Xi'an JH-7 เสือดาวบินของจีน

Xi'an JH-7 เสือดาวบินของจีน

สวัสดีเพื่อนๆ ชาวโซเชียลและคอทหารทุกท่านครับ! วันนี้ผมจะพาทุกคนไปเจาะลึกเครื่องบินที่เคยถูกตราหน้าว่าเป็น "งานยำเทคโนโลยี" แต่กลับกลายเป็นเสาหลักของกองทัพปลดปล่อยประชาชนจีน (PLA) นั่นคือ JH-7 Xi'an หรือฉายา "Flying Leopard" เครื่องบินขับไล่-โจมตีที่ผ่านความตายและคำสบประมาทมาจนโลกต้องหันมองครับ!

เปิดตำนาน Flying Leopard ทำไมต้องมี JH-7?

ย้อนไปทศวรรษ 1970 จีนอยู่ใน "ยุคผลัดใบ" ที่น่าลำบากครับ เครื่องบินรุ่นเก่าอย่าง H-5 (Beagle) และ Q-5 เริ่มหมดสภาพ ไม่สามารถต่อกรกับเทคโนโลยีตะวันตกได้เลย จีนจึงต้องการ "เครื่องบินโจมตีหนัก" ลำใหม่ที่บินได้ไกล บรรทุกหนัก และบินเร็วเหนือเสียงแบบ All-weather เพื่อภารกิจโจมตีทางเรือและโจมตีลึกเข้าไปในแดนศัตรู (Deep Penetration) คล้ายกับภารกิจของ A-6 Intruder ของอเมริกาในสงครามเวียดนาม นี่คือจุดเริ่มของโปรเจกต์มังกรติดปีกตัวนี้ครับ

เมื่อมังกรหยิบจุดเด่นของตะวันตกมาผสมกัน

วิศวกรจีนศึกษาจุดเด่นจากสุดยอดเครื่องบินหลายรุ่น โดยเฉพาะความประทับใจในสมรรถนะของ F-4 Phantom ที่ครบเครื่องทั้งความเร็วและน้ำหนักบรรทุก รวมถึงต้องการสร้างเครื่องบินที่มีขีดความสามารถเทียบชั้นกับ Panavia Tornado ของยุโรป โดยมีอิทธิพลการออกแบบดังนี้ครับ

Mikoyan MiG-31 แรงบันดาลใจด้านโครงสร้างเครื่องยนต์คู่และปีกสูง (High-wing) เพื่อการบรรทุกหนัก

SEPECAT Jaguar ต้นแบบแนวคิดเครื่องบินโจมตีน้ำหนักเบาจากอังกฤษ-ฝรั่งเศส

Dassault Mirage F1 แนวคิดการติดตั้งมิสไซล์ป้องกันตัวที่ปลายปีกเพื่อเพิ่มพื้นที่ใต้ปีก

Soko J22 Orao ไอเดียการออกแบบจากยูโกสลาเวียที่ช่วยเสริมมิติด้านอากาศยานโจมตี

ความลับใต้ปีกที่ชื่อ Rolls-Royce Spey

หัวใจของเสือบินตัวนี้คือเทคโนโลยีตะวันตกแท้ๆ ครับ ในปี 1977 จีนดีลครั้งประวัติศาสตร์นำเข้าเครื่องยนต์ Rolls-Royce Spey MK202 จำนวน 50 เครื่องจากอังกฤษ ซึ่งมันคือเครื่องยนต์ตัวเดียวกับที่ใช้ใน F-4 Phantom เวอร์ชันอังกฤษ! จีนไม่ได้ซื้อแค่เครื่อง แต่ซื้อสิทธิบัตรมาผลิตเองในชื่อ WS-9 Qinling เพื่อใช้กับเครื่องบินล็อตแรก 25 ลำ ถือเป็นก้าวกระโดดทางเทคโนโลยีที่สำคัญที่สุดครั้งหนึ่งของจีนเลยทีเดียว

อุบัติเหตุและความกล้าหาญ

กว่าจะแกร่งขนาดนี้ JH-7 ต้องแลกมาด้วยชีวิตและเลือดเนื้อครับ

14 ธันวาคม 1988 บินทดสอบครั้งแรก เครื่องสั่นรุนแรงจนแผงหน้าปัดหลุดกระจายเกือบหมด แต่กัปตัน "ปานปิ่งซิน" ยังประคองเครื่องลงจอดได้

8 มิถุนายน 1991 นักบินทดสอบ "หลู่จุน" (Lu Jun) สร้างปาฏิหาริย์นำเครื่องลงจอดขณะที่เชื้อเพลิงรั่วจนเหลือเพียง 30 ลิตร!

19 สิงหาคม 1992 แพนหางดิ่ง (Rudder) หลุดหายที่ความสูง 5,000 เมตร กัปตันปานปิ่งซินปฏิเสธการดีดตัว และใช้การควบคุมแรงดันเครื่องยนต์ซ้าย-ขวาเพื่อบังคับทิศทางจนลงจอดสำเร็จ แม้ยางจะระเบิดไปหนึ่งข้างก็ตาม

4 เมษายน 1994 เกิดเหตุเศร้าเมื่อเครื่องโปรโตไทป์ตกในระหว่างทดสอบ ส่งผลให้ หลู่จุน นักบินฮีโร่จากเหตุการณ์ปี 91 เสียชีวิตในหน้าที่

12 มีนาคม 2019 ในการฝึกบินระดับต่ำ นักบินทั้งสองตัดสินใจไม่ดีดตัวเพื่อบังคับเครื่องให้พ้นจากเขตชุมชนและโรงเรียน จนเครื่องตกและเสียชีวิต ทั้งคู่ได้รับการยกย่องเป็น "วีรบุรุษผู้กล้า" (Martyrs)

วิวัฒนาการสู่ JH-7A ทำไมกองทัพอากาศถึงต้องรอนาน?

