หงส์คืนรัง พยัคฆ์ซ่อนเล็บ ตอนที่ 15

ตอนที่ 15: คลื่นใต้น้ำในท้องพระโรง
​ตึง— ตึง— ตึง—
​เสียงกลองศึกใบยักษ์หน้าประตูวังหลวงแผดเสียงทุ้มต่ำก้องกังวาน บ่งบอกถึงเวลาเริ่มเข้าเฝ้าเช้า ณ ท้องพระโรงหลวง แสงอาทิตย์ยามอรุณรุ่งสาดส่องผ่านเสามังกรทองคำ บรรดาขุนนางบุ๋นและบู๊ในชุดขุนนางเต็มยศต่างยืนเรียงแถวตามลำดับขั้นด้วยท่าทางสำรวม ทว่าแววตาของแต่ละคนกลับลอบสังเกตความเคลื่อนไหวของฝั่งตรงข้ามอย่างเงียบๆ
​บรรยากาศในวันนี้ตึงเครียดกว่าทุกวัน เพราะนี่คือการประชุมขุนนางครั้งแรกหลังจากเกิดเหตุการณ์สะเทือนขวัญที่ตำหนักยาหลวง
​ฮ่องเต้แคว้นต๋าฉี่ ประทับเหนือบัลลังก์มังกร พระพักตร์ดูซูบซีดลงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด ทว่าดวงพระเนตรยังคงทรงอำนาจ ข้างกายเบื้องล่างมี อัครเสนาบดีซ่ง ยืนสงบนิ่งในตำแหน่งผู้นำขุนนางฝ่ายพลเรือน ใบหน้าชราภาพเรียบเฉยราวกระเบื้องเคลือบ ไม่แสดงความหวั่นไหวใดๆ ต่อเหตุการณ์ที่สูญเสียใต้เท้าหลี่ว์ไป
​"ถวายพระพรเพคะเสด็จพ่อ / ถวายพระพรพะยะค่ะเสด็จพ่อ"
​เสียงประสานของคนสองคนดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาของ หลี่เสวียน และ มู่หรงชิง รัชทายาทในวันนี้ยังคงสวมชุดหรูหราทว่าท่าทางดูอ่อนแรงเล็กน้อย แสร้งทำเป็นไอโขลกไฉนขยับพัดในมือเบาๆ ขณะที่มู่หรงชิงในชุดทางการของพระชายาเอกก้าวเดินด้วยท่วงท่าที่สง่าผ่าเผยและทรงพลัง จนทำให้ขุนนางฝ่ายบู๊หลายคนต้องลอบพยักหน้าชื่นชมในใจ
​"ลูกเสวียน ชายามู่หรง ลุกขึ้นเถิด" ฮ่องเต้โบกพระหัตถ์ "ข้าได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นที่ตำหนักยาหลวงแล้ว เจ้าหมอชั่วนั่นบังอาจคิดลอบปลงพระชนม์รัชทายาท ดีที่เจ้าหลี่จิ้งลงมือเด็ดขาด สังหารมันได้ทันท่วงที"
​"เป็นพระมหากรุณาธิคุณของเสด็จพ่อ และความกล้าหาญของน้องรองพะยะค่ะ" หลี่เสวียนประสานมือ เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย "หากวันนั้นน้องรองไม่ช่วยตวัดกระบี่ฆ่าปิดปาก... เอ๊ย! สังหารหมอชั่วผู้นั้น ลูกก็คงไม่มีโอกาสกลับมาเข้าเฝ้าเสด็จพ่อในวันนี้แล้วพะยะค่ะ"
​คำว่า "ฆ่าปิดปาก" ที่หลุดออกมาจากปากของรัชทายาทอย่าง "ไม่ตั้งใจ" ทำให้องค์ชายรองหลี่จิ้งที่ยืนอยู่อีกฝั่งหนึ่งถึงกับหน้ากระตุก วูบหนึ่งในแววตาของอัครเสนาบดีซ่งประกายแสงอำมหิตขึ้นมาทันที
​"รัชทายาททรงตรัสหนักเกินไปแล้ว" อัครเสนาบดีซ่งก้าวออกมาข้างหน้า ประสานมือคำนับฮ่องเต้ "ทูลฝ่าบาท แม้หมอชั่วจะตายไปแล้ว แต่ตึกยาหลวงถือเป็นหัวใจสำคัญของการดูแลพระวรกายและเชื้อพระวงศ์ บัดนี้ตำแหน่งผู้ดูแลว่างลง กระหม่อมขอเสนอ ‘ใต้เท้าซ่งหยวน’ ขุนนางกองคลังผู้มีความซื่อสัตย์และละเอียดรอบคอบ ให้ขึ้นดำรงตำแหน่งแทนพะยะค่ะ"
​พวกมันเริ่มขยับหมากทันที! ตระกูลซ่งต้องการส่งคนของตัวเองเข้าไปยึดตึกยาหลวงคืนเพื่อกลบฝังหลักฐานที่เหลืออยู่
​หลี่จิ้งที่ยืนฟังอยู่ ลอบมองท่านตาของตนเองด้วยแววตาที่ซับซ้อน ความหวาดระแวงที่ถูกฝังไว้จากเหตุการณ์ในป่ายังคงทำงานในใจ ‘ท่านตาเร่งรีบส่งคนของตนเองเข้าไปคุมตึกยาหลวงเช่นนี้ เพื่อผลประโยชน์ของตระกูลซ่ง หรือเพื่อตัวข้ากันแน่?’
