อาถรรพ์พานพุ่มสีเลือด: เมื่อสิ่งที่เห็นกลางป่า... ไม่ใช่ของคนเป็น!"

สวัสดีค่ะพี่น้องนักฟังเรื่องลึกลับทุกท่าน กลับมาพบกับ "เฌอ" อีกครั้งในค่ำคืนที่แสงจันทร์สาดส่องลงมาดูซีดขาวผิดปกตินะคะ เรื่องที่เฌอจะนำมาถ่ายทอดในวันนี้ เป็นบันทึกจาก "ทางบ้าน" ที่ส่งเข้ามาหาเฌอเมื่อไม่นานมานี้เองค่ะ เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับ "พี่นก" (นามสมมติ) ช่างภาพอิสระที่บังเอิญไปเจอดีเข้าใน ป่าลึก แถวรอยต่อจังหวัดแพร่ ในคืนที่ พระจันทร์เต็มดวงสว่างจ้าจนน่าขนลุกค่ะ

คืนนั้นพี่นกตัดสินใจเข้าไปตั้งแคมป์เพียงลำพังเพื่อรอเก็บภาพ "พระจันทร์ทรงกลด" เหนือยอดไม้ดึกดำบรรพ์ แสงจันทร์วันเพ็ญสาดส่องลงมาจนทั่วป่าดูเป็นสีเงินยวงสวยงามแต่มันก็น่าเกรงขามอย่างบอกไม่ถูก บรรยากาศเงียบสงัดจนแทบจะได้ยินเสียงใบไม้ร่วง จนกระทั่งเวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึกสงัด

สิ่งที่ไม่ควรอยู่ตรงนั้น

เหตุการณ์แปลก ๆ เริ่มต้นขึ้นเมื่อพี่นกกำลังจัดแจงอุปกรณ์ถ่ายภาพอยู่ที่ลานดินโล่ง ๆ ทันใดนั้น สายตาของเธอก็ไปสะดุดเข้ากับ "พานพุ่มทองเหลืองโบราณ" สภาพเก่าขลังแต่ยังดูแวววาว วางเด่นอยู่บนจอมปลวกขนาดใหญ่ใต้ต้นตะเคียนคู่ มันดูประหลาดมากค่ะ เพราะป่าแถวนี้ลึกขนาดที่พรานยังไม่ค่อยเข้ามา แล้วใครจะหิ้วพานหนัก ๆ แบบนี้มาวางถวายไว้ตรงนี้? พี่นกเริ่มสงสัยแต่ก็คิดในแง่ดีว่าอาจจะเป็นของเซ่นไหว้ที่ใครบางคนนำมาแก้บน แต่ที่น่าแปลกคือ บนพานนั้นมี "ก้อนเนื้อสดสีแดงข้น" วางอยู่ กลิ่นคาวเลือดโชยเข้าจมูกจนเธอแทบสำลัก ทั้งที่รอบกายไม่มีวี่แววของสัตว์ป่าเลยสักตัวเดียว

ความสงสัยที่กลายเป็นความสยอง

พี่นกพยายามสลัดความกังวลทิ้งและหันไปโฟกัสที่การถ่ายภาพพระจันทร์ แต่ขณะที่เธอกำลังมองผ่านช่องมองภาพอยู่นั้น เธอก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็น เงาปริศนา ทอดผ่านเลนส์กล้องออกมาจากหลังต้นตะเคียนคู่ เงานั้นดูสูงโย่ง แขนขาดูยาวผิดมนุษย์และเคลื่อนที่เงียบเชียบ พี่นกละสายตาจากกล้องแล้วมองไปที่ต้นไม้ใหญ่ แสงจันทร์ที่สว่างจ้าทำให้เธอเห็นร่างของใครบางคนสวมชุดสีคล้ำ ยืนนิ่งอยู่หลังต้นตะเคียน... แต่สิ่งที่ทำให้พี่นกมือสั่นคือ ร่างนั้นมีเพียงใบหน้าที่ขาวซีดไร้ดวงตา จ้องมองมาที่พานพุ่มนั้นด้วยท่าทางกระหาย

