันบาท เงินก้อนเล็กนี้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของ FUBU แบรนด์สตรีตแฟชั่นที่สร้างยอดขายสะสมทั่วโลกหลายพันล้านดอลลาร์ในเวลาต่อมา 

🧢 หมวก 80 ใบที่เปลี่ยนชีวิตในวันเดียว

ช่วงต้นทศวรรษ 1990 เดย์มอนด์อาศัยอยู่กับแม่ในย่านฮอลลิส เขตควีนส์ นครนิวยอร์ก เขายังไม่มีโรงงาน ไม่มีหน้าร้าน และไม่เคยเรียนออกแบบแฟชั่นอย่างจริงจัง

เมื่อเห็นหมวกไหมพรมผูกยอดกำลังได้รับความนิยม แต่ขายแพงถึงใบละ 20 ดอลลาร์ เขากับเพื่อนบ้านจึงซื้อผ้ามาทำหมวกเอง โดยมี มาร์กอต จอห์น ผู้เป็นแม่ช่วยสอนเย็บผ้า

พวกเขาทำหมวกประมาณ 80–90 ใบ แล้วนำไปขายริมถนนจาเมกาอเวนิวในราคาใบละ 10 ดอลลาร์ วันเดียวขายได้ราว 800 ดอลลาร์ เดย์มอนด์จึงเห็นทันทีว่า เสื้อผ้าที่ออกแบบจากคนในชุมชนสามารถกลายเป็นธุรกิจจริงได้ 

✦ FUBU ชื่อนี้เกิดมาเพื่อใคร?

เดย์มอนด์ชวนเพื่อนวัยเด็กอย่าง คาร์ล บราวน์, เจ. อเล็กซานเดอร์ มาร์ติน และคีธ เพอร์ริน มาร่วมทำเสื้อยืด เสื้อฮอกกี้ และเสื้อผ้าสไตล์ฮิปฮอป

พวกเขาตั้งชื่อแบรนด์ว่า FUBU ย่อมาจาก For Us, By Us สื่อถึงเสื้อผ้าที่สร้างโดยคนในชุมชน เพื่อคนที่มีวัฒนธรรมและตัวตนแบบเดียวกัน

ช่วงกลางวันเดย์มอนด์ยังทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟที่ร้าน Red Lobster ส่วนกลางคืนและวันหยุดใช้เย็บเสื้อ ทำสินค้า และออกไปขายตามงานต่าง ๆ บ้านของแม่จึงค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นทั้งสำนักงาน โกดัง และโรงงานขนาดย่อม 

🎤 ไม่ซื้อโฆษณา แต่ให้แร็ปเปอร์ยืมเสื้อ

ในวันที่ไม่มีเงินซื้อโฆษณาทางโทรทัศน์ เดย์มอนด์ใช้วิธีที่ฉลาดกว่านั้น เขานำเสื้อ FUBU ไปให้ศิลปินฮิปฮอปยืมใส่ถ่ายมิวสิกวิดีโอ เมื่อถ่ายเสร็จก็นำเสื้อตัวเดิมกลับมาให้ศิลปินคนอื่นยืมต่อ

เสื้อเพียงไม่กี่ตัวจึงปรากฏในมิวสิกวิดีโอหลายสิบเพลง ทำให้คนดูเข้าใจว่า FUBU เป็นแบรนด์ใหญ่ที่ศิลปินดังเลือกใส่ ทั้งที่ธุรกิจยังดำเนินงานอยู่ภายในบ้านหลังเล็ก ๆ

ผู้ที่ช่วยผลักแบรนด์ครั้งสำคัญคือ LL Cool J แร็ปเปอร์ชื่อดังจากย่านเดียวกัน เขาสวมเสื้อ FUBU ในภาพประชาสัมพันธ์ และต่อมายังใส่หมวก FUBU ในโฆษณาของ Gap พร้อมแทรกถ้อยคำ “For Us, By Us” ลงในท่อนแร็ป กลายเป็นการประชาสัมพันธ์แบรนด์คู่แข่งผ่านโฆษณาระดับประเทศโดยแทบไม่ต้องจ่ายเงิน

🏠 แม่ยอมเสี่ยงบ้าน เพื่อให้ลูกผลิตสินค้าได้ทัน

ปี 1994 FUBU นำสินค้าไปแสดงในงานแฟชั่น MAGIC ที่ลาสเวกัส และได้รับคำสั่งซื้อจากร้านค้ารวมประมาณ 300,000 ดอลลาร์

ข่าวดีนี้กลับกลายเป็นปัญหา เพราะทีมไม่มีเงินซื้อผ้าและผลิตสินค้าจำนวนมาก เดย์มอนด์ถูกธนาคารปฏิเสธสินเชื่อหลายครั้ง มาร์กอตจึงนำบ้านไปจำนองครั้งที่สอง หาเงินทุนประมาณ 100,000 ดอลลาร์ และยอมให้ลูกใช้พื้นที่ส่วนหนึ่งของบ้านเป็นโรงงาน

ทั้งคู่ใช้เงินก้อนหนึ่งลงประกาศหานักลงทุนในหนังสือพิมพ์ The New York Times ก่อนจะได้รับการติดต่อและทำข้อตกลงกับ Samsung Textiles ช่วยให้ FUBU ผลิตสินค้าตามคำสั่งซื้อได้ทัน

🌍 จากโต๊ะเย็บผ้า สู่ยอดขายหลายพันล้านดอลลาร์

ภายในเวลาไม่กี่ปี เสื้อฮอกกี้ตัวใหญ่ หมวก และเสื้อยืดโลโก้ FUBU กลายเป็นแฟชั่นสำคัญของวัฒนธรรมฮิปฮอป แบรนด์เคยทำรายได้ประมาณ 350 ล้านดอลลาร์ภายในหกปี และมีรายงานว่าสร้างยอดขายสะสมทั่วโลกมากกว่า 6,000 ล้านดอลลาร์

เงิน 40 ดอลลาร์จึงไม่ใช่ทุนทั้งหมดที่สร้างอาณาจักร FUBU เพราะช่วงขยายกิจการยังต้องใช้เงินจำนองบ้าน เงินจากหุ้นส่วน และความช่วยเหลือด้านการผลิตจำนวนมาก แต่เงินก้อนแรกพิสูจน์ให้เดย์มอนด์เห็นว่า สินค้าที่ทำอยู่มีคนต้องการจริง

เรื่องของ FUBU ไม่ได้เริ่มจากแฟชั่นโชว์หรูหรือห้องประชุมใหญ่ แต่มาจากชายหนุ่มที่เห็นของราคาแพง แล้วกลับบ้านไปเย็บของแบบเดียวกันด้วยตัวเอง ก่อนเปลี่ยนบ้านของแม่ให้กลายเป็นจุดกำเนิดแบรนด์ที่เคยเขย่าวงการสตรีตแฟชั่นทั่วโลก