นิทานธรรมะ: ต้นไม้ไม่เคยโกรธ

ในป่าไม้ใหญ่ มีต้นไม้ใหญ่แก่แก่ยืนยงมาหลายร้อยปี คนป่ามักมาพักผ่อนใต้ร่มเงา มาเก็บผลไม้ และบางครั้งก็โยนก้อนหิน ตัดกิ่ง หรือขูดเปลือกมัน

แต่ต้นไม้ไม่เคยโกรธเลย
เมื่อมีคนโยนหินมา มันไม่โยนหินกลับ แต่ให้ร่มเงาเย็นสบายแก่คนนั้น
เมื่อมีคนตัดกิ่ง มันไม่ร้องไห้ แต่ผลิตยางเพื่อรักษาแผล แล้วงอกกิ่งใหม่อีกครั้ง
เมื่อมีคนเก็บผลไม้ มันไม่หวง แต่ให้ผลหวานที่สุดแก่ผู้ที่มาหา

วันหนึ่ง มีหนุ่มคนหนึ่งเดินผ่าน เห็นเหตุการณ์นั้นจึงถามว่า
"ทำไมเจ้าถึงไม่โกรธคนที่ทำร้ายเจ้าเลยล่ะ?"

ต้นไม้ตอบด้วยเสียงอ่อนเย็นว่า
"การทำร้ายผู้อื่น ก็เหมือนโยนฝุ่นลงฟ้า สุดท้ายฝุ่นก็จะตกลงมาที่ตัวเราเอง
การให้ดี แม้แก่คนไม่ดี ก็เหมือนดอกไม้ ที่ไม่เคยเลือกว่าใครจะมาดมกลิ่น มันก็ส่งกลิ่นหอมให้ทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน
ใจที่กว้างพอ จะไม่มีที่ว่างสำหรับความโกรธ เพราะเต็มไปด้วยความเมตตาแล้ว"

บทธรรมะที่ได้

1. ความโกรธ เป็นไฟเผาไหม้ตัวเราเองก่อนใคร การเก็บโกรธก็เหมือนเอาถ่านร้อนถือไว้ในมือ เพื่อจะโยนให้คนอื่น แต่คนที่ร้อนก่อนคือตัวเรา
​
2. ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว ไม่ใช่เพื่อให้คนอื่นเห็น แต่เพื่อรักษาความดีในใจของเราเอง
​
3. ใจกว้างคือที่พักพิงที่ดีที่สุด เมื่อเราไม่ยึดติดกับความเจ็บปวดจากคำพูดหรือการกระทำของคนอื่น เราจะมีความสุขได้ง่ายขึ้น