หงส์คืนรัง พยัคฆ์ซ่อนเล็บ ตอนที่ 14

ตอนที่ 14: ค่ำคืนลมเปลี่ยนทิศ
​แสงอาทิตย์อัสดงลับขอบฟ้าทิ้งไว้เพียงแสงสีแดงฉานประดุจสายเลือด ทั่วทั้งวังหลวงแคว้นต๋าฉี่ถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดและลมหนาวที่เริ่มพัดกรรโชก การตายอย่างกะทันหันของใต้เท้าหลี่ว์ ณ ตำหนักยาหลวง ถูกเบื้องบนสรุปว่าเป็นเพียง "หมอชั่วคุ้มคลั่งคิดลอบปลงพระชนม์ และถูกองค์ชายรองสังหารเพื่อปกป้องรัชทายาท" ทว่าคนในระดับแกนนำต่างรู้ดีว่า นี่คือการตัดตอนเพื่อปกปิดความลับขั้นสุดยอด
​ณ ตำหนักคุนหนิง (ที่ประทับของฮองเฮา)
​เพล้ง!
​ถ้วยชาเคลือบทองคำถูกขว้างใส่กำแพงจนแตกกระจาย ซ่งฮองเฮา ทรงยืนตระหง่าน พระพักตร์บิดเบี้ยวด้วยความเดือดดาล ดวงตาคู่หงส์ที่เคยเยือกเย็นบัดนี้ลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ เบื้องหน้าของนางคือ องค์ชายรอง หลี่จิ้ง ที่ยืนก้มหน้านิ่งแววตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้น
​"เจ้าโง่! เจ้าทำอะไรลงไป?!" ซ่งฮองเฮาตวาดเสียงแหลม "ใต้เท้าหลี่ว์คือคนของตระกูลซ่งเราที่คุมตึกยาหลวงมานานนับสิบปี เจ้ากลับใช้กระบี่ของเจ้าบั่นคอเขาตายในพริบตา! รู้หรือไม่ว่าบัดนี้สายป่านในตึกยาของเราถูกตัดขาดจนหมดสิ้น!"
​หลี่จิ้งเงยหน้าขึ้น แววตาแฝงความขื่นขมและประชดประชัน "เสด็จแม่... หากวันนั้นลูกไม่ลงมือ นังมู่หรงชิงจะลากตัวเขาไปขึ้นศาลหลวงต่อหน้าเสด็จพ่อ หากใต้เท้าหลี่ว์ทนการทรมานไม่ไหวแล้วซัดทอดถึงเสด็จแม่เรื่องยาพิษ 'สิ้นวิญญาณ' หรือซัดทอดเรื่องแผนลอบสังหารในป่าวันนั้น... ตระกูลซ่งไม่พินาศไปแล้วหรือพะยะค่ะ!"
​"แล้วเจ้าคิดว่าที่มันเป็นเช่นนี้เพราะฝีมือใคร?!" ฮองเฮาก้าวเข้ามาประชิด นิ้วเรียวยาวชี้หน้าโอรส "มันคือกับดัก! หลี่เสวียนกับมู่หรงชิงจงใจบีบให้เจ้าต้องสังหารคนของตัวเอง! พวกมันใช้แผนยืมมือฆ่าคนได้อย่างเจ็บแสบนัก... บัดนี้เจ้ายังคิดว่าหลี่เสวียนเป็นแค่เจ้าขยะเสเพลอยู่อีกหรือ?!"
​คำพูดของมารดาทำให้อกของหลี่จิ้งสะท้าน ความจริงข้อนี้เขาเองก็เริ่มตระหนักได้ในใจ ท่วงท่าของหลี่เสวียนที่ดูเหมือนคนขวัญอ่อนจับไข้ แต่ทุกคำพูดกลับต้อนเขาจนมุม และมู่หรงชิงที่ลงมือคว้าข้อมือหมอเฒ่าได้อย่างแม่นยำ... พวกมันสองคนไม่ได้อ่อนแอเลยแม้แต่น้อย!