​ในขณะที่ฮ่องเต้กำลังจะพยักพระพักตร์เห็นชอบ มู่หรงชิงกลับก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว เสียงหวานทว่าทรงพลังของนางดังกังวานไปทั่วท้องพระโรง
​"ทูลเสด็จพ่อ หม่อมฉันมีความเห็นต่างเพคะ" มู่หรงชิงประสานมือ แววตานิ่งสงบดั่งผิวน้ำ "ตำหนักยาหลวงเพิ่งเกิดเหตุลอบปลงพระชนม์รัชทายาท บ่งบอกถึงการคุ้มกันและตรวจสอบภายในที่หละหลวมอย่างยิ่ง หากยังใช้คนในระบบเดิม ย่อมยากจะรับประกันความปลอดภัยได้อีก หม่อมฉันขอเสนอให้โอนย้ายหน้าที่การดูแลตึกยาหลวง และการจัดหมวดหมู่สมุนไพรทหาร ทั้งหมด... ไปอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของ ‘กรมเสนาธิการทหาร’ ชั่วคราว เพื่อตรวจสอบบัญชียาเข้าออกอย่างละเอียดเพคะ"
​"เหลวไหล!" ขุนนางฝ่ายอัครเสนาบดีซ่งคนหนึ่งรีบตวาดสวนทันที "พระชายาเอก ตำหนักยาหลวงดูแลเรื่องโอสถหลวง จะให้พวกทหารหยาบช้ามาควบคุมได้อย่างไร? นี่มันผิดธรรมเนียมราชวงศ์!"
​"ผิดธรรมเนียม หรือว่าพวกท่านกำลัง ‘กลัว’ อะไรบางอย่างอยู่กันแน่?" มู่หรงชิงหันไปสบตากับขุนนางผู้นั้น นัยน์ตาคมกริบประดุจกระบี่จนขุนนางเฒ่าผู้นั้นต้องสะดุ้งและหลบสายตาไป
​"เอาล่ะๆ อย่าเพิ่งเถียงกัน" ฮ่องเต้ทรงยกพระหัตถ์ห้าม ทรงหันไปมองหลี่เสวียนที่ยืนทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ "ลูกเสวียน เจ้าเป็นรัชทายาท เจ้ามีความเห็นอย่างไรเรื่องนี้?"
​หลี่เสวียนแสร้งทำเป็นตกใจที่ถูกถาม เขารีบประสานมือกล่าว "ทูลเสด็จพ่อ ลูกเป็นคนขวัญอ่อน เรื่องบริหารราชการแผ่นดินย่อมมิสู้ท่านอัครเสนาบดีซ่ง... ทว่า คืนวันนั้นพระชายาของลูกจับได้คาหนังคาเขาว่าหมอชั่วใช้ผงยาพิษซ่อนในเล็บ หากไม่ให้ทหารเข้าไปตรวจค้นให้แน่ใจว่าไม่มีพิษหลงเหลืออยู่ในตู้ยา ลูกคงไม่กล้าเสวยยาหม้อใดจากตึกยาหลวงอีกชั่วชีวิตพะยะค่ะ"
​คำพูดที่ดูเหมือนขี้ขลาดและรักตัวกลัวตายของหลี่เสวียน กลับเป็นการตอกย้ำน้ำหนักให้คำเสนอของมู่หรงชิงอย่างทรงพลัง ฮ่องเต้ทรงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง พระองค์เองก็เริ่มระแวงเรื่องที่มีคนคิดลอบปลงพระชนม์รัชทายาทเช่นกัน
​"ที่รัชทายาทและพระชายากล่าวมาก็มีเหตุผล" ฮ่องเต้ทรงประกาศกร้าว "ประกาศราชโองการ ให้กรมเสนาธิการทหารส่งกองกำลังเข้าควบคุมและตรวจสอบบัญชีทรัพย์สินและสมุนไพรของตำหนักยาหลวงเป็นเวลาหนึ่งเดือน ส่วนเรื่องผู้ดูแลคนใหม่... ไว้รอผลการตรวจสอบเสร็จสิ้นค่อยว่ากัน!"
​"ฝ่าบาท...!" อัครเสนาบดีซ่งพยายามจะทัดทาน ทว่าสายพระเนตรอันเฉียบขาดของฮ่องเต้ทำให้เขาต้องหุบปากลงช้าๆ ชายชรากำหมัดแน่นใต้แขนเสื้อ ยาวนานเท่าไหร่แล้วที่ตระกูลซ่งไม่เคยพ่ายแพ้ในท้องพระโรงเช่นนี้
​หลี่เสวียนและมู่หรงชิงลอบสบตากันแวบหนึ่ง มุมปากของรัชทายาทหนุ่มยกยิ้มอย่างผู้มีชัย
​หมากตานี้... พวกเขาไม่เพียงแต่สกัดกั้นคนของตระกูลซ่ง แต่ยังใช้ข้ออ้างชอบธรรมในการส่งทหารที่เป็นคนของตระกูลมู่หรงเก่าเข้าไปยึดครองตึกยาหลวง เพื่อค้นหาหลักฐานเรื่องการลักลอบส่งยาให้แคว้นเป่ยตี๋ได้อย่างเปิดเผย!
​คลื่นใต้น้ำในท้องพระโรงเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นพายุคลั่ง และผู้ที่กำลังคุมทิศทางลมในยามนี้... คือพยัคฆ์และหงส์ที่ซ่อนเล็บอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มอันจอมปลอม!

จบตอนที่ 15