ต้นกําเนิด"รถซาเล้ง"ไทย

"รถซาเล้ง" หรือรถสามล้อปั่น/สามล้อเครื่องพ่วงข้างที่คุ้นเคยในไทย มีประวัติศาสตร์และการเดินทางที่น่าสนใจ ทั้งในแง่ของ จุดกำเนิดทางวัฒนธรรม และ ที่มาของชื่อ 

           จุดกำเนิดด้านการใช้งาน (วิวัฒนาการในไทย)  ต้นตอของรถสามล้อในประเทศไทยเริ่มขึ้นในช่วง พ.ศ. 2476 (ค.ศ. 1933) ที่จังหวัดนครราชสีมา (โคราช) โดย เลื่อน พงษ์โสภณ ได้นำจักรยานสองล้อมาดัดแปลงต่อเติมล้อที่สาม เข้าไปกลายเป็น "รถสามล้อปั่น" สำหรับรับจ้างส่งคนและสิ่งของ ต่อมา เมื่อวิถีชีวิตและการค้าขายเริ่มขยายตัว จึงเกิดการต่อเติมสองรูปแบบ

สามล้อปั่นพ่วงหน้า/พ่วงข้าง: ใช้กำลังคนปั่น เหมาะสำหรับการบรรทุกของหนักในระยะสั้น

สามล้อเครื่อง (ซาเล้งติดเครื่องยนต์): นำเครื่องยนต์ขนาดเล็กหรือมอเตอร์ไซค์มาดัดแปลงต่อพ่วงข้าง เพื่อเพิ่มกำลังและความเร็วในการขนส่ง จนกลายเป็นพาหนะยอดนิยมของอาชีพ "รับซื้อของเก่า" และแม่ค้าพ่อค้าตามชุมชน

ที่มาของคำว่า "ซาเล้ง" (กำเนิดท

างภาษา)   คำว่า "ซาเล้ง" ไม่ใช่ภาษาไทยแท้ แต่มาจาก ภาษาจีนแต้จิ๋ว: ซา เล้ง  = ล้อ (ออกเสียงตามสำเนียงแต้จิ๋วว่า ลั้ง หรือ เล้ง) รวมกันเป็น "ซาเล้ง"  ซึ่งมีความหมายตรงตัวว่า "สามล้อ" นั่นเองเนื่องจากชาวไทยเชื้อสายจีนในอดีตมักประกอบอาชีพค้าขาย รับซื้อของเก่า หรือขนส่งสินค้าโดยใช้รถสามล้อลักษณะนี้ คนไทยจึงเรียกติดปากตามสำเนียงแต้จิ๋วสืบต่อกันมาจนกลายเป็นคำศัพท์เฉพาะตัวในปัจจุบัน

รถซาเล้ง เกิดจากการนำภูมิปัญญาการดัดแปลงพาหนะ (จักรยาน มอเตอร์ไซค์) มาตอบโจทย์การขนส่งราคาประหยัดในสังคมไทย โดยรับชื่อเรียกมาจากภาษาจีนแต้จิ๋วตามกลุ่มคนรุ่นแรกๆ ที่ใช้อาชีพนี้ขับเคลื่อนเศรษฐกิจระดับฐานราก