เดิมที JH-7 ถูกมองว่าเป็นเครื่องบินกองทัพเรือ เพราะกองทัพเรือต้องการแค่แพลตฟอร์มยิงมิสไซล์ต่อต้านเรือที่บินได้ไกล แต่กองทัพอากาศต้องการเครื่องบินแบบ Multi-role ที่ทำได้ทุกอย่าง ทั้งสู้รบทางอากาศ (BVR) และโจมตีภาคพื้นดิน ซึ่งเทคโนโลยีตอนนั้นยังทำไม่ได้ ความต้องการที่ซับซ้อนนี้ทำให้เวอร์ชันกองทัพอากาศถูกเลื่อนออกไป

จนกระทั่งเป็น JH-7A ที่ยกเครื่องใหม่หมด ทั้งระบบควบคุมการบินดิจิทัล (Fly-by-wire), Glass Cockpit และเรดาร์ JL-10A (สมรรถนะใกล้เคียงกับ Zhuk-8II ของรัสเซีย) ทำให้มันกลายเป็นเครื่องบินอเนกประสงค์ที่สมบูรณ์แบบ

เขี้ยวเล็บพิฆาต

JH-7A คือ "รถบรรทุกอาวุธ" ของจริงด้วยจุดติดตั้งอาวุธถึง 11 จุด และบรรทุกได้หนักถึง 9,000 กิโลกรัม

YJ-8 (C-801) และ YJ-83 ขีปนาวุธต่อต้านเรือรบระยะไกลที่เป็นอาวุธเด็ด

KH-31P ขีปนาวุธต่อต้านเรดาร์ (Anti-radiation) สำหรับภารกิจทำลายระบบป้องกันภัยทางอากาศ (SEAD)

PL-12 (SD-10) ขีปนาวุธแบบอากาศสู่อากาศระยะไกลนอกสายตา (BVR)

PL-5, PL-8 และ PL-9 ขีปนาวุธระยะประชิดสำหรับการป้องกันตัว

ระเบิดนำวิถีด้วยเลเซอร์และดาวเทียม เพื่อการโจมตีที่แม่นยำสูง

ปืนใหญ่อากาศ 23 มม. ลำกล้องคู่ แบบ GSh-23L บรรจุกระสุน 300 นัด

ข้อมูลทางเทคนิค (Technical Specs)

ความยาวลำตัว 22.3 เมตร

ความกว้างปีก 12.8 เมตร

น้ำหนักบรรทุกสูงสุด 9,000 กิโลกรัม

น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 28,475 กิโลกรัม

ความเร็วสูงสุด Mach 1.75 (ประมาณ 2,160 กม./ชม.)

พิสัยการบิน (Ferry Range) 3,700 กิโลเมตร

เพดานบินสูงสุด 16,000 เมตร

รัศมีปฏิบัติการ 1,759 กิโลเมตร

จากความล้มเหลวสู่การยอมรับระดับโลก

JH-7 ได้พิสูจน์ตัวเองผ่านการฝึกร่วมระดับโลกอย่าง "Peace Mission" (2007) และการฝึกร่วมกับรัสเซียในปี 2012 และ 2013 จนต่างชาติต้องยอมรับในความเข้มแข็ง ปัจจุบันจีนกำลังส่งออกรุ่น FBC-1B ที่มาพร้อมสถาปัตยกรรมซอฟต์แวร์แบบเปิด (Open Software) ทำให้ผู้ซื้อสามารถติดตั้งอาวุธจากชาติอื่นอย่างมิสไซล์ Exocet ได้เอง

นอกจากนี้ยังมีรุ่นใหม่ที่ซุ่มพัฒนาอย่างเงียบๆ ซึ่งจะมาพร้อมเครื่องยนต์ LM6 ที่ทรงพลังกว่าเดิม (แรงกว่า WS-10A) และมีการออกแบบช่องดักอากาศ (Intake) ใหม่ให้ตรวจจับได้ยากขึ้น รวมถึงเคลือบสารดูดซับคลื่นเรดาร์ (Stealth Coating) อีกด้วย

เห็นไหมครับว่าความสำเร็จของจีนไม่ได้มาเพราะโชคช่วย แต่มาจากการพึ่งพาตนเองอย่างอดทน เพื่อนๆ คิดยังไงกับเจ้า "เสือบิน" ตัวนี้? ถ้าต้องเลือกระหว่างเครื่องบินตะวันตกกับมังกรจีนลำนี้ เพื่อนๆ จะเลือกอะไร? คอมเมนต์มาคุยกันได้เลยครับ!

สามารถติดตามเนื้อหาอื่นๆที่น่าสนใจได้ที่ Youtube Thai Weapon Channel