เผยวิวัฒนาการ "การอาบน้ำ" ของคนไทย..จากบันทึกต่างชาติในอดีต

              เผยวิวัฒนาการ "การอาบน้ำ" ของคนไทย..จากบันทึกต่างชาติในอดีต การอาบน้ำของคนไทยจากอดีตถึงปัจจุบันถูกยกระดับขึ้นมาเรื่อยๆ ตามภูมิปัญญาพื้นบ้านที่สั่งสมกันมา โดยแต่เดิมนั้นอาจแค่ต้องการทำความสะอาดชำระล้างร่างกายจากคราบเหงื่อ ไคล และความสกปรกจากการทำกิจกรรมอื่นๆ ซึ่งจะอาบน้ำบ่อยหรือไม่นั้นก็ขึ้นอยู่กับสภาพภูมิอากาศและทรัพยากรรอบข้าง แต่เมื่อเวลาผ่านไปกิจวัตรของมนุษย์ก็ถูกปรับไปตามความเชื่อ และความนิยมจนทำให้การอาบน้ำไม่ได้เป็นแค่เพียงการอาบน้ำอีกต่อไป

               จากบันทึกของชาวต่างชาติในอดีตบอกว่า ไทยเป็นประเทศที่มีทรัพยากรน้ำอุดมสมบูรณ์จึงทำให้เป็นชนชาติที่มีการอาบน้ำเป็นกิจวัตรประจำ โดยจดหมายเหตุพงศาวดารของ "ซีมง เดอ ลา ลูแบร์ (Simon de La Loubère)" ได้บันทึกเอาไว้ว่าราชอาณาจักรสยามในปลายรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช พ.ศ. 2230 ชาวสยามนุ่งห่มน้อยและอบร่ำร่างกายด้วยสุคนธรส หรือเครื่องหอม ริมฝีปากก็สีขี้ผึ้งหอม อาบน้ำวันละ 3 ถึง 4 ครั้ง ถือเป็นความสุภาพเรียบร้อยว่า จะไปเยี่ยมผู้ใดในรายที่สำคัญ ต้องอาบน้ำเสียก่อน และจะประแป้งให้ขาวพร้อมที่ยอดอก แสดงว่าได้อาบน้ำมาแล้ว โดยมีวิธีอาบน้ำสองอย่าง คือ หนึ่งลงไปแช่น้ำและอีกวิธีหนึ่งคือ ใช้ขันตักน้ำรดร่างกาย การรักษาความสะอาดฟันและผม ชาวสยามเอาใจใส่รักษาฟันมาก แม้จะย้อมดำแล้วก็ตาม เขาสระผมด้วยน้ำ และใส่น้ำมันจันทน์ ทำนองเดียวกับชาวสเปน แล้วไม่ผัดแป้งเลย ชาวสยามหวีผม หวีมาจากประเทศจีน ชาวสยามถอนเคราซึ่งมีอยู่หรอมแหรม แต่ไม่ทำเล็บเลย เพียงแต่รักษาให้สะอาด

               สำหรับชาวบ้านทั่วไปในอดีตนั้น มักอาบน้ำเพื่อคลายร้อนและชำระล้างเนื้อตัวให้สะอาด โดยจะลงอาบน้ำในแม่น้ำลำคลอง แหล่งน้ำใกล้บ้าน หรือท่าน้ำทั้งที่เป็นแบบท่าน้ำแบบส่วนตัวประจำบ้าน และท่าน้ำสาธารณะ ซึ่งเป็นที่มาของคำไทยที่ว่า “อาบน้ำอาบท่า” นั่นเอง โดยอุปกรณ์ที่ใช้ในการอาบน้ำก็มักจะเป็นสมุนไพรพื้นบ้านหรือของพื้นบ้านที่มีฤทธิ์ช่วยในการทำความสะอาด เช่น ดินสอพอง ใยบวบ ไพล มะกรูด ลูกประคำดีควาย