​"ลูกทราบแล้ว..." หลี่จิ้งกำหมัดแน่นจนข้อหมัดขาวซีด "จากนี้ไป... ลูกจะไม่ประมาทพวกมันอีก"
​ณ ตำหนักบูรพา (ศาลาริมน้ำ)
​ในเวลาเดียวกัน บรรยากาศ ณ วังรัชทายาทกลับแตกต่างราวฟ้ากับเหว ลมราตรีพัดโชยพาเอากลิ่นอายความเย็นจากสระบัว สายน้ำสะท้อนแสงจันทร์วันเพ็ญงดงามดั่งภาพวาด
​หลี่เสวียน ในชุดลำลองผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม นั่งเอนกายพิงเสาศาลาอย่างสบายอารมณ์ ในมือมีจอกสุราอุ่นขนาดย่อม ข้างกายของเขาคือ มู่หรงชิง ที่กำลังนั่งดีดกู่เจิง (เครื่องดนตรีจีน) ท่วงทำนองเพลงที่นางบรรเลงมิใช่เพลงหวานซึ้งของสตรีในห้องหอ ทว่าแฝงด้วยความหนักแน่นและเฉียบคมคล้ายท่วงทำนองกลองศึก ยามที่นิ้วเรียวยาวกรีดผ่านสายเครื่องดนตรี เกิดเสียงกังวานใสที่สะกดใจคนฟัง
​ตึ้ง...
​มู่หรงชิงหยุดมือลงเมื่อจบเพลง นางหันมามองบุรุษที่กำลังหลับตาพริ้มเสพสุขอยู่ข้างๆ
​"องค์ชาย... สายลับของหอสดับพิรุณส่งข่าวมาแล้วหรือยังเพคะ?" นางเอ่ยถามเสียงเรียบ
​หลี่เสวียนลืมตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาคมปลาบทอประกายลึกล้ำ "ส่งมาแล้ว... โม่ฉิงนำคนเข้าไปค้นห้องลับในเรือนพักของใต้เท้าหลี่ว์ก่อนที่คนของฮองเฮาจะไปถึง พวกเราพบ 'สมุดบัญชีลับ' การโยกย้ายสมุนไพรพิษและยารักษาโรคหลวงตลอดห้าปีที่ผ่านมา"
​เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่งตรง ยื่นจอกสุราอุ่นให้นาง ทว่ามู่หรงชิงปฏิเสธด้วยสายตา หลี่เสวียนจึงยกดื่มเองก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ชิงเอ๋อร์... สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่ยาพิษสิ้นวิญญาณ แต่ในบัญชีระบุว่า ตระกูลซ่งแอบลักลอบส่ง 'ยารักษาโรคระบาดและเสบียงยาหลวง' จำนวนมหาศาลออกไปทางชายแดนเหนือ... ให้แก่กองทัพแคว้นเป่ยตี๋"
​"ว่าอย่างไรนะ?!" มู่หรงชิงผุดลุกขึ้นยืนทันที แววตาของจอมทัพหญิงระเบิดเพลิงแค้นออกมาจนอุณหภูมิรอบกายเย็นเยียบ "พวกมันกล้าชักศึกเข้าบ้าน ขายชาติเพื่ออำนาจ! มิน่าเล่า... ยามที่ท่านพ่อและน้องชายของข้าต้านศึกที่ชายแดนเหนือ เสบียงยาจากเมืองหลวงถึงส่งไปล่าช้าจนทหารบาดเจ็บต้องล้มตายไปนับหมื่นคน! ที่แท้ก็เป็นฝีมือของสุนัขเฒ่าซ่ง!"
