ล็อตเตอรี่ใบแรกของไทย

ลอตเตอรี่ (สลากกินแบ่ง) ใบแรกของประเทศไทย เกิดขึ้นในสมัย รัชกาลที่ 5 (พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว) เมื่อปี พ.ศ. 2417

รายละเอียดประวัติศาสตร์ลอตเตอรี่ชุดแรก

จุดประสงค์: ออกโดยกรมทหารมหาดเล็ก เนื่องในวาระพระราชพิธีเฉลิมพระชนมพรรษา เพื่อหารายได้ช่วยเหลือพ่อค้าชาวต่างชาติที่นำสินค้ามาร่วมแสดงในงานพิพิธภัณฑ์ (โรงมิวเซียม) ที่ตึกคองคาเดีย (ศาลาสหทัยสมาคม ในพระบรมมหาราชวัง)

ผู้ดำเนินการ: นายเฮนรี่ อาลบาสเตอร์ (ครูอาลบาสเตอร์) ชาวอังกฤษ เป็นผู้อำนวยการออกลอตเตอรี่ โดยอ้างอิงรูปแบบการออกสลากตามแบบยุโรป

จำนวนและราคา: พิมพ์ออกมาทั้งหมด 20,000 ฉบับ จำหน่ายในราคาฉบับละ 1 ตำลึง (4 บาท)

ลักษณะตัวเลข: มีตัวเลขเพียง 4 หลักผลการออกรางวัลในครั้งนั้น

มีเพียง 3 รางวัลหลัก ได้แก่

รางวัลที่ 1: ออกหมายเลข 1672 (ได้รับเงินรางวัล 100 ชั่ง หรือประมาณ 8,000 บาท)

รางวัลที่ 2: ออกหมายเลข 1425 (ได้รับเงินรางวัล 50 ชั่ง หรือประมาณ 4,000 บาท)

รางวัลที่ 3: ออกหมายเลข 3662 (ได้รับเงินรางวัล 25 ชั่ง หรือประมาณ 2,000 บาท)

ในรัชสมัยรัชกาลที่ 5 มีการออกลอตเตอรี่เพียงครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น ก่อนจะมีการออกอีกครั้งในโอกาสพิเศษช่วงรัชกาลที่ 6 และถูกจัดตั้งเป็นระบบประจำโดยสำนักงานสลากกินแบ่งรัฐบาลใน พ.ศ. 2482