นั่งรถไฟในต่างแดน ผ่านบ้านเมือง ความแตกต่างที่เหมือนในบ้านเรา แต่ไม่ใช่กลางทุ่งนาแต่มันคือป่าคอนกรีต (ญี่ปุ่น)

การเดินทางเร็วกว่าการเดินคือการนั่ง  เรียงรายเป็นให้เห็นเสมอเหมือน

ทางรถไฟที่ไม่ว่ากี่ปีกี่รอบจะผ่านไป  ความทรงจำระหว่างทางมองให้ใจเหมือนจริง

เส้นทางที่เห็นรอบด้านด้วยบ้านเส้นทางที่เดินเผชิญไป อย่างไม่ห่างไกลจากสายตา

     วันนี้จะมาเล่าในส่วนของการเดินทางในประเทศญี่ปุ่นที่หลายต่อหลายคนนั้น ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าสีสันแห่งความเจริญ ที่ไม่ว่าจะเดินทางท่องเที่ยวในครั้งไหนมีแต่ความประทับใจทั้งหมดเส้นทางที่เดินทางไปแต่ละครั้งแต่ก่อนนั้นหากว่าบ้านเรานั้นจะบอกว่าการที่เรานั้นเดินทางในรถไฟนั้นจะยากลำบาก  แต่หากว่าเป็นที่นี่แล้ว คนส่วนใหญ่จะเรียกว่านิยมที่จะเดินทางในส่วนของรถไฟมากกว่าอย่างอื่นเพราะว่าสะดวกและประหยัดเวลา 

   เส้นทางของรางรถไฟที่หากว่าเทียบกับบ้านเรานั้นอาจจะมีในส่วนของเหล็กที่มีความหนามากกว่าหากว่าบ้านเรานั้นเหมือนเส้นจะเหล็กนั้นจะเก่า และบาง ส่วนของแผ่นที่อยู่ด้านล่างนั้นจะค่อนข้างที่จะน้อยกว่า แต่ในส่วนของเรื่องทางรถไฟนั้นอยู่ที่ผู้รับเหมา เพียงการสังเกตเท่านั้น  ขอบถนนจะค่อนข้างแน่หนา มีสัญลักษณ์ในการที่จะช่วยกันลื่น ตามระยะความไกลใกล้กับการสัมผัสในส่วนของรถไฟ  มีจุดวางเป็นระยะ ส่วนเมื่อเดินเข้าใกล้ไปจะมีลักษณะยาวคล้ายส่วนของตีนตุ๊กแก ที่หลากหลาย หากว่าเรานั้นสัมผัสในส่วนของการเดินเท้าจะมีความมั่นใจมากในการที่จะเดินทางหรือการเดินขึ้นรถ

   การเดินทางผ่านในส่วนของหมู่บ้านตัดหมู่บ้านเข้าไป  มองไปแล้วไม่ได้สร้างในส่วนของความเดือดร้อนของเสียงน๊อตทุกอย่างมีความคงสภาพมากไม่มีเก่าและหม่นตามกาลเวลาหินทุกก้อนเส้นทางในทุกเส้นทาง ยังคงความงามที่หลากหลาย

    สีสันของดินที่สร้างในส่วนของสีและความแตกต่าง เรายังจะมองเห็นในส่วนของการให้ความสำคัญของทุกส่วน เส้นต่างๆ ยังคงมองเห็น ความทรงจำที่ไม่ว่าเรานั้นจะเดินทางไปไหนยังคงคุณค่าในมุมมอง การบริการจัดการบ้านเมืองค่อนข้างที่จะมีความรอบคอบอย่างหลากหลาย หัวใจของกันและกันจะมีความแตกต่างที่ยังคงในส่วนของคุณค่าที่มากกกว่า 

   หากว่าเรานั้นจะมองเราเองจะมองว่าสิ่งที่แตกต่างคือในส่วนของภาษาในการที่จะสื่อสารในการเดินทางที่หลากหลาย ระยะทางของเส้นทางรถไฟนั้นมีความตรงไม่ได้คดเคี้ยวเหมือนบ้าน หากว่าเรานั้นลองนึกดูนั่นคือเส้นทางที่เรานั้นจะไปยังจุดหมาย 

   ภาษาที่สามารถที่จะใช้ในส่วนของทั่วโลกนั้นคือเส้นทางที่เรานั้นเรียกว่า ภาษาที่เป็นภาษาทางการคือภาษาอังกฤษ ภาษาที่ไม่ว่าจะในส่วนของที่ไหนจะต้องมีกำกับเสมอ หากการที่เรานั้นจะมองข้าม สิ่งที่มีค่าเรานั้นเรียกเสมอคือส่วนที่ส่งสัญญาณ  สีสันที่แตกต่างจะยั่งยืน บางครั้งเราเองจะสื่อสารอย่างไม่มีวัน

   เส้นทางของเรานั้นแตกต่างกัน บางครั้งคนหลายคนนั้นเลือกที่จะเดินในเส้นทางเดียวกัน แต่เมื่อความคิดต่างกัน การเดินทางก็จะแตกต่าง แตกแยกหรือว่าเปลี่ยนเส้นทางแล้วแต่สถานการณ์ที่หลากหลายในส่วนของมุมเมือง

    ทุกครั้งของการเดินทางนั้นเราจะมีการวางแผนหรือว่าที่เรานั้นเรียกว่าแผนสำรองเสมอ เพราะว่าหากว่าเดินทางไปแล้วไม่สามารถที่จะเดินทางต่อได้จะต้องคิดและเดินทางต่อในส่วนของเส้นทางที่มีความเหมาะสมเสมอ  ในส่วนของมุมมองก็เหมือนกัน ย่อมมีความแตกต่างที่ยากจะคิดแก้ไขได้  ลองเปลี่ยนมุมมองและเปลี่ยนความคิดแล้วเราจะไม่ยึดติดกับสิ่งเดิมๆ ที่ไร้การควบคุม