"สาปวารี" ตำนานบทสุดท้ายที่เขื่อนวชิราลงกรณ์ (เรื่องสั้นสยองขวัญ)

              "ถ้าแน่จริงก็ทำให้ฝนตกดิ ร้อนชิบหาย" บาสถ่มน้ำลายลงพื้นหน้าศาล ด้าน เมย์ ฟ้า ตั้ม และ กิ๊ก เพื่อนร่วมทริปต่างพากันหัวเราะชอบใจ ไม่มีใครคิดจะห้ามปรามเลย ทุกคนมุ่งหน้าลงเรือหางยาวที่จอดอยู่ เพื่อไปพักผ่อนที่แพกลางเขื่อน โดยไม่ทันได้สังเกตว่า มีลมพัดแรงกระโชกขึ้นมาวูบหนึ่ง พร้อมกับเสียงอีกาครวญครางอย่างโหยหวล

               ช่วงกลางดึก เวลา 23:00 น. บรรยากาศบนแพกลางเขื่อนนั้นดูเงียบสงัด ไร้สัญญาณมือถือและอินเตอร์เน็ต มีเพียงแค่เสียงน้ำกระทบกับแพไม้  ขณะที่ทุกคนกำลังล้อมวงกันดื่มเพื่อสังสรรค์ จู่ๆ ไฟฟ้าจากเครื่องปั่นไฟก็ดับวูบลง รอบกายเริ่มมืดมิดสนิท มีเพียงแค่แสงจันทร์สลัวๆ

               ตอนนี้เหลือเพียง บาส ฟ้า และ ต้น อยู่บนเรือที่กำลังจะล่ม ฟ้าเริ่มสติหลุด ร้องไห้โฮเสียงดัง ผิวหนังของเธอเริ่มมีรอยช้ำเลือดโผล่ขึ้นมาเอง คล้ายกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบเค้น ร่างของเธอถูกยกขึ้นกลางอากาศก่อนจะถูกทุ่มลงกระแทกกับโขดหินใต้น้ำจนแน่นิ่งไป

              "กูขอโทษ! กูยอมแล้ว!" บาสร้องขอชีวิตจากเงาดำที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ร่างเงาดำของเจ้าพ่อปรากฏขึ้นเหนือศาล มือใหญ่โตสีดำสนิท ค่อยๆ เอื้อมมือมาบีบคอของบาสจนแทบหายใจไม่ออก ตอนนี้สายตาของบาสเริ่มพร่ามัว สิ่งสุดท้ายที่เขาเห็นคือใบหน้าของเพื่อนๆ ทุกคนที่ได้จมน้ำตายไปแล้ว กำลังยืนยิ้มให้กับเขาในความมืด

               รุ่งเช้าวันต่อมา บรรยากาศที่เขื่อนแห่งนี้กลับมาสงบเงียบราบเรียบเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นที่นี่ แสงแดดสาดส่องกระทบผิวน้ำระยิบระยับราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย  เจ้าของแพพบเพียงเรือหางยาวเปล่าลอยอยู่กลางน้ำ พร้อมกับกล้องถ่ายรูปของต้นที่ตกอยู่บนพื้น บนหน้าจอมือถือได้แสดงภาพถ่ายล่าสุด เป็นภาพกลุ่มเพื่อนทั้ง 6 คน ที่ยืนยิ้มอยู่หน้าศาลเจ้าพ่อ แต่ในเงาดำเบื้องหลังของพวกเขานั้น กลับมีมือสีดำสนิทนับสิบคู่กำลังโอบล้อมรอบตัวทุกๆ คนเอาไว้ ไม่มีใครพบร่างของพวกเขาทั้ง 6 คนอีกเลย ทิ้งไว้เพียงคำเล่าขานถึงความศักดิ์สิทธิ์ และความเฮี้ยนของศาลเจ้าพ่อริมเขื่อน จ.กาญจนบุรี ที่ใครๆก็ต่างไม่กล้าไปลองดีอีกเลย