เรื่องของปลาใหญ่ ผู้ทระนงกับฝูงปลาเล็กผู้ทรงปัญญา

​ณ มหาสมุทรอันกว้างใหญ่ เป็นที่อยู่อาศัยของ "พญาปลาอานนท์" ปลาตัวใหญ่ยักษ์ที่มีพละกำลังมหาศาล มีครีบและหางที่เพียงแค่ขยับเบา ๆ ก็เกิดเป็นคลื่นยักษ์ พญาปลาอานนท์ทะนงตนในความยิ่งใหญ่ คิดว่าตนเองเป็นเจ้าแห่งท้องทะเล ไม่มีใครสามารถทำอันตรายได้ มักจะเที่ยวไล่ข่มเหงและกินปลาเล็กปลาน้อยเป็นอาหารอยู่เสมอ

​วันหนึ่ง ฝูงปลาเล็กปลาน้อยที่รอดชีวิตจากการถูกไล่ล่า ได้มารวมตัวกันด้วยความเดือดร้อน ปลาเล็กตัวหนึ่งเอ่ยขึ้นว่า

​"หากพวกเรายังต่างคนต่างหนีแบบนี้ สักวันพวกเราคงกลายเป็นอาหารของพญาปลาจนหมดสิ้น แม้เราจะตัวเล็ก แต่หากเราใช้สติปัญญาและความสามัคคี เราอาจจะรอดพ้นจากภัยนี้ได้"

​ปลาเล็กทั้งหลายจึงร่วมกันวางแผน เพื่อเอาชนะความใหญ่โตของพญาปลาอานนท์

​วันต่อมา พญาปลาอานนท์ว่ายน้ำเข้ามาหวังจะจับฝูงปลาเล็กกินตามเคย แทนที่ฝูงปลาเล็กจะว่ายหนีไปคนละทิศละทางเหมือนทุกครั้ง พวกมันกลับรวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อนขนาดใหญ่ แล้วใช้วิธี "แตกตัวแล้วล้อมโจมตี"

• ​ปลาเล็กกลุ่มที่หนึ่ง ว่ายไปล่ออยู่ข้างหน้า พญาปลาเห็นดังนั้นก็อ้าปากกว้างหวังจะฮุบกลืนด้วยความประมาท
• ​ปลาเล็กกลุ่มที่สองและสาม อาศัยความเล็กรวดเร็ว ว่ายอ้อมไปทางด้านหลังและข้างลำตัว แล้วระดมกันเข้าไปตอดฮุบที่ตา เหงือก และครีบของพญาปลาพร้อม ๆ กัน

​พญาปลาอานนท์ที่มีร่างกายใหญ่โตอุ้ยอ่าย ไม่สามารถแว้งกัดหรือทำลายปลาเล็กที่รุมล้อมอยู่รอบตัวได้หมด ความใหญ่โตกลับกลายเป็นอุปสรรคในการหลบหลีก เมื่อถูกปลาเล็กนับพันนับหมื่นรุมตอดสะกิดบ่อยเข้า พญาปาก็เริ่มเจ็บปวดและตื่นตระหนก พยายามสะบัดหางและว่ายหนี แต่ยิ่งขยับขยื้อนก็ยิ่งสูญเสียพลังงาน

​ในที่สุด พญาปลาผู้โง่เขลาและทระนงตนก็หมดแรง จมลงสู่ก้นมหาสมุทรและกลายเป็นอาหารของฝูงปลาเล็ก ๆ เหล่านั้นในที่สุด

​💡 คติธรรมจากนิทานเรื่องนี้

​นิทานเรื่องนี้ให้ข้อคิดเตือนใจในทางธรรมหลายประการ:

• ​ความประมาทเป็นหนทางแห่งความตาย: พญาปลาคิดว่าตนเองตัวใหญ่และแข็งแกร่งที่สุด จึงประมาทลุ่มหลงในอำนาจ ไม่คิดว่าสิ่งเล็ก ๆ จะทำอันตรายตนได้ เปรียบเหมือนคนที่ชะล่าใจในชีวิต คิดว่าตนเองมั่งมีหรือมีอำนาจ แล้วละเลยการสร้างบุญกุศลหรือทำความดี
• ​อานุภาพแห่งความสามัคคี: ปลาน้อยเพียงตัวเดียวไม่อาจสู้ปลาใหญ่ได้ แต่เมื่อมีความพร้อมเพรียงและร่วมมือกัน (สามัคคี) ก็สามารถฟันฝ่าอุปสรรคและเอาชนะภัยใหญ่หลวงได้ ดังพุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า "สุขา สังฆัสสะ สามัคคี" (ความสามัคคีของหมู่คณะ นำความสุขมาให้)
• ​ปัญญาเหนือกว่ากำลัง: การใช้กำลังเพียงอย่างเดียวโดยขาดสติปัญญา ย่อมปราชัยให้กับผู้ที่รู้จักใช้ปัญญาในการแก้ไขปัญหา