นิทานธรรมะเรื่อง ใครจะมาโปรด

กาลครั้งหนึ่ง ณ เมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยตึกสูงเสียดฟ้าและแสงไฟนีออนที่ไม่เคยหลับใหล มีชายหนุ่มคนหนึ่งชื่อ "กร"

กรเป็นคอนเทนต์ครีเอเตอร์และกราฟิกดีไซเนอร์มือทอง เขามีผู้ติดตามหลักแสน ชีวิตของกรถูกขับเคลื่อนด้วยตัวเลข: ยอดไลก์ ยอดแชร์ ยอดวิว และยอดเงินในบัญชี เขาวิ่งวุ่นอยู่กับการตามเทรนด์อัลกอริทึม ทำงานหามรุ่งหามค่ำ นอนตีสามตื่นเจ็ดโมงเช้าเพื่อมาเช็กหน้าจอ มือขวาไถฟีด มือซ้ายตอบแชตลูกค้า จิตใจของเขาไม่เคยอยู่กับเนื้อกับตัว มันลอยไปกับกระแสโซเชียลตลอดเวลา

วันหนึ่ง คอมพิวเตอร์สเปกแรงที่เขาเพิ่งประกอบมาเกิด "จอฟ้า" ค้าง และเรนเดอร์งานไม่ได้ตามกำหนด ลูกค้ากระหน่ำโทรจิก ยอดเอ็นเกจเมนต์ตกฮวบ กรสติแตก เขาขว้างเมาส์ลงโต๊ะ กุมขมุกกุมขวา ร้องตะโกนในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ว่า

"ทำไมชีวิตมันเหนื่อยขนาดนี้วะ! ใครก็ได้มาโปรดกูทีเถอะ พระพุทธเจ้า พระโพธิสัตว์ เทพเจ้าองค์ไหนก็ได้ ช่วยดลบันดาลให้ผมหลุดพ้นจากความทุกข์นี้ที!"

กรฟุบหน้าลงกับโต๊ะทำงานร้องไห้ด้วยความล้า เขารอคอยปาฏิหาริย์ รอว่าจะมีแสงสว่างวาบประทับลงมาจากฟ้า หรือมีพระเกจิอาจารย์เดินทะลุกำแพงเข้ามาเคาะหัวให้ตาสว่าง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก…

เสียงเคาะประตูดังขึ้น กรสะดุ้งตื่นและเดินไปเปิดประตู หวังลึกๆ ว่าจะเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้ากลับเป็น "ป้าสมพร" แม่บ้านประจำคอนโดวัย 50 กว่าๆ ที่หอบหิ้วไม้กวาดและถังน้ำมาเตรียมทำความสะอาดทางเดิน

"อ้าวคุณกร เห็นห้องเงียบๆ นึกว่าไม่มีใครอยู่ ป้าจะมาถามว่าฝากทิ้งขยะไหมจ๊ะ?" ป้าสมพรยิ้มแย้ม ใบหน้าของแกดูอิ่มเอิบและสงบสวนทางกับความวุ่นวายของโลกภายนอก

กรที่กำลังอารมณ์เสียโบกมือปัด "ไม่ครับป้า วันนี้ผมไม่มีอารมณ์ ขอบคุณครับ"

ป้าสมพรเหลือบไปเห็นสภาพห้องที่รกชัน และใบหน้าของกรที่หมองคล้ำเหมือนคนไม่ได้นอนมาสามวัน แกไม่ได้เดินจากไป แต่กลับวางไม้กวาดลงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่จริงใจ

"คุณกร… ป้าเห็นคุณวิ่งวุ่นทำหน้าเครียดหน้าจอมาเป็นปีๆ แล้วนะ สเปกคอมคุณกรเนี่ยแรงที่สุดในตึกเลยใช่ไหม? แต่ป้าว่า 'สเปกใจ' ของคุณกรตอนนี้ มันกำลังโอเวอร์ฮีต (Overheat) หรือเปล่าจ๊ะ?"

กรชะงัก "ป้ารู้จักโอเวอร์ฮีตด้วยเหรอ?"

