อภินิหาร หลวงปู่สีโห เขมโก

ท่ามกลางแมกไม้หนาทึบของเทือกเขาภูพาน เมื่อเกือบหนึ่งศตวรรษก่อน ชื่อของ "หลวงปู่สีโห เขมโก" เป็นที่โจษจันในฐานะพระป่าผู้ทรงอภิญญาและวิปัสสนากัมมัฏฐาน ท่านไม่ได้เพียงแค่เคร่งครัดในพระธรรมวินัย แต่ตำนานเล่าว่าท่านคือ "พระผู้สยบพยัคฆ์และจอมขมังเวทย์แห่งดงพญาเย็น"
​นี่คือเรื่องราวส่วนหนึ่งของตำนานอภินิหารที่ถูกเล่าขานกันมา
​ตอนที่ 1: เผชิญหน้าเจ้าป่า
​ในยามพลบค่ำที่ถ้ำลึกลับแห่งหนึ่ง แสงไฟจากเทียนเล่มน้อยในมือหลวงปู่สีโหส่องสว่างเพียงรำไร ท่านนั่งสมาธิอยู่บนโขดหินอย่างสงบนิ่ง ทันใดนั้น เสียงคำรามกึกก้องสะท้านป่าก็ดังขึ้น พร้อมกับกลิ่นสาบสางที่รุนแรง
​โฮก!
​เสือโคร่งขนาดใหญ่เท่าควายเปลี่ยวตัวหนึ่ง กระโดดลงมาจากหน้าผาหิน จ้องมองพระธุดงค์ร่างเล็กด้วยนัยน์ตาสีเหลืองวาวโรจน์ มันย่อตัวเตรียมตะปบเหยื่อ แต่หลวงปู่สีโหเพียงแค่ลืมตาขึ้นช้าๆ ไม่มีอาการสะดุ้งหวาดกลัวแม้แต่น้อย
​"เจ้าจะมาเอาชีวิตเราหรือ เจ้าลายพาดกลอน?" หลวงปู่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเมตตา
​เสือร้ายชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแยกเขี้ยวคำรามขู่ขวัญอีกครั้ง
​"ชีวิตเป็นของชั่วคราว ความตายเป็นของเที่ยงแท้" หลวงปู่กล่าวต่อพลางแผ่เมตตาจิต "หากชาติก่อนเราเคยเบียดเบียนเจ้า เจ้าก็จงกินเราเสียเถิดเพื่อชดใช้กรรม แต่หากไม่เคยมีเวรต่อกัน ก็จงหลีกทางให้เราปฏิบัติธรรม"
​วินัย ลูกศิษย์ที่แอบตามมาห่างๆ ถึงกับตัวสั่นงันงกอยู่หลังพุ่มไม้ เขาเห็นเสือตัวนั้นเดินวนรอบตัวหลวงปู่สามรอบ ก่อนที่เรื่องมหัศจรรย์จะเกิดขึ้น—เสือร้ายตัวนั้นกลับหมอบลงกับพื้น แล้วใช้หัวซบลงที่เท้าของหลวงปู่เหมือนแมวเชื่องๆ
​"ไปเถิด ไปหาทางพ้นทุกข์ในแบบของเจ้า" หลวงปู่ลูบหัวมันเบาๆ
​ตอนที่ 2: ปราบอาคมจอมขมังเวทย์
​ครั้งหนึ่งเมื่อหลวงปู่ธุดงค์ผ่านหมู่บ้านชายแดนที่เต็มไปด้วยคุณไสย มีอาจารย์ฆราวาสจอมขมังเวทย์ชื่อ "พ่อหมอคง" ผู้มีวิชาแก่กล้าและมักลองดีกับพระธุดงค์ พ่อหมอคงส่ง "วัวธนู" ที่สานจากไม้ไผ่เสกคาถาพุ่งตรงไปยังกลดของหลวงปู่ในยามวิกาล
