เปิดแชตเก่า...แล้วรู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วเหมือนกันนะ

เมื่อคืนกำลังหาเลขพัสดุ

เลยเลื่อนหาแชตเก่า

หาไปหามา ดันหยุดอยู่ที่บทสนทนาเมื่อหลายปีก่อน

อ่านแล้วเผลอยิ้ม

ตอนนั้นเราคุยกันทุกวันจริง ๆ

ส่งสติกเกอร์หากันตั้งแต่เช้า

เล่าเรื่องงาน

บ่นเรื่องรถติด

ส่งรูปข้าวเที่ยง

ก่อนนอนก็ยังมีประโยคเดิม

"ถึงบ้านแล้ว"

"ฝันดี"

ตอนนั้นไม่เคยคิดเลยว่า...

ข้อความธรรมดาแค่นี้ 

จะกลายเป็นความทรงจำ

เลื่อนลงมาอีกหน่อย

มีรูปที่เคยส่งให้กัน

มีมุกที่เคยขำจนน้ำตาไหล

มีแพลนเที่ยว...แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ไป

มีร้านอาหารที่เคยบอกว่าจะหาเวลาไปด้วยกัน

ทุกอย่างยังอยู่ครบ

มีแค่คนในบทสนทนา...

ที่ไปใช้ชีวิตต่อในเส้นทางของตัวเอง

แปลกดีนะ...

เมื่อก่อนเคยคิดว่า ความทรงจำต้องอยู่ในอัลบั้มรูป

พอโตขึ้นกลับรู้สึกว่า...

แชตเก่านี่แหละ เป็นเหมือนไทม์แคปซูล

เปิดเมื่อไรก็พาเรากลับไปอยู่ในวันนั้นได้ทันที

กลับไปเห็นตัวเองในเวอร์ชันที่หัวเราะง่ายกว่าเดิม

กลับไปเห็นคนที่เคยสำคัญกับชีวิต

กลับไปเห็นความฝันที่เคยคุยกันไว้

แล้วก็กลับมาปัจจุบัน

พร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ

ไม่ได้รู้สึกเสียดาย

ไม่ได้อยากย้อนเวลา

แค่ดีใจที่ครั้งหนึ่ง เราเคยมีช่วงเวลาที่สวยงามแบบนั้น

พอปิดแชต

ก็วางมือถือไว้ข้างตัว

อยู่ ๆ ก็มีชื่อคนหนึ่งลอยขึ้นมาในหัว

คนที่ไม่ได้คุยกันนานมากแล้ว

ลังเลอยู่พักใหญ่

สุดท้ายก็กดส่งข้อความไปสั้น ๆ

"เป็นยังไงบ้าง"

ซึ่งไม่ได้คาดหวังว่าจะได้รับคำตอบแบบไหน

แค่รู้สึกว่า...

ความคิดถึง ถ้าได้ส่งออกไปบ้าง ก็น่าจะดี

แล้วคุณล่ะ...

เคยเปิดแชตเก่า แล้วยิ้มอยู่คนเดียวไหม?