วัฒนธรรมเก่าของคานาซาวา

   วัฒนธรรมคือการสื่อสารที่ได้มากกว่าที่เรานั้นเห็น ประจักษ์ด้วยตาเป็นสิ่งที่สื่อสาร 

มองอย่างมีวัฒนธรรมชื่นชมในสิ่งที่ผูกพัน   ก้าวย่างที่หลากหลายนั้นนำพามาเจอเสมอกัน

ด้วยระยะเวลาทำให้เห็นในหลากหลายอย่าง  ประสบการณ์ประสานกันมั่นหมายยิ่ง

คือความงาม สิ่งที่มีดำรงจริง เห็นค่าในทุกสิ่งที่ต้องการประจำเมือง

   เมืองคานาซาว่า (Kanazawa) เป็นเมืองหลวงแห่งวัฒนธรรมที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงในการบริหารจัดการเมืองประวัติศาสตร์ โดยได้รับการขึ้นทะเบียนจาก UNESCO ให้เป็น เครือข่ายเมืองสร้างสรรค์ (Creative City) ด้านหัตถกรรมและศิลปะพื้นบ้าน หัวใจหลักของการจัดการคือการสร้างสมดุลระหว่าง "การอนุรักษ์" และ "การพัฒนาเศรษฐกิจเชิงสร้างสรรค์"

   หากว่าเรานั้นไม่ได้เดินทางออกจากบ้านเมืองของเราแล้วไปยังเมืองที่ได้รับการันตีในเรื่องของการบริหารจัดการเรานั้นจะไม่เห็นว่าสิ่งที่ดี สิ่งที่พัฒนากว่านั้นเป็นอย่างไร ตัวอย่างในส่วนของวันนี้ เมืองหลวงแห่งวัฒนธรรมที่ได้ประสบความสำเร็จในการบริหารจัดการประวัติศาสตร์นั้น ย่อมคงคุณค่า เพราะว่าได้รับการขึ้นทะเบียนจากเครือข่ายสร้างสรรค์หัตถกรรม แต่สิ่งที่เรานั้นนำมาให้ชมในวันนี้นั้นจะเป็นในส่วนของ 

   การเกิดขึ้นและดำรงอยู่ของสิ่งที่เรานั้นเรียกได้ว่าเกิดขึ้นด้วยธรรมชาติของการมีอยู่ มีการเปลี่ยนแปลงไปในหลายมิติที่เรานั้นไม่ได้สามารถที่จะสร้างขึ้นมาได้เลย 

   อย่างแรกคือในส่วนของไม้ที่คงคุณค่าในรูปร่างที่มีลักษณะพิเศษ มีชั้นในแบบที่ได้เห็นชัดเจน  หากว่าเรานั้นมองในส่วนของสิ่งแรกนั้นมีความเหมือนกับในส่วนของชุดของราชวงศ์ที่สวมใส่ 

   เมื่อมองแล้วให้ความคิดเห็นว่าคงไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนัก หากว่าไม่มีในส่วนของสิ่งที่เรานั้นสามารถที่จะเข้าใจ สิ่งที่คงในหัวใจของมันนั้นจะยิ่งทวีความต้องการ  เราเองจะเห็นได้กับตาว่าสิ่งที่มีอายุยาวนานนั้นจะมีค่ามาก ราคาย่อมมากขึ้นด้วย เพราะว่านอกจากสิ่งที่มีการลอกเลียนแบบก็ยังยากที่จะเทียบเทียมได้ 

    ใบหน้าของการแกะสลักที่ไม่มีวันจะเข้าใจได้เลยว่าคนที่ทำการเนรมิตในตอนนั้นมีความรู้สึกอย่างไร ค่อนข้างที่จะเปลี่ยนไป การเดินทางมาเพื่อที่จะเรียนรู้ผสมผสานกันกับการเที่ยวเพื่อที่จะสร้างในส่วนของความผ่อนคลายในชีวิต คนเรานั้นหากว่าต้องการที่จะเที่ยวแล้วให้ตนเองนั้นมีความรู้ด้วยต้องมาในส่วนของสถานที่ใหม่ และให้ในองค์ของการสร้างรอยหยักในสมองได้จะยิ่งดีขึ้น

สิ่งที่มีค่าด้วยระยะเวลาจะยิ่งค่าควรยิ่งขึ้น  เมื่อกลับมาส่องมาประเมินในส่วนของราคาหาได้ไม่ 

เพราะว่าช่วงเวลานั้นพาในส่วนของบางอย่างนั้นหายไป  กว่าจะสิ้นสุดในยุคสมัยสุดท้ายได้ชมเพียงในพิพิธภัณฑ์

  ไม่มีใครนั้นแก่เกินการเรียนรู้เพราะว่าไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่โลกใบนี้นั้นเราไม่สามารถที่จะเรียนรู้ได้อย่างหมดสิ้นอย่างแน่นอนเพราะว่าโลกใบนี้นั้นกว้างนัก มีหลากหลายอย่างให้เรานั้นได้เรียนรู้เสมอ