"อ้าว รู้สิ ลูกชายป้าก็เล่นเกม" ป้าสมพรหัวเราะเบาๆ "ป้าเห็นคุณกรชอบบ่นว่ารอคนมาโปรด รอโชคชะตามาช่วย ป้าจะบอกอะไรให้ไหม… พระท่านไม่เดินมาเคาะประตูห้องสายสีม่วงนี้หรอกคุณกร พระพุทธเจ้าท่านโปรดสัตว์ด้วยการบอก 'วิธี' แต่คนที่จะลงมือโปรดตัวเองน่ะ คือตัวเราเองต่างหาก"

ป้าสมพรชี้ไปที่คอมพิวเตอร์ของกรที่ยังคงเปิดหน้าจอค้างไว้

"ความทุกข์ของคุณกรตอนนี้ เหมือนคอมพิวเตอร์ที่เปิดแท็บทิ้งไว้ร้อยกว่าแท็บ" ป้าสมพรเปรียบเปรย "แท็บอดีตที่แก้งานไม่ผ่าน แท็บอนาคตที่กลัวยอดวิวตก แท็บความอยากได้อยากมี แรมน้อยๆ (RAM) ในหัวมันก็เต็มสิจ๊ะ พอมันเต็ม เครื่องมันก็ค้าง จิตใจคนเราก็เหมือนกัน ชอบเปิดแท็บความคิดทิ้งไว้จนลืม 'อยู่กับปัจจุบัน' ลืมหายใจเข้า ลืมหายใจออก"

"แล้วต้องทำยังไงล่ะป้า? งานมันต้องเดิน เงินมันต้องใช้" กรย้อนถามแต่เสียงอ่อนลง

"ก็กด Shut Down หรือ Close Window บ้างสิจ๊ะ" ป้าสมพรยิ้ม "เวลาทำงาน ก็อยู่กับงานตรงหน้าทีละอย่าง อย่าเพิ่งไปเปิดแท็บ 'ความกังวล' ซ้อนเข้ามา เวลาพัก… ก็คือพัก ปิดหน้าจอ หันมามองข้าวในจาน เคี้ยวให้รู้รส เดินให้รู้ว่าเดิน หายใจให้รู้ว่าลมเข้าลมออก นั่นแหละคือการ 'เคลียร์แคช' (Clear Cache) ให้ใจมันมีพื้นที่ว่าง"

กรนิ่งอึ้งไป คำพูดของป้าแม่บ้านธรรมดาๆ กลับแทงใจดำเขาอย่างจัง เขามัวแต่รอ "ผู้โปรด" จากภายนอก รอเทวดา รอปาฏิหาริย์ จนลืมไปว่า ตัวเขาเองนั่นแหละที่อนุญาตให้ความคาดหวังและความกลัวเข้ามาควบคุมชีวิต จนลืมทำหน้าที่ดูแลใจของตัวเอง

หลังจากวันนั้น กรเริ่มปรับ "สเปกใจ" ใหม่

เขาไม่ได้เลิกทำงานดีไซน์ แต่เขาเลิกเปิดแท็บความคิดซ้ำซ้อน

เมื่อลงมือทำโลโก้ เขาก็จดจ่ออยู่กับเส้นสายตรงหน้า ไม่คิดถึงยอดไลก์

เมื่อกินข้าว เขาปิดมือถือและรับรสชาติอาหาร

เมื่อรู้ตัวว่าใจเริ่มร้อน (Overheat) เขาจะหยุดหายใจลึกๆ 5 ครั้ง เพื่อรีเซ็ตตัวเอง

คอมพิวเตอร์เครื่องเดิม สเปกเดิม แต่ความทุกข์ในใจลดลงอย่างน่าประหลาด

กรได้คำตอบแล้วว่า ในยุคคอนเทนต์เร่งรีบนี้… ไม่มีอัศวินขี่ม้าขาว หรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์องค์ไหนจะมาโปรดเราได้ดีไปกว่า "สติ" ของตัวเราเอง

พระพุทธเจ้าทรงทิ้งคู่มือการใช้งานชีวิต (พระธรรม) ไว้ให้แล้ว หน้าที่ของเราคือการกดยอมรับเงื่อนไข แล้วลงมือ "โปรดตัวเอง" ในทุกๆ ปัจจุบันขณะ