ไม่เห็นโลงศพ...ย่อมไปผิดศาลา

คนไทยคุ้นกับประโยคหนึ่งดี

"ไม่เห็นโลงศพ ไม่หลั่งน้ำตา"

หมายถึง...

หลายคนจะไม่ยอมเปลี่ยน

จนกว่าจะเจอกับผลลัพธ์ที่เจ็บปวดด้วยตัวเอง

แต่พักหลัง

เรากลับนึกถึงอีกประโยคหนึ่งขึ้นมา

ประโยคที่ไม่มีอยู่ในตำรา

"ไม่เห็นโลงศพ... ย่อมไปผิดศาลา"

ชีวิตคนเราไม่ได้เดินพลาด

เพราะความดื้อเสมอไป

หลายครั้ง...เราแค่เดินไปผิดที่

เพราะเชื่อคนผิด 

ฟังข้อมูลผิด หรือมองป้ายผิด

เคยไหม...

เห็นคนจำนวนมากเดินไปทางเดียวกัน

ก็เลยเดินตาม

โดยไม่เคยเงยหน้าดูว่าปลายทางคือที่ไหน

เคยไหม...

ได้ยินใครสักคนพูดด้วยความมั่นใจ

ก็เผลอคิดว่า เขาต้องรู้มากกว่าเรา

ทั้งที่ความมั่นใจกับความถูกต้อง

เป็นคนละเรื่องกัน

บางครั้ง...เราไม่ได้หลงทาง

เราแค่เดินตามเสียงที่ดังที่สุด

จนลืมฟังเสียงของเหตุผล

น่าแปลกดี...เวลามีงานศพ

ต่อให้ไม่รู้จักผู้เสียชีวิต

เราก็ยังมองหา "ศาลา" ก่อนเสมอ

เพราะรู้ว่าถ้าเข้าผิดศาลา

ทุกอย่างที่ทำต่อจากนั้น...ก็ผิดไปหมด

ยกมือไหว้ผิดคน...นั่งผิดงาน...พูดผิดเรื่อง และคงรู้สึกเขิน ทั้งที่จะตั้งใจมาดีแค่ไหนก็ตาม

ชีวิตก็คล้ายกัน

ก่อนจะทุ่มเท ... ก่อนจะเชื่อ

ก่อนจะฝากอนาคตไว้กับอะไรสักอย่าง

บางที...สิ่งที่ควรมองหา

อาจไม่ใช่โลงศพ แต่คือศาลา

ควรดูให้แน่ใจว่า

เรากำลังเดินไปถูกที่หรือเปล่า

หลายคนเสียเงิน

เพราะไว้ใจคนผิด

หลายคนเสียเวลา

เพราะเลือกทางผิด

หลายคนเสียความสัมพันธ์

เพราะเชื่อคำพูด

โดยไม่เคยมองการกระทำ

สุดท้าย...กว่าจะรู้ตัว

ก็เดินมาไกลเกินกว่าจะหันกลับ

ทั้งที่ต้นทาง...มีคนเตือนไว้แล้ว

โลกทุกวันนี้...

เต็มไปด้วยคนชี้ทาง

เต็มไปด้วยคนให้คำแนะนำ

เต็มไปด้วยคนบอกว่า

"เชื่อฉันสิ"

แต่กลับมีคนไม่มาก

ที่บอกให้เรา

ลองคิดด้วยตัวเอง

ฉันไม่ได้กลัวการเดินผิด

เพราะทุกคน

ต่างเคยเดินผิดกันทั้งนั้น

สิ่งที่น่ากลัวกว่า

คือการไม่เคยเงยหน้ามองป้าย

แล้วปล่อยให้คนอื่น

เลือกเส้นทางแทนชีวิตเรา

"ไม่เห็นโลงศพ ไม่หลั่งน้ำตา"

อาจเป็นคำเตือน

สำหรับคนที่ไม่ยอมเรียนรู้

จากผลของการกระทำ

แต่...

"ไม่เห็นโลงศพ ย่อมไปผิดศาลา"

คือคำเตือน

สำหรับคนที่กำลังจะเริ่มต้น

ให้ใช้เวลาสักนิด

มองป้ายให้ชัด

ตั้งคำถามให้พอ

และเลือกทาง

ด้วยสติของตัวเอง

เพราะเมื่อเดินถูกศาลา

ต่อให้เส้นทางไกลแค่ไหน

อย่างน้อย...เราก็รู้ว่า

กำลังมุ่งหน้าไปยังที่ที่ควรไป