10 คำไทยโบราณที่คนรุ่นใหม่แทบไม่ได้ใช้แล้ว

10 คำไทยโบราณที่คนรุ่นใหม่แทบไม่ได้ใช้แล้ว

ภาษาไทยเป็นภาษาที่มีความงดงามและมีประวัติศาสตร์ยาวนาน หลายคำที่เคยใช้กันอย่างแพร่หลายในอดีตค่อย ๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา เนื่องจากวิถีชีวิต สังคม และวัฒนธรรมที่เปลี่ยนแปลงไป ทำให้คนรุ่นใหม่จำนวนมากอาจไม่เคยได้ยินหรือไม่เข้าใจความหมายของคำเหล่านี้เลย

 

ต่อไปนี้คือ 10 คำไทยโบราณที่เคยใช้ในชีวิตประจำวัน แต่ปัจจุบันแทบไม่ได้ยินกันแล้ว

 

อันดับ 1 กระยาหาร

 

เป็นคำโบราณที่หมายถึง “อาหาร” หรือ “ของกิน” มักพบในวรรณคดี เอกสารราชการ และบทประพันธ์เก่า ปัจจุบันคนส่วนใหญ่นิยมใช้คำว่า “อาหาร” แทน

 

อันดับ 2 โภชนา

 

หมายถึง การกินอาหาร หรืออาหารที่ใช้รับประทาน คำนี้ยังพบในชื่อร้านอาหารบางแห่ง แต่แทบไม่มีใครใช้ในการสนทนาทั่วไปแล้ว

 

อันดับ 3 อึงมี่

 

หมายถึง เสียงดังอื้ออึงหรือผู้คนจำนวนมากที่รวมตัวกันอย่างคึกคัก ปัจจุบันนิยมใช้คำว่า “จอแจ” หรือ “วุ่นวาย” มากกว่า

 

อันดับ 4 พธู

 

เป็นคำที่ใช้เรียกหญิงสาวหรือภรรยา พบได้บ่อยในวรรณคดีไทยและบทกลอนสมัยก่อน แต่แทบไม่ปรากฏในภาษาพูดปัจจุบัน

 

อันดับ 5 บังอร

 

หมายถึง หญิงสาวที่งดงาม มักใช้เป็นคำชมในบทกวีหรือเพลงเก่า ๆ ทุกวันนี้แทบไม่มีการใช้ในชีวิตประจำวัน

 

อันดับ 6 ธำมรงค์

 

หมายถึง แหวน คำนี้มักใช้กับเครื่องประดับของพระมหากษัตริย์หรือเจ้านายในอดีต ปัจจุบันคนทั่วไปนิยมเรียกสั้น ๆ ว่า “แหวน”

 

อันดับ 7 มโหฬาร

 

หมายถึง ใหญ่โตมากหรือมหาศาล แม้ยังพบในงานเขียนบางประเภท แต่ในภาษาพูดคนส่วนใหญ่มักใช้คำว่า “ใหญ่มาก” หรือ “มหาศาล” แทน

 

อันดับ 8 คณานับ

 

หมายถึง จำนวนมากจนยากจะนับได้ คำนี้พบในวรรณกรรมเก่าและคำประพันธ์เป็นหลัก ส่วนภาษาปัจจุบันมักใช้คำว่า “มากมาย” หรือ “นับไม่ถ้วน”

 

อันดับ 9 รโหฐาน

 

หมายถึง สถานที่ลับหรือสถานที่สงบที่ไม่มีผู้คนพลุกพล่าน ปัจจุบันเป็นคำที่พบได้ยากมาก นอกจากในหนังสือหรือเอกสารทางภาษา

 

อันดับ 10 จรุง

 

หมายถึง รุ่งเรือง สวยงาม หรือเจริญก้าวหน้า มักพบในบทกวีและเพลงเก่า เช่น “ไทยนี้รักสงบ แต่ถึงรบไม่ขลาด เอกราชจะไม่ให้ใครข่มขี่ ชาติไทยจะคงอยู่คู่ฟ้าดิน” ซึ่งมีการใช้คำในลักษณะใกล้เคียงกับความหมายของความเจริญรุ่งเรือง

 

ทำไมคำไทยโบราณจึงค่อย ๆ หายไป?

 

สาเหตุสำคัญมาจากการเปลี่ยนแปลงของสังคมและการสื่อสาร คนรุ่นใหม่มักเลือกใช้คำที่สั้น เข้าใจง่าย และสื่อความหมายได้รวดเร็ว ขณะที่คำโบราณหลายคำมีลักษณะเป็นภาษาวรรณศิลป์ จึงถูกใช้เฉพาะในงานเขียน บทกวี วรรณคดี หรือพิธีการเท่านั้น

 

อย่างไรก็ตาม คำไทยโบราณเหล่านี้ยังคงมีคุณค่าในฐานะมรดกทางภาษา เพราะสะท้อนให้เห็นถึงความละเอียดอ่อนและความงดงามของภาษาไทยในอดีต การเรียนรู้คำเหล่านี้ไม่เพียงช่วยให้เข้าใจวรรณคดีและประวัติศาสตร์มากขึ้น แต่ยังช่วยอนุรักษ์เอกลักษณ์ทางภาษาที่สืบทอดกันมาหลายร้อยปีให้คงอยู่ต่อไปในอนาคต