ผจญภัยในแดนสนธยา "ถ้ำหลวงขุนน้ำนางนอน"

              “นั่นไง แสงสว่าง!” เอก ตะโกนบอกเพื่อนๆ พร้อมกับชี้ไปยังช่องหินที่มีแสงสีทองนวลตาลอดช่องเข้ามา

              ทุกคนพยายามเร่งฝีเท้าของตัวเองเพื่อออกไปหาอิสรภาพ แต่เมื่อพ้นปากถ้ำออกมาเท่านั้น ภาพที่เห็นมันกลับไม่ใช่ลานจอดรถหรือเต็นท์ของเจ้าหน้าที่ที่ควรจะรอรับพวกเขาอยู่เบื้องหน้า แต่มันคือป่าทึบที่ใบไม้ทุกใบกลายเป็นสีม่วงเข้ม แซมไปด้วยดอกไม้เรืองแสงที่ส่งกลิ่นหอมอย่างประหลาด ท้องฟ้าข้างบนกลับไม่ใช่สีฟ้า แต่เป็นสีชมพูสลับกับส้มหม่นเหมือนตอนเวลาอาทิตย์อัสดงที่คงที่ไม่มีวันลับขอบฟ้า ตอนนี้ลมเย็นยะเยือกพัดผ่านผิวหนังจนทุกคนเริ่มขนลุกซู่

              “ที่นี่ที่ไหน... เชียงรายไม่มีที่แบบนี้แน่ๆ” มะนาว พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

              “เราหลุดเข้ามาในดินแดนสนธยาแล้ว” ลุงบุญ ชายชราในชุดพรานป่าโบราณที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นจากหลังแมกไม้อันแปลกประหลาด และกล่าวขึ้นว่า “ที่นี่คือเงาของถ้ำหลวง เป็นมิติลี้ลับที่ทับซ้อนกันอยู่ คนที่เข้ามาได้ต้องมีชะตาต้องกัน แต่คนที่จะออกไปได้นั้น... ต้องมีใจที่บริสุทธิ์พอจะแลกเปลี่ยน”

              เมื่อถึงสระมรกตนิรันดร์ ผิวน้ำนิ่งสนิทเริ่มสั่นไหว ภาพของโลกแห่งความจริงเริ่มปรากฏขึ้นที่ก้นสระ แต่มันกลับค่อยๆ จางหายไป ลุงบุญกระซิบบอกว่า “ทางออกไม่ได้อยู่ที่การวิ่งหนี แต่อยู่ที่การวางสิ่งที่แบกไว้ต่างหาก”

              พวกเขาทั้งห้าคนตัดสินใจจับมือกันเอาไว้แล้วหลับตาลง นึกถึงมิตรภาพมากกว่าความกลัวส่วนตัว พลังแห่งความสามัคคีทำให้แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งป่าสีม่วงแห่งนั้น ในวูบหนึ่งนั้น... มันมีความรู้สึกเหมือนถูกกระชากผ่านอุโมงค์มืดมิด

              “เฮ้ย! พวกเขาอยู่นี่!” เสียงตะโกนของเหล่าเจ้าหน้าที่กู้ภัยดังขึ้น เอกลืมตาขึ้นมา กลับพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเปลสนามท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายหน้าปากถ้ำหลวง ใน จ.เชียงราย เหมือนเดิม เพื่อนๆ ทุกคนปลอดภัยดี เมื่อเขามองกลับไปที่ทางเข้าถ้ำหลวง เขาก็เห็นชายชราในชุดพรานป่ายืนส่งยิ้มให้เขาแบบจางๆ ก่อนจะหายวับไปในเงามืดของหินย้อย