ทำไมถึงยังยิ้มได้ ในวันที่ไม่ได้มีความสุขเลย

    วันหนึ่งฉันนั่งคุยอยู่กับกลุ่มเพื่อน หัวข้อเยอะแยะมากมายที่เราคุยกัน แต่ส่วนใหญเราคุยเรื่องตลกขำขันกัน พอจะเข้าเรื่องเศร้าหรือพูดถึงเรื่องที่จะทำให้บรรยากาศเปลี่ยนก็ต้องมีใครคนใดคนหนึ่งเปลี่ยนให้มันตลก เป็นความสามารถพิเศษที่เรายอมตลกเพื่อรักษาบรรยากาศที่ดีเอาไว้ ทำไมเราถึงยอมทำแบบนั้น...

ความห่วงใย ความใส่ใจ เมื่อเราเริ่มรู้สึกสนิทหรือรักใครสักคนเราเองก็คงไม่ยอมถ้าคนคนนั้นจะเศร้าหรือทุกข์ใจ เราจะทำทุกทางเพื่อให้เขาหลุดพ้นจากตรงนั้นให้ได้ แม้จะแลกกับความสุขของเราก็ตาม บางครั้งตอนที่เราอยู่คนเดียว เรารู้สึกเศร้า เหงาและโดดเดียว แต่พอได้ไปเจอกับคนรู้ใจหรือเพื่อนสนิทเรื่องพวกนี้กับหายไปทันตา ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เราแทบเป็นแทบตายกับมัน เราจำเป็นมากๆเลยนะที่จะหาใครสักคนคนที่พิเศษสำหรับเรา คนที่ทำให้เรายิ้มได้ในวันที่ไม่อยากยิ้ม เขาจะเป็นเหมือนกุญแจไขประตูพาเราออกจากความทุกข์ทนนี้ เขาไม่ได้มีพลังวิเศษหรือมีวิชาอาคม มีแค่ความเชื่อใจที่มอบให้กัน คนแบบนี้ไม่จำเป็นต้องมีมากหรือมีเป็นสิบๆคนเลย มีแค่คนเดียวก็พอหรือถ้าคุณยังหาไม่ได้ คุณก็เป็นคนคนนั้นเองซะสิ เป็นคนที่จะอยู่ข้างตัวคุณ ค่อยให้กำลังใจในวันที่คุณท้อ เป็นคนที่จะไม่มีวันหักหลังคุณ คุณสามารถเป็นได้ด้วยตัวคนเดียว 

ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน แฟน ครอบครัว พี่น้อง คนที่แอบชอบ ล้วนถูกลิขิตให้เข้ามาเป็นคนพิเศษในชีวิตเรา ในบางครั้งเราก็ชอบมองข้างเรื่องเล็กๆน้อยๆพวกนี้ไป คนใกล้ตัวเรานี่แหละสำคัญที่สุด ถ้าเรามองเห็นความสำคัญของกันและกัน เอาใจใส่ ทะนุถนอมกันและกันไว้ เราก็จะกลายเป็นคนที่ทำให้ยิ้มได้ในวันที่ไม่อยากยิ้ม แล้วในตอนนี้คุณหาหรือสามารถเป็นคนคนนั้นได้หรือยัง...ขอให้โชคดี