​ความโกรธแค้นและโศกเศร้าที่สุมทรวงทำให้นางตัวสั่นเทา มู่หรงชิงกำหมัดแน่นจนเล็บแทบฝังเข้าเนื้อ สายตาจับจ้องไปที่ป้ายวิญญาณจำลองของบิดาที่นางซ่อนไว้ในใจ
​ทันใดนั้น... ฝ่ามือใหญ่ที่แสนอบอุ่นของหลี่เสวียนก็เอื้อมมากุมมือที่กำลังสั่นเทาของนางไว้ ทรงออกแรงบีบเบาๆ เพื่อเรียกสติของนางให้กลับมา
​"ชิงเอ๋อร์... มองหน้าข้า" เสียงของหลี่เสวียนทุ้มต่ำทว่าทรงพลังและมั่นคงอย่างถึงที่สุด
​มู่หรงชิงหันไปสบตากับเขา แววตาคมปลาบของพยัคฆ์หนุ่มบัดนี้ไม่มีแววขี้เล่นหลงเหลืออยู่ มีเพียงความจริงใจและคำมั่นสัญญาที่หนักแน่นดั่งขุนเขา
​"ข้ารู้ว่าเจ้าเจ็บปวด ข้ารู้ว่าตระกูลมู่หรงต้องหลั่งเลือดไปมากเท่าใดเพื่อแผ่นดินนี้" หลี่เสวียนเอ่ยพลางใช้ปลายนิ้วหัวแม่มือลูบหลังมือของนางอย่างแผ่วเบา "ข้าสัญญาด้วยเกียรติของรัชทายาทและชีวิตของข้า... หลักฐานชิ้นนี้จะกลายเป็นขวานใหญ่ที่สับลงบนคอของตระกูลซ่ง ข้าจะลากพวกมันทั้งหมดมาคุกเข่าหลั่งเลือดต่อหน้าป้ายวิญญาณของท่านแม่ทัพใหญ่และทหารหาญตระกูลมู่หรงให้ได้"
​ความอบอุ่นและกระแสความห่วงใยที่แผ่ซ่านมาจากมือของเขา ค่อยๆ ดับไฟแค้นที่กำลังบ้าคลั่งในใจของมู่หรงชิงลงช้าๆ นางมองบุรุษเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาไม่ใช่แค่พันธมิตรที่ร่วมผลประโยชน์อีกต่อไป... แต่เขาคือคนที่เข้าใจและพร้อมจะแบกรับความแค้นไปพร้อมกับนาง
​"ขอบคุณเพคะ... หลี่เสวียน" นางเอ่ยเรียกชื่อจริงของเขาเป็นครั้งแรกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
​หลี่เสวียนคลี่ยิ้มละมุน มุมปากยกขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์เล็กน้อยก่อนจะแกล้งดึงร่างโปร่งระหงของจอมทัพหญิงเข้ามาใกล้จนหน้าอกของทั้งสองแทบชิดกัน "ในเมื่อเจ้าเรียกชื่อข้าแล้ว... คืนนี้ลมแรงนัก พระชายาจะยอมให้สวามีผู้ขวัญอ่อนคนนี้ นอนร่วมเตียงเพื่อความอบอุ่นได้หรือไม่?"
​มู่หรงชิงหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความประหม่า นางรีบสะบัดมือออกแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว คืนสภาพเป็นจอมทัพหญิงผู้เย็นชาทันที "องค์ชายรัชทายาททรงคิดลึกเกินไปแล้วเพคะ! หม่อมฉันชื่นชอบการนอนกับกระบี่หงส์เหล็กมากกว่า... หากพระองค์ไม่กลัวว่าตื่นมาแล้วอวัยวะบางส่วนจะหายไป ก็ลองดูเพคะ!"
​พูดจบนางก็สะบัดแขนเสื้อเดินหนีเข้าห้องบรรทมไปทันที ทิ้งให้หลี่เสวียนยืนหัวเราะร่าอยู่ริมสระบัว แววตาของเขาจับจ้องตามหลังนางไปด้วยความรักและเทิดทูน
​ลมราตรีพัดผ่านไป... แม้เบื้องหน้าจะเต็มไปด้วยพายุการเมืองที่พร้อมจะขยี้พวกเขาทั้งสองให้เป็นผง แต่ในยามนี้ พยัคฆ์ซ่อนเล็บและหงส์เหล็กคืนรังได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างแท้จริงแล้ว!

จบตอนที่ 14