​ปัง! เสียงไม้ไผ่กระทบกับกำแพงล่องหนหน้ากลด
​หลวงปู่สีโหหยิบก้อนหินเล็กๆ ขึ้นมาหนึ่งก้อน แล้วเป่าลมหายใจเบาๆ ก่อนจะวางลงบนพื้น
​"หลวงปู่ครับ! มันมาแล้ว วัวธนูตัวเบ้อเริ่มเลย!" วินัยอุทานด้วยความกลัว
​"นิ่งไว้เถิดลูกหลาน... สรรพสิ่งเกิดจากจิต ดับที่จิต" หลวงปู่ตอบเรียบๆ
​ทันทีที่วัวธนูไม้ไผ่พุ่งเข้าใส่ ก้อนหินที่หลวงปู่วางไว้กลับขยายใหญ่ขึ้นในสายตาของผู้ที่อยู่ในนิมิต กลายเป็นกำแพงเหล็กกล้าที่สะท้อนการโจมตีกลับไป จนวัวธนูแตกกระจายกลายเป็นเพียงเศษไม้ไผ่ธรรมดา
​เช้าวันต่อมา พ่อหมอคงรีบวิ่งมากราบเท้าหลวงปู่ที่หน้ากลด ร่างกายสั่นเทา กระอักเลือดออกมาเป็นนิลดำ
​พ่อหมอคง: "หลวงปู่... โปรดเมตตาข้าน้อยด้วย ข้าน้อยหลงผิดไปลองดีกับผู้ทรงศีล"
หลวงปู่สีโห: "วิชาอาคมมีไว้เพื่อรักษา ไม่ใช่เพื่อทำลาย เมื่อเจ้าส่งสิ่งชั่วร้ายไป มันย่อมย้อนกลับหาเจ้าเองตามกฎแห่งกรรม"
พ่อหมอคง: "ข้าน้อยยอมแล้วครับ จะขอเลิกทำคุณไสยชั่วร้ายตลอดชีวิต"
​ตอนที่ 3: กายทิพย์และการย่นระยะทาง
​มีเรื่องเล่าที่เป็นตำนานที่สุด คือตอนที่ชาวบ้านเห็นหลวงปู่สีโหอยู่ที่จังหวัดสกลนครในตอนเช้า แต่ในเวลาไล่เลี่ยกัน กลับมีคนเห็นท่านบิณฑบาตอยู่ที่จังหวัดนครพนม ซึ่งระยะทางห่างกันนับร้อยกิโลเมตร
​"หลวงปู่ครับ ท่านมาถึงนี่ได้อย่างไร? รถโดยสารก็ยังมาไม่ถึงเลย" ชาวบ้านคนหนึ่งถามด้วยความฉงนขณะถวายภัตตาหาร
​หลวงปู่ยิ้มอย่างมีเมตตาแล้วตอบว่า:
"ทางเดินของกายเนื้อนั้นช้า... แต่ทางเดินของจิตนั้นไม่มีระยะทาง"
​คติธรรมจากหลวงปู่สีโห:
"อภินิหารไม่ใช่ทางพ้นทุกข์ แต่มันคือผลพลอยได้จากจิตที่สงบ สิ่งที่สำคัญกว่าคือการรักษาศีลและการรู้เท่าทันกิเลสของตนเอง"
​บทสรุปแห่งบารมี
​หลวงปู่สีโห เขมโก ละสังขารไปนานแล้ว แต่เรื่องราวของท่านยังคงถูกเล่าขานสืบต่อกันมา ไม่ใช่เพียงเพื่ออวดอ้างอิทธิฤทธิ์ แต่เพื่อเตือนสติให้พุทธศาสนิกชนระลึกถึงพลังแห่งความเมตตาและอำนาจของการปฏิบัติวิปัสสนาที่สามารถเอาชนะได้แม้กระทั่งสัตว์ร้ายและมนต์ดำที่ชั่วร้ายที่สุด

… ..