เยอรมนีขึ้นอันดับ 1 ประเทศที่มีคะแนนหลงตัวเองสูงสุด จากงานวิจัย 53 ประเทศ

ถ้าพูดถึงคำว่า “หลงตัวเอง”

หลายคนอาจนึกถึงคนชอบเซลฟี่ ชอบโชว์ความสำเร็จ หรือคนที่ดูมั่นใจในตัวเองมากเป็นพิเศษ

แต่ในทางจิตวิทยา คำนี้ไม่ได้หมายถึง “นิสัยไม่ดี” เสมอไป เพราะความหลงตัวเองเป็นลักษณะบุคลิกภาพที่มีหลายระดับ ตั้งแต่ความมั่นใจ การอยากได้รับการยอมรับ ไปจนถึงการให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์และสถานะของตัวเอง

ล่าสุด งานวิจัยจากนักวิจัยของ Michigan State University ที่ตีพิมพ์ในวารสาร Self and Identity ได้ศึกษาข้อมูลแบบสอบถามจากผู้คนมากกว่า 45,000 คน ใน 53 ประเทศ เพื่อดูว่าความหลงตัวเองปรากฏในวัฒนธรรมต่าง ๆ อย่างไร

ผลที่หลายคนสนใจคือ สหรัฐอเมริกาไม่ได้อยู่อันดับ 1 อย่างที่บางคนอาจเดาไว้

จากคะแนนรวมของงานวิจัย ประเทศที่มีคะแนนความหลงตัวเองสูงสุด 5 อันดับแรก ได้แก่

เยอรมนี
อิรัก
จีน
เนปาล
เกาหลีใต้

ส่วนสหรัฐอเมริกาอยู่ที่อันดับ 16 จากทั้งหมด 53 ประเทศ

อย่างไรก็ตาม งานวิจัยนี้ไม่ได้หมายความว่า “คนทั้งประเทศเป็นคนหลงตัวเอง” หรือใช้ตัดสินนิสัยของคนชาติใดชาติหนึ่งแบบเหมารวม เพราะข้อมูลเป็นค่าเฉลี่ยจากแบบสอบถาม และในแต่ละประเทศก็ยังมีคนหลากหลายรูปแบบปะปนกันอยู่

นักวิจัยมองว่า ความหลงตัวเองในงานนี้เกี่ยวข้องกับลักษณะหลายด้าน เช่น การมองตัวเองในแง่ดีเกินจริง การต้องการการยอมรับ การแข่งขันเรื่องสถานะ หรือการปกป้องภาพลักษณ์ของตัวเอง

อีกประเด็นที่น่าสนใจคือ “อายุ” ดูเหมือนจะเป็นปัจจัยสำคัญมากกว่าประเทศ

งานวิจัยพบว่า คนอายุน้อยมีแนวโน้มได้คะแนนด้านความหลงตัวเองสูงกว่าคนอายุมากในหลายวัฒนธรรม ขณะที่ผู้ชายโดยเฉลี่ยมีคะแนนสูงกว่าผู้หญิงเล็กน้อย

พูดง่าย ๆ คือ ไม่ว่าจะอยู่ประเทศไหน ช่วงวัยหนุ่มสาวมักเป็นช่วงที่คนกำลังสร้างตัวตน แข่งขัน และอยากได้รับการยอมรับมากกว่า เมื่ออายุมากขึ้น ประสบการณ์ชีวิตอาจทำให้มุมมองต่อตัวเองและคนรอบข้างเปลี่ยนไป

งานวิจัยยังพบความเชื่อมโยงบางส่วนกับปัจจัยทางสังคมและเศรษฐกิจ เช่น ประเทศที่มี GDP สูงกว่าอาจมีแนวโน้มให้คุณค่ากับความสำเร็จ สถานะ และการโปรโมตตัวเองมากขึ้นในบางมิติ แต่เรื่องนี้ยังควรอ่านอย่างระมัดระวัง เพราะไม่ได้แปลว่าเศรษฐกิจทำให้คนหลงตัวเองโดยตรง

อีกจุดที่น่าสนใจคือ นักวิจัยแบ่งความหลงตัวเองออกเป็นหลายมิติ เช่น “การชื่นชมตัวเอง” และ “การแข่งขันหรือปกป้องสถานะตัวเอง” ทำให้บางประเทศอาจไม่ได้สูงเท่ากันในทุกมิติ

เพราะฉะนั้น การดูแค่อันดับรวมอย่างเดียวอาจทำให้เข้าใจง่ายเกินไป

ในโลกโซเชียลทุกวันนี้ พฤติกรรมอย่างการโชว์ตัวตน การเปรียบเทียบชีวิต หรือการอยากให้คนเห็นคุณค่าของตัวเองอาจดูเด่นชัดขึ้นกว่าเดิม แต่ก็ไม่ได้แปลว่าทุกคน “หลงตัวเองมากขึ้น” เสมอไป

บางที สิ่งที่เปลี่ยนไปอาจไม่ใช่นิสัยมนุษย์ทั้งหมด แต่อาจเป็นพื้นที่ที่ทำให้เราเห็นพฤติกรรมเหล่านี้บ่อยขึ้น ชัดขึ้น และเร็วขึ้นกว่าสมัยก่อน

สุดท้าย งานวิจัยนี้อาจไม่ได้มีไว้เพื่อชี้นิ้วว่าใครหรือประเทศไหนแย่กว่าใคร

แต่น่าสนใจตรงที่มันทำให้เห็นว่า ความมั่นใจ ความต้องการการยอมรับ และการให้ความสำคัญกับสถานะ เป็นเรื่องที่พบได้ในหลายวัฒนธรรม ไม่ได้ผูกอยู่กับประเทศใดประเทศหนึ่งเท่านั้น

แล้วคุณคิดว่า ทุกวันนี้คนหลงตัวเองมากขึ้นจริงไหม
หรือโซเชียลแค่ทำให้เราเห็นด้านนี้ของมนุษย์ชัดขึ้นกว่าเดิม?