ปัญหาพ่อแม่ลูก

4 เดือน 4 

ร้านกาแฟ หน้าออฟฟิต

เจอคุณพ่อน้อง ม.2 บังเอิญมาขอนั่งคุยด้วย  

ฟังน้ำเสียง ดูเหนื่อยกับลูกสาว

“พ่อก็แค่อยากให้ลูกได้ดี“

“เรา” ในฐานะคนโสด ฟังแล้วก็แบบ .. เออ เข้าใจนะ ว่ามันคือความหวังดีของพ่อ

แต่บางทีมันหนักสำหรับเด็กไปป่าววะ 

ในมุมของลูก ที่เราเจอเค้าทุกวัน 

เด็กบางคน เค้าก็คิดว่าแบบ ...

“หนูก็พยายามแล้วนะ ทำไมมันยังดีไม่พออีก”

 เอาจริงนะ .. เรามองว่า 

ตอนนี้ เด็กเค้ายังไม่ได้กลัวความล้มเหลวหรอกมั้ง

เค้าแค่กลัวจะ “ไม่ดีพอ” สำหรับพ่อแม่มากกว่า

ในฐานะคนตรงกลาง ที่นั่งนิ่งๆ ที่เคยฟังทั้งสองฝ่าย

ไม่เคยมองว่าใครถูกใครผิด

พ่อแม่อ่ะ … อยากให้ลูกมีอนาคตที่ดี ในสังคมที่(โคตร)อยุ่ยากขึ้น

ส่วนลูก…ก็แค่อยากเติบโตในจังหวะช่วงวัยของตัวเอง

เราก็ได้แต่ พูดไปว่า 

 ….. ลองเปลี่ยนจากการบังคับ เป็นการประคองดูมั้ยคะคุณพ่อ

แบบ..ไม่ต้องดีที่สุดในทุกเรื่องก่อนก็ได้ 

แค่ให้เขา .. รับผิดชอบในสิ่งที่ทำอยู่ให้ดีก่อน

แล้วค่อยๆ หาสิ่งที่เป็นตัวเขาจริงๆ

แต่ถ้าเสียใจ เพราะหนูยังไม่เต็มที่ หนูต้องรับให้ได้นะ

เพราะเอาเข้าจริง …

ครอบครัว ไม่ควรเป็น "สนามแข่งขัน" เนอะ

แต่ควรเป็น "ห้องพักนักกีฬา" ที่เด็กรู้สึกหายเหนื่อยจากการแข่งขันมาทั้งวันมากกว่า

ชอบ Quote ของ Jess Lair เลยอ่ะ

ตรงกับคุณพ่อท่านนี้

“Children are not things to be molded, but are people to be unfolded.”

เด็กไม่ใช่สิ่งที่เราจะปั้นให้เป็นแบบที่เราต้องการ

แต่คือคนคนหนึ่ง ที่ต้องค่อย ๆ เติบโต…ในแบบของเขาเอง

เอาน่า โลกมันก็ร้อนพอละ อย่าให้หัวใจ พ่อแม่ลูก ต้องอึดอัดกันเลย

เริ่ดเลยหล่ะ อิอิ