พาหนะคนไทยสมัยก่อนดีที่สุดในสมัยโบราณ

พาหนะคนไทยสมัยก่อนดีที่สุดในสมัยโบราณในสมัยก่อน วิถีชีวิตของคนไทยผูกพันอยู่กับผืนน้ำและผืนป่าเป็นหลัก ทำให้พาหนะเดินทางแบ่งออกเป็น 2 สายหลัก ๆ อย่างชัดเจน คือ ทางน้ำ (ซึ่งเป็นเส้นทางสัญจรหลัก) และ ทางบก เป็นทุนเรื่องเริ่มต้นมูลค่า

1. พาหนะทางน้ำ: เส้นทางหลักของชีวิต
เนื่องจากชุมชนไทยโบราณมักตั้งรกรากอยู่ตามริมแม่น้ำลำคลอง "เรือ" จึงเป็นพาหนะที่ทุกคนต้องมีติดบ้าน เหมือนกับที่เรามีรถยนต์หรือมอเตอร์ไซค์ในปัจจุบัน
เรือมาด / เรือขุด: เรือขนาดเล็กที่ขุดจากซุงทั้งต้น ใช้พายไปจ่ายตลาดหรือสัญจรใกล้ ๆ ในชีวิตประจำวัน
เรือประทุน:เรือที่มีหลังคาโค้งบังแดดฝน (ทำจากจอมหรือใบเยียก) มักใช้เดินทางไกลข้ามเมือง หรือใช้ค้าขายเรือแจว / เรือจ้าง: ใช้สำหรับรับส่งผู้โดยสารข้ามฟากแม่น้ำ
เรือพระที่นั่ง / เรือขบวนพยุหยาตรา:สำหรับกษัตริย์และขุนนางชั้นสูง มีการแกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง เช่น เรือสุพรรณหงส์

2. พาหนะทางบก: การเดินทางผ่านป่าเขาและทุ่งนา
ในพื้นที่ที่แม่น้ำไปไม่ถึง หรือการเดินทางข้ามภูมิภาคผ่านป่าเขา คนไทยโบราณจะพึ่งพากำลังสัตว์และแรงงานคนเป็นหลัก
ช้าง:ถือเป็นพาหนะระดับ "Supercar" ในสมัยโบราณ ส่วนใหญ่ใช้สำหรับกษัตริย์ แม่ทัพ หรือขุนนางในการทำสงครามและการเดินทางไกลผ่านป่าลึก โดยจะมี "สัปคับ" (ที่นั่งบนหลังช้าง) ติดตั้งไว้เพื่อความสะดวกสบาย
ม้า:ใช้สำหรับส่งสารด่วน (ม้าเร็ว) หรือสำหรับขุนนางและทหารใช้ควบเดินทางที่ต้องการความรวดเร็ว

เกวียน:พาหนะยอดนิยมของชาวบ้านทั่วไป ลากด้วยวัวหรือควาย เหมาะสำหรับใช้ขนส่งพืชผลทางการเกษตร ย้ายถิ่นฐาน หรือเดินทางเป็นกลุ่มใหญ่ผ่านทุ่งโล่ง
คานหาม / วอ / เสลี่ยง: พาหนะที่ใช้แรงงานคนแบกหาม สำหรับเจ้านายชั้นสูงหรือพระสงฆ์ผู้ใหญ่ เพื่อแสดงถึงยศถาบรรดาศักดิ์และไม่ต้องเหยียบพื้นดินที่ทุรกันดาร
จุดเปลี่ยนสำคัญ:ในช่วงปลายรัชกาลที่ 4 ถึงรัชกาลที่ 5 ประเทศไทยเริ่มเปิดรับอารยธรรมตะวันตก ทำให้เริ่มมี รถม้า รถลาก (รถเจ๊ก) จักรยาน และตามมาด้วยรถไฟกับ รถยนต์ ซึ่งทำให้การใช้เรือและสัตว์พาหนะค่อย ๆ ลดบทบาทลงไปในที่สุด