เส้นทางแห่งสัญญาณชัยความเจริญ "หอนาฬิกา" สัญลักษณ์ที่มีทุกอำเภอ

หากจะเล่าเรานั้นจะรับฟัง

การสื่อสารตำนานสุขในทุกสถาน 

ทีสีสันของแสงไฟที่ไร้การติดตาม

คนเรานั้นต้องการเริ่มคือการอิ่มท้องก่อน

  วันของการเดินทางของเรานั้นคือสถานที่เรานั้นจะต้องเดินเข้าไปรอบๆ  หลายครั้งเรานั้นอาจจะต้องตั้งคำถามว่า ทำไมนะคนเรานั้นจะต้องหาเพื่อความอยู่รอด แล้วตนที่ไม่มีกำลังหา เขานั้นจะทำอย่างไร ไม่มีเลยแม้จะซื้อสิ่งใด เขานั้นจะอยู่ได้ไหม

   การแลกเปลี่ยนการขาย นั้นจะต้องม่สิ่งหนึ่งที่เรานั้นเรียกว่า เงินทรัพย์ที่จะส่งให้และรอรับของ เงินจึงเป็นสิ่งที่สำคัญ หากจะบอกว่าไม่ได้นะ เงินนั้นไม่จำเป็นแต่การที่เรานั้นจะออกจากบ้านไป สิ่งแรกที่เรานั้นต้องนึกถึงคือเงิน สีสันที่สวยงามและมีความสุข

   หากจะย้ำในสิ่งทีคิดบอกว่า เส้นทางของการเดินทางนั้นไม่เหมือนเดิม จริงแท้แน่นอน เพราะว่าหากว่าเรานั้นเดินทางไป คนที่เดินนั้นยากมากที่จะไม่มีการจับจ่ายใช้สอย คนขายต้องการที่จะแบ่งกันไปกินให้ไม่เหลือเยอะ 

   คนขายเยอะ แต่หากว่าคนที่ซื้อหรือคนที่จะบริโภคกลับน้อยลง ส่วนคนที่เดินไปเดินมาส่วนมากก็จะมองเพียงผ่าน ไม่ได้คิดและสื่อสารอะไรมากนัก หัวใจของคนเราเอง หากว่าได้ทานในอาหารที่อร่อย จบลงด้วยส่วนร้อยที่เหมาะสม จะต้องหยุดลงไปจากทุกอย่างแน่นอน วันนี้เรานั้นมาเดินตลาดตรงนี้น่าจะเป็นครั้งที่สอง มีด้วยกันสองวัน คือ ศุกร์และเสาร์หากว่านับในส่วนของตลาดที่นี่นั้นจะมี คือพฤหัสบ่ดี ศุกร์ และเสาร์ รายละเอียดคงจะยากจะเรียบเรียง 

   หอนาฬิกาตอนแรกเราเองยังสงสัยว่าทำไมกันนะถึงจะต้องมีหอนาฬิกาอย่างมหาสารคามเชื่อเพราะว่าในสารคามนั้นอยู่ในเมือง แต่พอเรานั้นมาถึงเมืองพล บ้านไผ่ ทุกที่ทีหมด จนมาถึงในส่วนของ กุสินารายณ์บ้านของเรานั้นมี แต่ว่าไม่ได้อยู่ตรงกลางเมือง อยู่ริมถนนที่เรานั้นเรียกว่าอ่างแม่น้ำประจำโดดเด่นเมื่อเดินทางถึงอ่างเก็บน้ำบรรยากาศนั้นดีลมเย็นพัดโชย ไม่ต้องเดินออกมาซื้อของเพียงแต่เดินออกมาเดินเล่นผ่อนคลายเท่านั้นเอง