รู้หรือไม่ “ไก่ผัดขิง” มีอีกชื่อว่า “เกาเหลาบูด”?

        หลายคนคุ้นเคยกับ "ไก่ผัดขิง" ในฐานะเมนูอาหารจานโปรดที่มีรสชาติเป็นเอกลักษณ์ แต่ทราบหรือไม่ว่าในตำรับอาหารโบราณอย่าง "แม่ครัวหัวป่าก์" ได้เรียกเมนูนี้ด้วยชื่อที่แปลกหูอย่าง "เกาเหลาบูด" ซึ่งแม้จะไม่มีที่มาแน่ชัดว่าชื่อนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร แต่ก็นับเป็นเกร็ดความรู้ที่น่าสนใจเกี่ยวกับวิวัฒนาการทางภาษาและวัฒนธรรมอาหารไทย

ที่มาของชื่อเกาเหลาบูด

        ตำรับแม่ครัวหัวป่าก์ระบุว่าไก่ผัดขิงดั้งเดิมประกอบด้วยเนื้อไก่ เครื่องในไก่ เนื้อหมู และเห็ดหูหนู ผัดรวมกับขิงและเครื่องปรุงรสที่มีจุดเด่นคือรสจืดเค็มแต่ต้องมีรสเปรี้ยวนำ ซึ่งสันนิษฐานว่าการเรียกชื่อ "เกาเหลา" อาจมาจากวิธีทำที่เป็นการนำเครื่องปรุงมาผัดรวมกันคล้ายกับ "เกาเหลาผัด" ในสมัยก่อนที่นำเครื่องก๋วยเตี๋ยวมาผัดแทนการต้ม ส่วนคำว่า "บูด" นั้นคาดว่าเป็นเพราะรสชาติที่เน้นความเปรี้ยวนำ จนอาจทำให้คนสมัยนั้นเปรียบเปรยจนติดปากว่าเกาเหลาบูดนั่นเอง

เหตุผลที่ชื่อไก่ผัดขิงได้รับความนิยมมากกว่า

        แม้เมนูนี้จะมีชื่อเรียกในอดีต แต่ชื่อ "เกาเหลาบูด" กลับไม่ได้รับความนิยมและค่อยๆ เลือนหายไปจากความทรงจำ สันนิษฐานว่าสาเหตุหลักมาจากคำว่า "บูด" ในชื่อเมนูซึ่งให้ความรู้สึกไม่น่ารับประทาน ต่างจากชื่อ "ไก่ผัดขิง" ที่สื่อถึงวัตถุดิบหลักและวิธีการปรุงอย่างตรงไปตรงมาและน่าทานกว่า ทำให้ชื่อดังกล่าวได้รับการส่งต่อและเป็นที่รู้จักมาจนถึงปัจจุบัน

        โดยสรุปแล้ว การเรียกไก่ผัดขิงว่าเกาเหลาบูดถือเป็นสีสันทางประวัติศาสตร์อาหารที่สะท้อนถึงวิถีการตั้งชื่อเมนูในอดีต แม้ที่มาของชื่อจะยังเป็นปริศนาและไม่ปรากฏหลักฐานอธิบายไว้อย่างชัดเจน แต่การเปลี่ยนมาใช้ชื่อไก่ผัดขิงก็เป็นสิ่งที่เหมาะสมแล้วในแง่ของภาพลักษณ์อาหารที่ชวนรับประทานและชัดเจนกว่าในยุคปัจจุบัน