นิทานโกแดง แรงน้อย ตอน "สีสันที่แปลกตา"

นิทานโกแดง แรงน้อย ตอน "สีสันที่แปลกตา"

 

เช้าวันหนึ่ง มีเศรษฐีเจ้าของร้านขายสีทาบ้านและอาคาร นำสีจำนวนมากมาถวายวัดใกล้บ้านของโกแดง

 

หลวงตามองกองถังสีด้วยความดีใจ แต่ก็อดถอนหายใจ ไม่ได้

 

"สีมีแล้ว...แต่จะเอาเงินที่ไหนมาจ้างช่างมาทาสีวัดล่ะ"

 

โกแดงที่กำลังกวาดลานวัดอยู่ ได้ยินคำพูดนั้นพอดี เขา นั่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มออกมา

"ถ้าไม่มีเงินจ้างคน...ก็ชวนคนมาทำบุญด้วยแรงกายสิ ครับ"

เช้าวันรุ่งขึ้น โกแดงรีบไปพบคุณครูใหญ่ที่โรงเรียน เล่า ความตั้งใจทั้งหมด คุณครูเห็นว่าเป็นเรื่องดี จึงประกาศ หน้าเสาธงเชิญชวนนักเรียนที่อยากทำความดี มาช่วย ทาสีวัดในช่วงปิดเรียน

 

ไม่นานก็มีอาสาสมัครกว่า 10 คน ยกมือสมัครใจทันที

โกแดงยังเดินเข้าไปในตลาด ขอความร่วมมือจากแม่ค้า

 

"ใครอยากร่วมบุญ ขอข้าวกล่องวันละ 10 กล่อง เพื่อเลี้ยงอาสาสมัครได้ไหมครับ"

แม่ค้าหลายคนยิ้มกว้าง ต่างช่วยกันคนละกล่อง สอง กล่อง จนครบทุกวัน

 

เมื่อทุกอย่างพร้อม การทาสีวัดก็เริ่มขึ้น

 

เด็ก ๆ ช่วยกันขัดผนัง ผู้ใหญ่ช่วยปืนบันได คนเฒ่าคนแก่ ช่วยเตรียมน้ำดื่ม บางคนช่วยล้างแปรง บางคนช่วยเก็บ กวาด

 

เสียงหัวเราะดังไปทั่ววัด

 

แม้อากาศจะร้อน แต่ทุกคนเต็มใจทำงาน

 

ผ่านไป 14 วันเต็ม...

 

กุฏิหลังเก่ากลับสดใส

 

โบสถ์ดูสง่างาม

 

ห้องน้ำสะอาดน่าใช้

 

วัดทั้งวัดมีชีวิตชีวา ราวกับได้รับการสร้างขึ้นใหม่

 

เมื่อมองผลงานที่เสร็จสมบูรณ์ หลวงตายิ้มทั้งน้ำตา

 

"สีที่ญาติโยมถวาย มีค่ามาก...แต่หัวใจของคนทั้งหมู่บ้าน มีค่ามากยิ่งกว่า"

 

ชาวบ้านต่างภูมิใจ เพราะวัดแห่งนี้ไม่ได้เกิดจากเงินเพียง อย่างเดียว แต่เกิดจากน้ำใจของทุกคน

โกแดงจึงได้เรียนรู้ว่า...

เมื่อทุกคนช่วยกัน คนละไม้คนละมือ งานที่ดูเหมือนเป็น ไปไม่ได้ ก็สามารถสำเร็จได้อย่างงดงาม

เรื่องนี้เหมาะมากสำหรับเป็นนิทานที่สอนเรื่อง "การร่วม แรงร่วมใจ" และ "การเปลี่ยนปัญหาให้เป็นโอกาส" ครับ

 

ก่อนนำไปเผยแพร่ ผมขอเรียบเรียงให้อ่านลื่นไหลและ น่าติดตามมากขึ้น ดังนี้

 

บทเรียนที่ได้รับ

 

1. ปัญหาทุกอย่างมีทางออก หากเราคิดอย่าง สร้างสรรค์

 

2. ทรัพยากรที่มีอยู่จะเกิดคุณค่าสูงสุด เมื่อมีคนร่วม มือกันใช้ให้เกิดประโยชน์

 

3. การทำบุญไม่ได้มีเพียงการบริจาคเงิน แต่แรงกาย เวลา และความสามารถ ก็เป็นบุญที่ยิ่งใหญ่

 

4.

ผู้นำที่ดี คือผู้ที่สามารถชวนให้คนอื่นลุกขึ้นมา ทำความดีร่วมกัน

 

5.ความสามัคคีสามารถสร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าที่คนคน เดียวทำได้

 

6. ความงดงามของชุมชน ไม่ได้เกิดจากอาคารที่ สวยงาม แต่เกิดจากหัวใจของผู้คนที่พร้อมแบ่งปัน และช่วยเหลือกัน

ข้อคิดท้ายเรื่อง

 

"สีที่สวยที่สุด ไม่ใช่สีบนกำแพงวัด แต่คือสีสันแห่ง น้ำใจ ที่ทุกคนร่วมกันแต่งแต้ม จนวัดและหัวใจ ของคนในหมู่บ้านสวยงามไปพร้อมกัน"