"กะหรี่ปั๊บ"อิ่มท้องอร่อยกรุ่น ยิ่งสดใหม่ยิ่งอร่อยแบบละทิ้งไม่ได้

เพียงขนมที่เรานั้นสร้างมา ใส่ไส้ให้หรูหราเพิ่มราคาในรสชาติ 

กัดเข้านั้นมีความกรอบนอกและนุ่มใน  อร่อยสดใสในสีสันที่คมเฉียบเทียบตลาดไม่มี 

ลวดลายนั้นมาจากการจับจีบในฝีมือ เนื้อนั้นเกิดผสมผสานอร่อยเสนอ 

กะหรี่ปั๊บขนมนั้นที่ใครต้องการอยากได้ลอง ส่วนของความอร่อยสดงามประสานใจ 

     วันนี้จะมาเล่าในส่วนของขนมที่มีอายุการทานอาหารมามากกว่าสี่สิบปี เพราะว่าตอนที่เรานั้นเกิดมาจะเห็นได้เลยว่ามีคนที่ชอบทำขนมนี้ขาย ตอนนั้นชิ้นละสองบาทคือใหญ่มาก พร้อมทานไส้แน่น แต่เมื่อระยะเวลานั้นผ่านไปเกิดการกระทำที่เรียกกันว่ารายจ่ายนั้นเพิ่มมากขึ้นทำให้มีการสร้างขนมที่มีขนาดและในส่วนของไส้นั้นลดลง  จากราคาที่ก้อนละสองบาทตอนนี้บางที่นั้นอาจจะห้าบาทหรือว่าถุงละยี่สิบบาทเพียงไม่กี่ก้อน และหากว่าในส่วนของการกระทำนั้นไม่มีการทำจะค่อนข้างที่จะแกะออกมานั้นไส้ของมันนั้นบุปลงมา ได้เพียงมีไส้นิดเดียว ทำให้เรานั้นเห็นว่ายิ่งเวลานั้นผ่านไป  คุณภาพทำไมลดลง แต่ว่าขนาดนั้นไม่ได้ลดลง แต่วัตถุดิบนั้นมีการลดลงตามที่เรานั้นเคยทาน น้ำมันนั้นแรกๆ จะหอมแต่เมื่อเวลานั้นผ่านไปกลับเหม็นในส่วนของน้ำมัน ที่มีการทอดซ้ำๆ 

   ยิ่งระยะเวลาผ่านไปทำไมคุณภาพนั้นลดลง จากที่เรานั้นคาดหวังในการทานขนมมากแต่กลับต้องถอยออกมาให้ห่างเพราะว่าไม่ค่อยที่จะอร่อย  ความแน่นของไส้นั้นสามารถที่จะสร้างมาด้วยความต้องการ 

     ไส้ที่แน่น แป้งที่หอมกรุ่น กรอบ การเลือกในส่วนของแป้งที่มาทำและยังในส่วนผสมที่ค่อนข้างที่จะคัดสรร ในการที่เรานั้นจะซื้อในช่วงตอนนี้จะซื้อในส่วนของคนที่ทำที่เรานั้นรู้จัก จะไม่ทานหรือว่าซื้อในสิ่งที่คนที่อื่นนำมาขายเพราะว่ามันไม่ค่อยที่จะมีในส่วนของความอร่อยมากเท่าไหร่นัก 

    ไม่ว่าจะผ่านไปนานมากเท่าไหร่ ขนมเหล่านี้ยังคงเป็นตำนานของขนมที่ไม่ว่าจะนานเท่าไหร่ยังได้รับความนิยม และแล้วแต่ความชอบของคนเราว่าต้องการเลือกแบบไหน 

   ขนมไทยในตำนาน แต่หากว่าตอนนั้นได้เดินทางไปยังอินเดียเห็นในส่วนของขนมนี้เช่นกันแต่ว่าไม่กล้าทานเพราะว่าในส่วนของไส้นั้นจะมีสีเขียวของเครื่องเทศที่หลากหลาย จนอาจจะทำให้รสชาตินั้นอาจจะไม่เหมือนที่เรานั้นต้องการเท่าไหร่ จึงไม่กล้าทาน แต่ว่าที่นั่นไม่ใช่ขนมเพราะว่ามันคือในส่วนของอาหารที่จะต้องเทในส่วนของแกงนั้นลงไปแล้วทานอย่างอร่อย 

   เรื่องราวของความเป็นมาในส่วนของขนมหากว่าเดินทางข้ามไปอีกที่หนึ่งอาจจะเปลี่ยนแปลงไม่เหมือนที่เรานั้นเคยเจอ อาจจะกลายเป็นอาหารอย่างในประเทศกัมพูชา หรือว่าจะเป็นขนมที่แตกต่างแล้วแต่ความเหมาะสม ลองหาในสิ่งที่เรานั้นชอบและพยายามไปเรื่อยสุดท้ายแล้วเรานั้นจะเห็นในตัวตนและความชอบของเรานั้นได้เหมือนกัน ไม่มีสิ่งไหนที่เรานั้นเป็นมาตั้งแต่เกิดแต่เรานั้นจะต้องหาในส่วนของการฝึกฝนเรื่อยๆ