อาถรรพ์จากผีเจ้าป่า

ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าที่เคยสว่างกลับมืดมิดลงอย่างกะทันหันเหมือนมีเมฆดำทะมึนมาบดบัง พี่นกเริ่มได้ยินเสียงสวดมนต์ในภาษาที่ฟังไม่ออก ดังแว่วมาตามลมเย็นจัดที่พัดกรรโชกเข้ามาในแคมป์ พร้อมกับความรู้สึกเหมือนมีสายตานับร้อยคู่จ้องมองมาจากมุมมืดของป่า เธอรู้ทันทีว่าสิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่คน แต่คือ ผีเจ้าป่า ที่กำลังออกมารับของเซ่นไหว้

วินาทีนั้น พี่นกขยับตัวไม่ได้เหมือนถูกผีอำ ลมพัดแรงจนเต็นท์แทบปลิว และในจังหวะที่ฟ้าแลบแวบหนึ่ง เธอเห็นร่างนั้นพุ่งตรงมาที่เธอด้วยความเร็วสูง พร้อมกับเสียงคำรามที่ดังสนั่นป่าว่า "มึงเอาของกูคืนมา!" พี่นกรวบรวมพละกำลังสุดท้ายคว้าพระที่คอขึ้นมาพนมมือหลับตาปี๋ สวดมนต์ทุกบทที่นึกได้ จนกระทั่งความรู้สึกกดทับหายไป และป่าทั้งป่ากลับมาเงียบสนิทอีกครั้ง

ปริศนาที่ทิ้งไว้ให้ขนหัวลุก

รุ่งเช้า พี่นกรีบเก็บของหนีออกมาทันทีโดยไม่หันกลับไปมอง แต่ก่อนจะพ้นเขตป่า เธอเจอกับพรานท้องถิ่นคนหนึ่งเข้า พรานคนนั้นทักขึ้นมาคำแรกว่า "ไปนอนตรงดงตะเคียนคู่มาเหรอ? ระวังนะ เจ้าที่ตรงนั้นแรงมาก ใครไปรบกวนช่วงวันเพ็ญมักไม่ได้กลับออกมาดี ๆ"

พี่นกกลับมาถึงบ้านด้วยความสยองขวัญ แต่สิ่งที่ทำให้เธอช็อกที่สุดคือ เมื่อเธอนำเมมโมรี่การ์ดในกล้องมาเปิดดูภาพที่ถ่ายไว้ ทุกภาพที่ติดจอมปลวกกลับปรากฏเป็นภาพของ พานพุ่มใบเดิม แต่มันไม่ได้อยู่บนจอมปลวก... แต่มันกำลัง ถูกถือโดยมือที่ซูบผอมสีคล้ำ ลอยเด่นอยู่ข้างหลังพี่นกในทุก ๆ รูป! และที่น่ากลัวที่สุดคือ ในรูปสุดท้าย มือข้างนั้นกำลังจะเอื้อมมาจับที่ไหล่ของเธออยู่แล้ว

เรื่องนี้ยังเป็นปริศนาว่า สิ่งที่พี่นกเจอคือผีเจ้าป่าที่หวงของเซ่นไหว้ หรือเป็นวิญญาณที่เฝ้าขุมทรัพย์โบราณใต้ดินกันแน่? และที่สำคัญ... พานพุ่มนั้นมาวางอยู่ตรงนั้นได้ยังไงในเมื่อไม่มีใครเข้าออกป่าแถวนั้นเลย?

ถ้าคุณเจอเหตุการณ์แบบนี้ คุณจะทำอย่างไร? คุณจะกล้าหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูปพานพุ่มแปลก ๆ นั้นไหม? หรือจะเลือกทิ้งทุกอย่างแล้วหนีออกมาโดยไม่คิดจะกลับไปเหยียบป่าแห่งนั้นอีกเลย?

ใครมีประสบการณ์ลึกลับตอนไปเดินป่า หรือเคยเจอ "ของเซ่นไหว้" แปลก ๆ แบบนี้ คอมเมนต์เล่าให้เฌอฟังบ้างนะคะ คืนนี้เฌอขอตัวไปเช็กรูปในกล้องก่อนนะคะ... หวังว่าจะไม่มีใครมายืนถือพานอยู่ข้างหลังเฌอนะ!_

พรุ่งนี้อยากให้เฌอมาเล่าเรื่องอาถรรพ์ในโรงพยาบาลเก่า หรือเรื่องลึกลับริมถนนเปลี่ยวดีคะ? พิมพ์บอกไว้ได้เลยนะ เดี๋ยวเฌอจัดให้ค่ะ!