ภาพคือตำนาน ที่ไม่มีวันได้ร้บการเกิดใหม่อีกเลยแม้แต่ครั้งเดียว ศิลปินแห่งครูเพลงกู่เจิงในต่างแดน

หากเรื่องราวของเรานั้นมีเสียงดนตรี มากมายกว่าที่ได้เห็นและสื่อสาร 

ความรักจะสร้างความสุขอันทรงคุณค่าในตำนาน หว่านสิ่งที่คุ้นชินในเรื่องราว

พอมาถึงในส่วนของสีสันที่แตกต่าง มากกว่าที่สรรสร้างและส่งเสริม 

ในความรักที่คนเรานั้นต่อเติม ให้เหมือนเดิมเหมือนที่สร้างทางประคอง

   ไม่มีใครสามารถที่จะบอกเราได้ว่า กี่เดือน กี่วัน กี่ปี หรือว่ากี่เรื่องราวที่เรานั้นได้เจอ แต่เมื่อวันหนึ่งที่ทุกอย่างนั้นเสนอหรือว่าส่งสารมาเราเองจะคงเดินหน้า เพื่อที่จะดำรงหรือว่าให้สิ่งที่งดงามนั้นคงอยู่ หลายครั้งในส่วนของหลายเส้นทางจะพยายามเดินไป อาจจะเป็นเพราะว่าเรานั้นมีบุญหรือว่ามีการทำสิ่งที่น่าดูนั้นร่วมกันมา เรานั้นจึงได้มาเจอกันในส่วนของดินแเดนต่างๆ  

   ครั้งหนึ่งนั้นเราเองเคยได้พบและสัมผัสกับศิลปินที่มีความรอบรู้ทางด้านเครื่องดินตรีประจำชาติซึ่งถือว่าไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีนั้นก็ยังคงยากมากที่จะเข้าใจหรือว่าเรียนรู้ หลายครั้งเราเองยังคิดว่าเป็นไปได้หรือว่าหากว่าเรานั้นอยู่กันคนละที่ แต่ว่าครั้งหนึ่งเรานั้นได้มาเจอและได้มาเล่นด้วยกัน ถ่ายภาพด้วยกัน 

   วันเวลาผ่านไปมากกว่าห้าปี  ข่าวคราวที่ยังคงหลงเหลืออยู่คือสิ่งที่เรานั้นไม่คาดคิด คือเขานั้นหายไปจากเรานั้นอย่างน่าใจหาย ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งเขานั้นจะหายไป เหลือไว้เพียงเสียงดนตรีที่ไพเราะ ที่ไม่ว่าใครนั้นจะบรรเลงไม่มีความสุขเลยเท่ากับการที่เรานั้นฟังเสียงของใคร   

   สีสันวันใหม่ เส้นทางที่เรานั้นเดินไปข้างหน้า หวังว่าสักวันหนึ่งนั้นอาจจะได้ฟังเสียงบรรเลงที่แตกต่าง สถานที่ที่เรานั้นได้เจอกัน อาจจะแตกต่างหากว่าเรานั้นไปยืนอีกครั้งหนึ่ง ไม่มีสีสันไม่มีความแตกต่างที่มากกว่าความร่วมมือ 

   ศิลปินหลายท่านที่มีความสามารถในการเล่นดนตรี เมื่อระยะเวลาหนึ่งผ่านไป  เวลาหรือว่าสิ่งที่มีค่านั้นจะเหลือเพียงความทรงจำ เสียงบรรเลงจะยังคงคุณค่า ของคนที่ให้ค่ามากกว่าคนที่ตั้งใจมอง มองอย่างมีความสุข สีสันแห่งวันใหม่ วันเวลาผ่านไป ใจจริงงดงามยิ่งกว่าวันที่เรานั้นตั้งใจ  

   ภาพแห่งความทรงจำไหนจะมีค่ามากกว่าความสุขที่สมควรจะให้การคาระวะ