มูฟออนเป็นวงกลม... ทำไมผ่านมาหลายปี แต่ “แฟนเก่า” ยังนั่งกินที่ในใจเราอยู่เลย?

เคยเป็นไหมครับ? ปากบอกเพื่อนว่า *“โอ๊ย มูฟออนนานแล้วเหอะ”* แต่พอเดินผ่านร้านโชห่วยแถวบ้านแล้วได้กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มยี่ห้อที่เขาเคยใช้ หรือบังเอิญได้ยินเพลงฮิตเมื่อ 3 ปีก่อนเปิดขึ้นมาในคาเฟ่ ใจมันกลับสั่นวูบเหมือนเพิ่งโดนบอกเลิกเมื่อห้านาทีที่แล้ว ทั้งที่ความจริง... เรื่องมันผ่านมา 3 ปี 5 ปี หรือบางคนเกือบสิบปีแล้วด้วยซ้ำ!
คนรอบข้างมักจะบอกว่า *“เวลาจะช่วยเยียวยาทุกสิ่ง”* แต่สำหรับบางคน เวลากลายเป็นแค่ตัวเลขที่วิ่งไปข้างหน้า ส่วนหัวใจยังติดแหง็กอยู่ที่เดิม คำถามยอดฮิตของคนสายบลู (Blue) ที่ชอบแอบตั้งกระทู้ถามตัวเองตอนตีสองก็คือ **“ทำไมเราถึงลืมแฟนเก่าไม่ได้สักทีวะ?”** ทั้งที่เขาก็ไปมีแฟนใหม่ แต่งงาน มีลูก หรือมูฟออนไปถึงดาวอังคารแล้ว วันนี้เรามาแกะรอยความรู้สึกนี้กันแบบตรง ๆ ไม่อ้อมค้อมดีกว่า
เราไม่ได้คิดถึง “เขา” แต่เราคิดถึง “ตัวเองในตอนนั้น”**
อันนี้เรื่องจริงที่หลายคนไม่ยอมรับครับ บางทีคนที่เราลืมไม่ได้ อาจไม่ใช่ตัวตนปัจจุบันของเขา (ซึ่งตอนนี้เขาอาจจะกลายเป็นคนแปลกหน้าที่เราไม่รู้จักแล้วก็ได้) แต่เราคิดถึงตัวเองในเวอร์ชันที่มีความสุขที่สุด คิดถึงตอนที่ตัวเองหัวเราะได้กว้างที่สุด คิดถึงความทรงจำดี ๆ ที่เคยเกิดขึ้นรอบตัว การลืมแฟนเก่าไม่ได้ บางครั้งมันคือการที่เราคิดถึงช่วงเวลาที่ชีวิตเราเคย ‘สมบูรณ์แบบ’ โดยมีเขาเป็นตัวละครหลักในนั้น

 ความทรงจำมันดันเลือกจำแต่ “ช็อตสวยงาม
สมองมนุษย์เรานี่มันกวนประสาทอย่างหนึ่งนะ เวลาเลิกกันใหม่ ๆ เราจะจำคำด่า จำความเจ็บปวด จำตอนที่ร้องไห้จนตาบวมได้ดี แต่พอเวลาผ่านไปหลายปี สมองดันทำหน้าที่เป็นสถาปนิก รีโนเวทความทรงจำเฉย! มันค่อย ๆ ลบพาร์ทที่ทะเลาะกันออกไป แล้วเหลือไว้แต่พาร์ทโรแมนติก ตอนที่เขาเดินกางร่มให้ ตอนที่เขาซับน้ำตาให้ หรือตอนที่นอนดูซีรีส์ด้วยกัน พอเปิดคลังความทรงจำมาเจอแต่เรื่องดี ๆ มันก็ไม่แปลกหรอกที่เราจะรู้สึกว่า *“เฮ้อ... คงไม่มีใครดีเท่าเขาอีกแล้วล่ะ”* (ทั้งที่จริง ๆ ตอนคบกันเหนื่อยแทบตาย)
**เรื่องมันจบ... แต่ใจเรายัง “คาใจ”**
มีทฤษฎีจิตวิทยาหนึ่งที่บอกว่า มนุษย์เราจะจำเรื่องที่ ‘ยังทำไม่สำเร็จ’ ได้ดีกว่าเรื่องที่จบลงอย่างสมบูรณ์แล้ว ความรักก็เหมือนกัน ถ้าคู่ไหนที่เลิกกันแบบงง ๆ โดนเทกลางอากาศ หรือแยกย้ายกันไปด้วยเหตุผลที่ฝืนใจ ความรู้สึกมันจะเหมือนหนังสือที่อ่านยังไม่จบแล้วโดนคนมาฉีกหน้าสุดท้ายทิ้งไป ความค้างคาใจนี่แหละที่เป็นเชื้อเพลิงชั้นดีทำให้เราเผลอคิดว่า *“ถ้าวันนั้นเราไม่ทำแบบนี้ ตอนนี้เราจะเป็นยังไงนะ?”* ลูปความคิดนี้แหละที่ขังเราไว้ไม่ให้ไปไหน
**มุมคิดจากคนที่เคยติดอยู่ในลูปแฟนเก่า**
การลืมใครสักคนไม่ได้ ไม่ใช่เรื่องผิด และไม่ได้แปลว่าคุณเป็นคนอ่อนแอนะครับ แต่มันแปลว่าคุณเคย ‘รัก’ และใช้ใจขับเคลื่อนความสัมพันธ์นั้นจริง ๆ แต่อยากให้ลองคิดมุมนี้ดูนิดหนึ่ง... การที่เราเก็บเขาไว้ในใจเหมือนวัตถุโบราณที่ห้ามใครแตะ มันกำลังทำให้เราพลาดโอกาสที่จะเจอความรักดี ๆ ในปัจจุบันหรือเปล่า?
เราไม่จำเป็นต้องลบเขาออกจากสมองหรอกครับ เพราะฝืนไปก็ทำไม่ได้ (ยกเว้นจะหัวกระแทกพื้นจนความจำเสื่อม) แต่สิ่งที่เราทำได้คือเปลี่ยนสถานะของเขา จาก **“คนที่เราเฝ้ารอ”** ให้กลายเป็นแค่ **“หนังสือเล่มเก่าที่เคยอ่านสนุก”** ขอบคุณที่เคยเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต แล้ววางมันไว้บนหิ้ง ปัดฝุ่นบ้างเวลาคิดถึง แต่ไม่ต้องหยิบมาเปิดอ่านเพื่อร้องไห้อีกแล้ว
**แล้วเพื่อน ๆ ชาว Postjung ล่ะครับ? มีใครที่แยกย้ายกับแฟนเก่ามาหลายปีแล้ว แต่ยังรู้สึกเหมือนเขาเพิ่งเดินออกไปเมื่อวานบ้างไหม? อะไรคือกาวที่ทำให้คุณยังติดอยู่กับคน ๆ นั้น หรือใครมีวิธีเด็ด ๆ ที่ช่วยให้หลุดออกจากวงกลมนี้ได้สำเร็จ มาคอมเมนต์แชร์กันหน่อยครับ เผื่อคอมเมนต์ของคุณจะช่วยดึงคนที่กำลังร้องไห้อยู่ตอนนี้นะครับ!**