"พระบวชใหม่" กับประสบการณ์สัมผัสวิญญาณในป่าลึก

              กลางป่าลึกที่เงียบสงัด เสียงลมพัดพริ้วไหวผ่านยอดไม้สูง เสียดสีกันเป็นจังหวะเหมือนกับบทสวดโบราณ “ปาม” พระบวชใหม่ที่เพิ่งออกธุดงค์เป็นครั้งแรก ใจเขายังเต็มไปด้วยความตื่นเต้นปนไปด้วยความกลัว และรู้สึกหวั่นไหว

              เขาเดินลึกเข้าไปในป่าเพียงตามลำพัง โดยมีเพียงบาตร ผ้าไตรจีวร และสติที่ฝึกมาไม่นานนัก แต่วันนี้ดูเหมือนท้องฟ้าเริ่มมืดสนิทเร็วกว่าที่คิด เส้นทางที่เดินก็ดูแคบเลือนหายไปกับเงาไม้หนาทึบ ปามตัดสินใจหยุดพักใต้ต้นไทรใหญ่ รากของมันก็ย้อยลงมาราวกับม่านที่ปิดกั้นโลกภายนอก

               และในคืนนั้นเอง…สิ่งแปลกประหลาดก็ได้เริ่มขึ้น เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นมาจากความมืด ทั้งๆ ที่ไม่มีใครควรอยู่ในป่าแห่งนี้ ปามหลับตานั่งทำสมาธิ พยายามไม่ให้ใจฟุ้งซ่าน แต่เสียงนั้นกลับใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนเหมือนมีใครยืนอยู่ตรงหน้า

              “หลวงพี่…หลงทางหรือ”

              เสียงแหบแผ่วดังขึ้นมาแต่ไกล ปามค่อยๆ ลืมตาช้า ๆ ก็เห็นชายชราคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า เขามีผิวซีด ดวงตาลึกโหล แต่กลับไม่มีเงาตกบนพื้นเลยแม้แต่นิดเดียว

              “โยมมาจากไหน” ปามถามด้วยน้ำเสียงที่ดูนิ่ง และพยายามตั้งสติ

              ชายชรากลับไม่ตอบ เพียงแค่ยิ้มบาง ๆ แล้วชี้เข้าไปในป่าลึก “ทางนั้น…มีที่พัก”

               ทั้งนี้ก็มีบางอย่างในใจปามบอกว่าไม่ควรเชื่อเด็ดขาด แต่ความเหนื่อยล้าเริ่มทำให้เขาลังเล เขาพยายามนึกถึงคำสอนเรื่องสติ และอย่าหลงไปตามภาพลวงตา เขาจึงพนมมือแล้วกล่าวเบา ๆ ว่า

              “ขออนุโมทนา แต่ขออยู่ตรงนี้”

              ทันใดนั้นเอง ลมแรงพัดวูบ ตะเกียงที่จุดอยู่กันดันมาดับสนิท เมื่อปามลืมตาอีกครั้ง ชายชราคนนั้นก็ได้หายไปแล้ว เหลือแต่เพียงความมืดและเสียงหัวเราะแผ่ว ๆ ที่ลอยมาไกลกับสายลม

              คืนถัดมา เหตุการณ์ยิ่งประหลาดหนักขึ้นกว่าเดิม ปามได้ฝันเห็นวัดร้างอยู่กลางป่า มีพระรูปหนึ่งนั่งอยู่ในโบสถ์พัง ๆ เรียกชื่อเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ปาม…ปาม…” เสียงนั้นทั้งเมตตาและช่างน่ากลัวในเวลาเดียวกัน

              เมื่อเขาตื่นขึ้นมาตอนรุ่งสาง กลับพบว่ามีรอยเท้าเปล่าๆ อยู่รอบๆ บริเวณที่เขานอนอยู่ ทั้งๆ ที่พื้นดินก็ชื้นแฉะ และเขาก็ไม่ได้ออกไปไหนเลย ความกลัวเริ่มกัดกินในใจ แต่เขาก็ยังยึดมั่นในลมหายใจเข้าออก พยายามไม่ให้เกิดความคิดปรุงแต่งเกินจริง

               พอวันที่สาม ปามตัดสินใจที่จะเดินธุดงค์ต่อลึกเข้าไปในป่า เขากลับพบสิ่งที่เห็นเหมือนในฝัน มันเป็นวัดร้างเก่าแก่ โบสถ์พังครึ่งหนึ่ง มีเถาวัลย์เลื้อยปกคลุมราวกับกลืนกินสิ่งก่อสร้างนั้น หัวใจเขาเริ่มเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ภายในโบสถ์แห่งนั้นก็มีพระพุทธรูปเก่าแตกหัก และ…พระรูปหนึ่งนั่งนิ่งอยู่ตรงหน้า

              “มานานแล้ว…” เสียงนั้นดังขึ้น ทั้งๆ ที่ปากของพระรูปนั้นก็ไม่ได้ขยับเลยสักนิด ปามรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่สิ่งธรรมดาแน่ๆ เขานั่งลง พร้อมกับพนมมือ หลับตา แล้วเริ่มท่องบทสวดมนต์ เสียงสวดค่อย ๆ ก้องสะท้อนในโบสถ์ร้างนั้น บรรยากาศเย็นยะเยือกก็เริ่มเปลี่ยนไป เสียงกระซิบกลับกลายเป็นเสียงโหยหวน ก่อนจะเงียบสนิทในเวลาต่อมา

              เมื่อปามลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง พระรูปนั้นก็ได้หายไปแล้ว เหลือไว้เพียงความว่างเปล่า และแสงแดดที่ส่องลอดเข้ามา เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่เขาได้เจอนั้นไม่ได้ต้องการทำร้ายเขาแต่อย่างใด แต่เป็นเงาของบางสิ่งที่ยังคงยึดติดอยู่ ปามค่อยๆ ลุกขึ้น กราบพระพุทธรูป แล้วเดินออกจากวัดร้างทันทีโดยที่ไม่หันกลับมามองอีก

              การธุดงค์ครั้งแรกของเขาในครั้งนี้ มันไม่ได้สอนแค่ความอดทนร่างกาย แต่มันสอนให้รู้ว่า…ความกลัวที่แท้จริงนั้นมันไม่ได้อยู่ในป่า แต่ว่าอยู่ในใจที่ยังไม่รู้เท่าทันตัวเองต่างหาก